Berichten

Zaterdagavond 12 april vieren we dat Jezus op een ezeltje Jeruzalem binnenreed en werd toegejuicht met palmtakken. Hoe het verder ging met Jezus laten we zien aan de hand van beelden van de Zandtovenaar. Het koor Entre-Deux zingt. Zoals gewoonlijk zijn in deze viering alle kinderen welkom met hun palmpasenstokken. De zes kinderen die dit jaar hun Eerste Communie doen, stellen zich in deze viering aan ons voor. Wilt u met uw kinderen of kleinkinderen één of meer palmpasenstokken versieren, dan kunt u deze ophalen bij de pastorie. Daar liggen ze voor u klaar. Vraag ernaar tijdens de openingsuren van de pastorie en het secretariaat, of bij één van de vieringen.

In Obdam zijn we gewend de viering van Witte Donderdag niet in de avonduren te vieren, maar in de ochtend. Dat zullen we ook dit jaar doen. Op donderdag 17 april bent u om 9.00 uur van harte welkom in de Marcuskapel om het laatste avondmaal van Jezus en zijn leerlingen mee te vieren. Op Goede Vrijdag 18 april herdenken we het lijden en sterven van Jezus. Dat doen we dit jaar door om 15.00 uur de Kruisweg te bidden in De Horstenburgh. ’s Avonds is er om 19.00 uur onder de titel ‘The Passion’ een viering met Entre-Deux in de Sint Victorkerk. Zowel bij de Kruisweg als bij The Passion worden verbindingen gelegd tussen het lijden van Jezus en de toestanden in onze tijd. Op zaterdag 19 april is er om 11.00 uur een Paasviering in De Horstenburgh. De Paaswake begint om 21.00 uur en wordt opgeluisterd door Sing@Victor. Op Eerste Paasdag tenslotte is er om 10.00 uur een viering waarbij het Parochiekoor zingt.

Vorige week zondag zijn pastor Álvaro en ik door bisschop Hendriks in Medemblik geïnstalleerd als pastores van de H. Titus Brandsmaparochie. Deze omvat de voormalige parochies van Andijk, Onderdijk, Wervershoof en Medemblik. Meteen zijn wij ook geïnstalleerd als pastores van de parochie H. Jozef te Zwaagdijk-Oost, die nog zelfstandig is. De plechtigheid vond plaats in de Martinuskerk in Medemblik. Kapelaan Josué en diaken Dino waren er ook bij, want ook zij zullen werkzaam zijn in Medemblik en omgeving. Álvaro kreeg van de bisschop een sleutelbos overhandigd en ook een herdersschopje. Dat schopje had Álvaro overigens zelf gemaakt van een grote tak en een schoenlepel. Dat herdersschopje was een mooi symbool, want in Medemblik en omgeving is al lange tijd geen priester meer woonachtig. In die zin zijn de parochianen daar dus schapen zonder herder. Het is de bedoeling dat daar verandering in komt. Voor Álvaro, Josué en Dino is het mogelijk om als rondreizende missionarissen dit gebied van pastorale zorg te voorzien, maar misschien zullen ze ooit de pastorie weer in gebruik nemen. Zelf heb ik aan het werk in de parochies van De Waterkant meer dan genoeg en toch krijg ik er waarschijnlijk een parochie bij: Zwaagdijk-Oost. In elk geval word ik daar het aanspreekpunt voor de Parochieraad.

‘Een aardige man’, zei een oude buurvrouw uit de Poststraat, toen ik haar vertelde dat Kees Reus overleden was. ‘Kees was echt een aardige man’, zei ze nog eens. En inderdaad, dat beeld rijst op als je luistert naar de verhalen die zijn vrouw Afra, zijn kinderen Niels, Hank en Nicole en zijn kleinkinderen over hem vertellen. Kees was een man die voor zijn kinderen en kleinkinderen door het vuur ging. Hij overleed op 25 februari op 85-jarige leeftijd. Kees groeide op in een gezin van twaalf kinderen. Zijn moeder overleed jong, maar hij en de andere kinderen Reus waren meer dan welkom in het gezin van zijn oudste zuster Bets. Na zijn diensttijd bij de marine tekende Kees voor zes jaar bij. Kort daarna kreeg hij verkering met Afra Spronk en niet veel later werd hij uitgezonden naar Curacao. Maar Kees had Afra al in zijn hart gesloten. Toen hij na anderhalf jaar terugkwam werd duidelijk dat Kees en Afra echt elkaars grote liefde waren en daar is nooit meer verandering in gekomen. In zijn broer Piet vond Kees een sportmaatje en samen hebben ze heel wat kilometers gereden. De ronde van Spierdijk heeft hij zelfs een keer gewonnen.

Afgelopen zondag mocht ik weer voorgaan in de kerk. Zoals gebruikelijk begroette ik bij het welkom ook de mensen die via de livestream met ons verbonden waren. Bij het slotwoordje wenste ik alle mensen in de kerk en ook de mensen thuis een fijne week toe. Ik keek richting de camera, maar zag toen dat die richting het plafond gericht stond. Helaas… hij stond uit… Later kwam ik erachter dat de microfoon wel aanstond, het geluid was dus gelukkig wel doorgekomen. Aan het begin van de coronatijd, nu alweer 5 jaar geleden, is de camera voor de livestream aangeschaft. Het is geen super professionele apparatuur, maar zeker in de coronatijd was het een uitkomst. Niemand kon toen vermoeden dat die periode zo lang zou gaan duren. Nu gebruiken we de livestream nog steeds iedere week bij de weekenddiensten. Dat gaat bijna altijd goed. Maar het is uiteraard heel vervelend als de apparatuur een keer niet werkt, en mensen thuis daardoor niet mee kunnen vieren. De grote oplossing is natuurlijk dat men gewoon naar de kerk toekomt. We zitten midden in de vastentijd. Deze periode is een tijd om stil te staan bij wat echt belangrijk is. Om de rust op te zoeken, om bewust even een stapje terug te doen, minder afleiding, minder drukte, meer ruimte voor stilte en bezinning. Waar kan dat beter dan in de kerk? Een uurtje voor God, een uurtje weg van je telefoon, social media, nieuws en na afloop even bijpraten met een kopje koffie. Livestream is leuk, maar écht meevieren doe je in de kerk. U bent van harte welkom!     Hartelijke groeten, Hanneke Ocheda-Stoetzer

Tijdens de vastenperiode wordt er op dinsdag 1 april 2025 een Sedermaaltijd gehouden in de RK kerk, Dr. Bloemstraat 1, Spierdijk. We beginnen om 17.30 uur en zal tot ongeveer 19.00 uur duren. Tijdens deze Sedermaaltijd wordt uitleg gegeven aan de verschillende onderdelen van de maaltijd. Al de gerechten hebben een symbolische betekenis en vertellen het verhaal over de Uittocht uit Egypte van het volk Israël. 1.De Sederschotel, waarop onder andere een lamsboutje, ei, bittere kruiden, radijs en zoete koek ligt. 2.Een kommetje met zout water. 3.Drie matses. 4.Vier bekers wijn. Na de Sedermaaltijd houden we een sobere maaltijd van soep met brood. Neemt u alstublieft uw eigen soepkom en lepel mee. Aan het eind van de maaltijd is er een open schaal collecte, de opbrengst is voor het project van de Vastenactie ‘schoner koken, beter leven’. (Informatie over dit project staat op www.vastenactie.nl). Weet u welkom, maar meld u van tevoren wel aan! Dit in verband met het klaarzetten van de tafels, stoelen en Sedermaaltijd. dominee Sylvia Neuféglise: sylvia.neufeglise@kpnplanet.nl 
 of pastoraal werker Anne-Marie van Straaten: anne-marievanstraaten@hotmail.com Datum: 1 april 2025 Aanvang: 17.30 uur Plaats: RK kerk, Dr. Bloemstraat 1, Spierdijk. Graag tot ziens, dominee Sylvia Neuféglise en pastoraal werker Anne-Marie van Straaten

Op 5 maart was het Aswoensdag, het begin van de 40-dagen-tijd en dus ook van de Vastenactie. Er is dit jaar geen project aangedragen vanuit onze regio. Daarom vragen we uw aandacht voor het goede doel waarvoor landelijk actie wordt gevoerd: Briketten van gft-afval.
In de buitenwijken van Kasese in Oeganda leven veel gezinnen van dag tot dag. De dagelijkse maaltijden worden gekookt op vuur, waarvoor houtskool of sprokkelhout wordt gebruikt. Hout wordt echter schaars en daardoor onbetaalbaar. Bovendien is de rook van de houtvuren erg schadelijk voor de gezondheid en het milieu. Mary Biira, een jonge moeder uit Kasese, besloot in actie te komen toen ze de dagelijkse worsteling van de vrouwen zag. Ze ontwikkelde briketten van gft-afval en dat veranderde veel! Gemiddeld bespaart een gezin ongeveer 2.000 Oegandese shilling per dag met de briketten. Dat is in veel gezinnen veel geld. Bovendien kunnen de vrouwen de briketten ook verkopen voor extra inkomsten. Marion Muhindo, een van de deelnemende vrouwen, vertelde: “Voorheen kon ik soms geen eten kopen voor mijn gezin, maar nu heb ik zelfs geld om het schoolgeld en de lesboeken voor de kinderen te betalen.” De briketten branden bovendien schoner dan hout en houtskool en het gebruik ervan zal de vraag naar hout verminderen. Op dit moment doen 200 vrouwen mee. We willen meer vrouwen betrekken, maar dan is het belangrijk dat de huidige productiecapaciteit wordt verhoogd. Het gaat om vergruizers om het verkoolde gft-afval fijn te malen, persen om de briketten te maken en grote mixers om de zware massa goed te mengen. Daarnaast vragen de vrouwen ons om klein materiaal als grote mengbakken, persoonlijke beschermingsmiddelen (handschoenen, laarzen en mondmaskers tegen het stof) en jerrycans. 
Achterin de Sint Victorkerk staat een kist waarin u uw bijdrage kunt deponeren. Wilt u liever een bedrag overmaken, dan kan dat op rekening NL21 INGB 0000 0058 50 t.n.v. Vastenactie, Gouda.

Zoals u weet is de Parochieraad al een tijdje op zoek naar een nieuwe voorzitter. Die is nog niet gevonden. De vergaderingen worden voorlopig voorgezeten door Anny De Boer-Bakker. Verder wordt van geval tot geval bekeken wie een bepaalde taak van de voorzitter op zich kan nemen. Wel hebben we een nieuw lid mogen verwelkomen. Het is René Karels. Hij gaat Jan Beentjes ondersteunen op het brede werkterrein van de technische zaken. Hij heeft al twee vergaderingen van de Parochieraad bijgewoond en dat gaf van weerskanten een goed gevoel. René is in onze kerk geen onbekende. Hij is al heel lang actief in de parochie. Tot voor kort installeerde en onderhield hij de kerkradio’s. Dat was de laatste jaren geen zware taak, aangezien er steeds minder radio’s in omloop waren. Begin dit jaar zijn we met deze dienstverlening gestopt, en zo kwam dit project ten einde. Ik ben blij dat we nu opnieuw een beroep op René mogen doen. Toch blijft een nieuwe voorzitter dringend gewenst.

Jan werd geboren in september 1931 in de Schermer bij Ursem. Daar had hij een gelukkige jeugd in een gezin met twee broers en drie zussen. Hij ging werken bij zuivelfabriek de Prinses, waar hij opklom tot chef laboratorium. Net als veel andere mannen moest Jan in militaire dienst. Hij koos voor de marine en werd matroos. Tijdens een verlof ging hij naar de Landbouwtentoonstelling in Opmeer, in uniform. Daar raakten Jan aan de praat met Trien Dekker. Een maand later zagen ze elkaar weer en raakte het ‘an’. In 1957 konden ze trouwen, want ze kregen een huis toegewezen in Rustenburg, in de Drinksmeer. Daar werden hun kinderen Jos en Jolanda geboren.
Op zijn 59e kon Jan met de VUT. Wat hij prachtig vond, was het kweken van sneeuwklokjes. Jarenlang is hij samen met zijn broer Jaap daarmee bezig geweest. In 1992 werd er darmkanker geconstateerd. Hij moest een operatie ondergaan en zware bestralingen. Hij kreeg een stoma, waarmee hij gelukkig goed kon leven.
In Rustenburg hebben Jan en Trien een mooie tijd gehad. De kinderen gingen trouwen en na verloop van tijd kwamen er vier kleinkinderen. Daar was Jan gek mee en erg trots op.
Na 48 jaar in Rustenburg gewoond te hebben, verhuisden Jan en Trien naar Obdam, naar de Melcksloot.

Op 14 februari overleed Corry Dekker-Rood op 93-jarige leeftijd. 
Corry is, als middelste van negen kinderen, geboren in Heerhugowaard in bakkersgezin Rood. Het schoolhoofd zag dat ze veel in haar mars had en zelf wilde ze graag verpleegster worden, maar helaas mocht ze niet doorleren. Ze was nodig in de bakkerij. Dat vond ze jammer maar ze accepteerde het wel. Toch ontplooide en ontwikkelde ze zich en was ze haar tijd ver vooruit; zo haalde zij op haar 18de als eerste vrouw van Heerhugowaard haar rijbewijs. Corry leerde Henk Dekker kennen, ze trouwden en gingen wonen aan de Dorpsstraat 198, en kregen zes kinderen; Marcella, Guido, Jacintha, Ronald, Arthur en Emil. Corry was een ruimdenkende, warme en humoristische vrouw. Ze was gastvrij en royaal en had voor iedereen een vriendelijk woord. 


Vorig weekend was het carnaval. Toen ik hier kwam, bestond de carnavalsvereniging nog, maar ik heb aan het carnaval hier nooit meegedaan. Wel herinner ik me nog de lekkere makrelen, waarmee de leden van de carnavalsvereniging langs de deuren gingen om geld op te halen voor hun club. In De Weere wordt nog wel volop carnaval gevierd. De sleuteloverdracht, waarbij de burgemeester de sleutel van de gemeente overhandigt aan prins carnaval, vond afgelopen zaterdag plaats in de kerk. Daarom was ik erbij en mocht ik een woordje doen. Ik heb het gehad over de geheime verlangens, de dingen waar je stiekem van droomt. Met carnaval kun je die misschien waarmaken. Met een masker voor en in je carnavalspak durf je meestal net iets meer te wagen dan in je gewone kloffie. Er zijn natuurlijk verlangens waarover je niet in het openbaar spreekt, ook niet met carnaval. Maar toch heb ik wel één van mijn eigen geheime verlangens kunnen opnoemen: het spelen in een dweilorkest. En binnen een half uur ging dat verlangen in vervulling. Ik kreeg een trompet in mijn handen geduwd en mocht meespelen met de With Love Band, oftewel de Witlofbouwers. Als u dit leest, zijn de grappen en grollen van carnaval weer voorbij en zijn we in de tijd beland van het vasten, de 40-dagen-tijd. Aswoensdag is al gepasseerd. In De Weere is het zo dat op die avond bijna de hele Raad van Elf naar de kerk komt. Daar weet men, vanwege het carnavalsfeest, wanneer het Aswoensdag is. Het viel me dit jaar op dat in mijn omgeving vrijwel niemand wist wanneer het Aswoensdag was. Geen carnaval, dan ook geen Aswoensdag, zo leek het wel. Voor mij is de 40-dagen-tijd toch nog wel bijzonder. Ik drink in deze dagen geen alcohol en probeer niet al te veel te denken aan mijn geheime verlangens…


‘Dit hadden we niet afgesproken’. Dat is wat bovenaan de rouwkaart van Ton Steltenpool staat. Nee, zo moest het niet gaan. Er waren nog zoveel plannen, Ton en Yvonne zouden nog zoveel samen met het gezin ondernemen. Maar het mag niet zo zijn. Op zaterdag 8 februari stond het mooie grote hart van Ton stil en moest het gezin afscheid nemen van hem. Hij was nog maar 69 jaar oud. Ton was een Obdammer, geboren in het grote gezin Steltenpool aan de Zwarteweg. Toen hij 19 jaar was, leerde hij Yvonne Hoogewerf kennen op de Hensbroeker kermis. Ze trouwden in 1981 en kregen twee lieve dochters; Ingrid en Tirza. Samen hebben ze veel leuke dingen gedaan, stedentrips gemaakt, theatervoorstellingen en concerten bezocht.

Op 11 mei 1941 werd Jan Bankras geboren als jongste kind in een groot tuindersgezin. Ik heb hem leren kennen toen ik als pastoraal werker naar Obdam kwam. Het duurde niet lang of ik werd door hem en zijn vrouw Gre uitgenodigd om kennis te komen maken. Ondanks dat Gre al bijna niets meer kon zien en horen, was hun gastvrijheid groot. Al heel gauw spraken we af dat ik het jaar daarop de fietstocht van de Rabobank samen met Jan zou rijden op de tandem. Dat typeert Jan. Hij zag wat er gebeuren moest en ging dat doen. En zo hebben we dus die eerste tocht samen gereden. Maar een belangrijker initiatief van Jan, waarvan ik nog steeds de vruchten pluk, is de oprichting in 2001, samen met Ina van Schagen, van de Lourdesstichting. In veel parochies is het Lourdeswerk zo goed als ter ziele, maar niet hier in Obdam. Jan was ook één van de oprichters van Entre-Deux. Hij was een harde werker, dat kon ik aan alles merken, maar hij hield ook van de gezelligheid.

Op 31 januari is Marcel Veldman overleden. Hij werd 89 jaar. Marcel groeide op in Heerhugowaard – Noord als zevende in een gezin met dertien kinderen. Anders dan zijn vader en oudere broer had hij niet zo veel met het agrarische bedrijf. Veel meer voelde hij zich thuis op de mulo en de kweekschool. Al op zijn 19e jaar werd hij onderwijzer op lagere scholen in Heerhugowaard en Nibbixwoud. Vanwege zijn aanstelling als leraar op de tuinbouwschool verhuisde bij naar Obdam. Inmiddels was hij getrouwd met Riet en samen werden ze de ouders van Jan en Marian. Marcel heeft duidelijk zijn voetsporen in Obdam achtergelaten. Hij zong bij Brio, totdat de maandagavond werd ingeruild voor het starten van dorpsblad De Rotonde. Vele jaren heeft hij daarvoor de redactie en later de administratie verzorgd. Zelf beoefende hij geen sport maar was hij trouw bezoeker van de voetbal en actief deelnemer aan de derde helft in de Konkel.

Dat we als parochie meedoen aan de veiling, heeft tot gevolg dat er ieder jaar een paar winteravonden zijn, waarop er veel reuring is in de pastorie. Dit jaar waren dat er twee: op 17 januari hadden we een popquiz in the house en op 7 februari een klaverjasavond. Het is natuurlijk niet niks om zulke avonden te organiseren: er moeten boodschappen worden gehaald, stoelen en tafels moeten zo worden neergezet dat er gespeeld kan worden en op de avond zelf moeten er spelleiders zijn en mensen die rondgaan met hapjes en drankjes. Gelukkig zijn daarvoor altijd nog vrijwilligers te vinden, al wordt de groep mensen waarop we een beroep kunnen doen wel kleiner. Maar we doen het nog en we zijn er nog. We gaan door zolang we kunnen want deze saamhorigheid en gezelligheid in Obdam mag niet verdwijnen. Een ander initiatief, dat ook voor saamhorigheid en gezelligheid zorgt, is de Alpha-cursus die Anne-Marie van Straaten en ik geven. Omdat we eerst samen eten en zo elkaar op een gewone manier leren kennen, wordt het makkelijker om met elkaar een serieus gesprek over het geloof aan te gaan. Of dergelijke cursussen eraan bijdragen dat de kerk langer open blijft… Dat weet ik niet. Maar wel weet ik dat het de belangrijkste opdracht van de Kerk is om mensen in aanraking te brengen met het geloof. En dat is wat de Alpha-cursus beoogt. Daarom is het goed om hiermee door te gaan. En het zorgt ook weer voor wat reuring in de pastorie.

Als van ouds was daar weer de klaverjasavond in de pastorie. Tijdens de Veiling Obdam hadden er weer veel mensen op deze kavel geboden. Zowel jong als oud boden hoge prijzen, omdat ze wisten dat deze avond garant staat voor gezelligheid. Vrijdagavond 8 februari was het zover. Bij het welkom werd iedereen bedankt, voor de gulle gift aan de kavel. Hierdoor kunnen we het nodige onderhoud, alsmede verduurzaming van de monumentale panden voor een deel bekostigen en blijven de panden de blikvangers van ons dorp. We waren met 20 personen en starten met koffie/ thee en wat lekkers. De gastvrouwen Cynthia, Anneke en Marga zorgden daarna voor de hapjes en de drankjes. En natuurlijk ontbraken de Marsen niet. Wanneer een koppel een Mars had, werd dit duidelijk kenbaar gemaakt, zodat het eerste prijsje al binnen was. Aan het einde van de avond was er natuurlijk voor iedereen een prijs. Na afloop was alleman het er over eens; volgend jaar moet ik deze kavel weer bemachtigen. De parochieraad Sint Victor

Als Parochieraad hebben we afgelopen zaterdag met een etentje afscheid genomen van onze voorzitter Win Bijman. Vijftien jaar is Win voorzitter geweest. Toen de Sint Victorparochie nog zelfstandig was, was Win voorzitter van het bestuur en vertegenwoordigde hij de parochie in het bestuur van regio De Kaag. Regio De Kaag werd uitgebreid met enkele parochies en kreeg een nieuwe naam: De Waterkant. De Waterkant kreeg een eigen bestuur, waarin Win namens de Sint Victorparochie zitting had. Het bestuur van de Waterkant overkoepelde alle aangesloten parochies. Daardoor werden de afzonderlijke parochiebesturen gedegradeerd tot parochieraden. Win bleef voorzitter van de Parochieraad van de Sint Victorparochie, ook nadat hij door de bisschop als bestuurslid van de Waterkant ontslagen was. In 2010, het eerste jaar van zijn voorzitterschap, werd Win meteen geconfronteerd met alle moeilijkheden die het gevolg waren van de roemruchte Oranjemis van pastor Paul. Ook de jaren daarna waren voor de parochie en dus ook voor Win geen makkelijke jaren. Nu lijkt de parochie zich in iets rustiger vaarwater te bevinden. Daarom koos Win dit moment om van de Parochieraad afscheid te nemen. Ik heb Win leren kennen als een man die zijn voorzitterschap serieus nam en er ook goed in was. Als er een conflict was, wist hij dat meestal naar tevredenheid op te lossen. We zullen hem in onze vergaderingen en bij het verdere reilen en zeilen van de parochie zeker missen, al is het niet uitgesloten dat we hem in de toekomst als vrijwilliger terug zullen zien, want de Sint Victorkerk en alles eromheen blijft hem aan zijn hart gaan. Win, nogmaals hartelijk bedankt voor alles wat je voor onze parochie hebt gedaan!

Die kreet hoorde ik van verschillende blinde vrienden en kennissen die een geleidehond namen. Tot dan toe waren zij gewend enkel met een witte stok te lopen, maar met een geleidehond erbij ging dat een stuk ontspannener. Ook vonden ze het veel gezelliger met een hond als huisgenoot. Ik ben nog niet van plan aan een geleidehond te beginnen, maar als het zover is zal ik waarschijnlijk hetzelfde zeggen: dat had ik tien jaar eerder moeten doen. Toch zeg ik dat nu ook, maar het gaat nu niet over een geleidehond. Er is iets anders waarvan ik vind dat ik het tien jaar eerder had moeten doen. Er is iets waaraan ik nu begonnen ben en waarvan ik zeg: daarmee had ik meteen moeten beginnen toen ik hier als pastor kwam. Het gaat om het geven van een geloofscursus. Er is pas één avond geweest, maar ik voel nu al dat het me goed doet en ik hoop dat dat ook voor de deelnemers zo zal zijn. Ik geef deze cursus samen met Anne-Marie van Straaten. Het is een zgn. Alpha-cursus, een basiscursus over het Christelijk geloof. De eerste avond was maandag 27 januari, de dag van de stroomstoring. De cursus zou beginnen met een warme maaltijd, thuis klaargemaakt door Win Bijman. Maar om vijf over vijf belde hij: Ik was begonnen met koken, maar de stroom is uitgevallen… Zo leek de laatste daad die Win als voorzitter van de Parochieraad zou stellen letterlijk in de soep te lopen. Ook de introductiefilm die Anne-Marie en ik wilden laten zien dreigde niet gedraaid te kunnen worden. Maar uiteindelijk kwam alles goed en hadden we een mooie avond, met bami en boerenkool van Win Bijman en met medewerking van Jan Beentjes voor het klaarzetten van de film. Wordt vervolgd!

“Ik heb jullie lief en als je eens de weg alleen zult moeten gaan, zul je mij met een glimlach en met een ‘Welkom thuis’ bij de toegangspoort zien staan”. Met deze regels eindigde een gedicht dat Mieke zelf geschreven had. Zo stond ze dus in het leven: niet bang voor de dood, onbevangen en met een diep geloof. Mieke Veldman werd geboren op 8 februari 1954 en groeide op in ’t Veld, waar haar vader koster was. Het katholieke geloof kreeg ze dus met de paplepel ingegeven. De man met wie ze trouwde, de Obdammer Siem Koning, kwam uit een vergelijkbare katholieke familie. Toch waren er verschillen: Mieke was enig kind, Siem kwam uit een groot gezin. En de moeder van Mieke kwam niet uit West-Friesland, maar uit Scheveningen. Mieke en Siem woonden aan de Obdammerdijk, in het ouderlijk huis van Siem.

Afgelopen vrijdag is in de pastorie voor de derde keer een popquiz gehouden. Dat was één van de kavels die de Parochieraad heeft aangeboden op de veiling. De eerste keer dat er een popquiz was, dacht ik dat ik wel kon meedoen en voor de laatste ronde schoof ik dan ook aan bij het groepje dat laatste stond. Maar ik kon ze niet helpen. Als het om muziek van de jaren zestig, zeventig en tachtig gaat, ben ik aardig op de hoogte, maar voor de tijd daarna schiet mijn kennis tekort. Gelukkig zijn het altijd jonge mensen die aan onze popquiz deelnemen en zij weten de antwoorden dan ook meestal wel. De hele pastorie vol jongeren, dat maak ik maar één keer per jaar mee. Dat zal anders zijn wanneer de Klaverjasavond gehouden wordt, ons volgende kavel. Dan zijn er vooral oudere deelnemers en toch ook vaak enkele mensen die wat jonger zijn. Het kaartspel wordt in veel families nog van de ene generatie op de andere doorgegeven. Met het geloof gaat het ongeveer hetzelfde. Veel kinderen en kleinkinderen krijgen het nog mee van hun ouders of grootouders, maar dat gebeurt lang niet overal meer. Daardoor zijn er steeds meer mensen die nauwelijks met het geloof in aanraking gekomen zijn. Toch zijn sommige mensen zoekende. De stap naar de kerk is voor hen te groot, maar ze hebben toch het gevoel dat ze door God worden geleid of dat er in elk geval meer is tussen hemel en aarde. 
Vooral voor deze mensen is de Alpha-cursus bedoeld, die Anne-Marie van Straaten en ik vanaf maandag geven in de pastorie. Toch zijn ook doorgewinterde kerkgangers welkom en ook mensen die het geloof wel van huis uit hebben meegekregen, maar er niet veel mee hebben gedaan. Eigenlijk kan iedereen dus meedoen: katholiek, protestants of onkerkelijk, jong of oud. Het is dan ook een cursus waarin weinig sprake is van éénrichtingsverkeer. Er vinden gesprekken plaats in kleine groepjes waarin we veel van elkaar kunnen opsteken. Ook persoonlijk kunnen we elkaar beter leren kennen, want we beginnen met een maaltijd. Net als bij de popquiz heb ik het idee dat ik wel wat weet en dat ik dus goed mee kan doen. Maar net zo belangrijk is het dat ik mijn oren openzet en luister naar wat de anderen te zeggen hebben vanuit hun ervaring met geloof en leven, want dat kan weleens een goede aanvulling zijn op wat ik zelf heb meegemaakt. Maar nu hoop ik toch dat, anders dan bij de popquiz, ook mijn eigen kennis en ervaring van pas komt om anderen verder te helpen. De cursus bestaat uit tien maandagavonden, telkens van 18.00 uur tot 20.30 uur, en één zaterdag. De eerste avond is aanstaande maandag, 27 januari, in de pastorie van de Sint Victorkerk. Wil je meer informatie of wil je je aanmelden, neem dan contact met mij op. Je kunt nog meedoen! Pastor Bert Glorie

Enthousiast meldden op vrijdag 17 januari 20 muzikale personen zich op de pastorie voor de popquiz-avond. Bij het welkom werd iedereen bedankt voor het bieden op de kavel. Op deze manier draagt een ieder bij, om onze monumentale kerk en pastorie voor Obdam te behouden. Ellen en Jan hadden alles prima voorbereid. Ellen leidde de popquiz. We starten met koffie/ thee en wat lekkers. De teams hadden de meest bijzondere namen verzonnen, zoals: We love El, Poedelprijs, Hatseflats, Hamstel, De atheïsten we love Bert. De popquiz bevatte muziekfragmenten uit de seventies, eighties, nineties, maar ook videoclipbeelden waarin je de moves oftewel de dansjes moest herkennen die bij dit liedje horen, van wie is deze gecoverde muziek etc. Na drie ronden werd de tussenstand bekend gemaakt, waardoor het fanatisme toenam. Uiteindelijk won, met een nek-aan-nekrace het team Hamstel. Het team van De poedelprijs was de meest constante factor deze avond en deed hun naam eer aan, door als laatste te eindigen. Het was een gezellige vrolijke muzikale avond, waar jong en oud van heeft genoten. En zeggen natuurlijk: tot volgend jaar! De parochieraad Sint Victor

Beste parochianen van de Sint Victorkerk en andere belangstellenden, Het geloof samen vieren. Gelukkig kunnen we dat nog steeds doen in onze Sint Victorkerk. Meer dan honderd vrijwilligers zetten zich daarvoor in, door te zingen in één van onze koren of door ander vrijwilligerswerk te doen. We hebben een mooie decembermaand gehad, met onder meer een prachtig Kerstconcert van het Parochiekoor en fanfare Muzieklust, een leuke viering met de kinderen op Kerstavond en daarna een sprankelende viering met het koor Sing@Victor. Misschien bent u op Tweede Kerstdag in de kerk geweest om de levende Kerststal te bewonderen, of hebt u deelgenomen aan de lichtjesavond op 28 december. Ook daarvoor hebben vrijwilligers van de parochie zich ingezet. Al deze vieringen en evenementen brengen onkosten met zich mee. Denk alleen maar aan de energiekosten van kerk en pastorie, die de pan uitrijzen. En er is natuurlijk veel meer dat betaald moet worden. Ik ben heel dankbaar voor de inzet van zoveel vrijwilligers. Zonder hen zou de parochie niet kunnen draaien. Maar dat lukt ook niet zonder financiële steun. In de afgelopen weken zijn de enveloppen voor Actie Kerkbalans bij de parochianen bezorgd. Ruim 50 vrijwilligers zijn hiervoor op pad gegaan in Obdam en Hensbroek. We hopen het eindbedrag van 2024 van € 30.000,- te evenaren. Als iedereen zijn steentje bijdraagt dan kunnen we in onze Sint Victorkerk het geloof samen blijven vieren! Nog even ter informatie: de antwoordenvelop wordt niet bij u aan huis opgehaald. We hopen dat u uw bijdrage per bank overmaakt op RABO: NL87 RABO 0138 0014 56 of ING: NL38 INGB 0000 1601 62, onder vermelding van Kerkbalans 2025. U kunt het eventueel contant in de antwoordenvelop inleveren bij de pastorie. Hartelijk dank voor uw bijdrage, het wordt zeer op prijs gesteld. Pastor Bert Glorie

Op 16 december is Riet Tielen – Brink overleden. Ze bereikte de leeftijd van 96 jaar. Riet werd geboren in de Wogmeer en heeft daar meer dan 70 jaar gewoond. Zij trouwde met Herman en ze werden de ouders van een groot gezin met 11 kinderen. Helaas is Benny in 1960 kort na zijn geboorte overleden. Aanvankelijk kerkte het gezin in Spierdijk en werd daar de lagere school bezocht. Vanaf 1968 startten de kerk en katholieke lagere school in Hensbroek. Riet en Herman hebben zich volop ingezet voor de start en instandhouding van de parochiekerk en waren trouwe kerkgangers. Riet had haar handen vol aan haar gezin. Ze was het toonbeeld van hartelijkheid en zorgzaamheid en ze was zeer betrokken. Ze gaf eigenlijk alleen maar liefde en er werd alles aan gedaan om haar kinderen een goede toekomst te geven. Dat was niet makkelijk. Ondanks dat het gezin het niet breed heeft gehad was er altijd eten en waren vrienden en vriendinnen welkom. Ook logeren was geen enkel probleem. Natuurlijk waren er heel veel meningen, maar Riet trok haar eigen plan. Ze hield altijd zelf de regie in handen; dat was een van haar sterke kanten. Wel maakte ze zich wel eens snel zorgen. De kinderen kunnen zich niet of nauwelijks herinneren dat ze kwaad is uitgevallen.

Trudy Schijvenaars werd in 1937 geboren in Oud-Gastel in West-Brabant. In Bussum ontmoette ze de Groninger Jos Gorter die in Amsterdam werkte. Ze trouwden en vonden een huis aan de Hellemastraat in Obdam. Hier groeiden hun zoons op, Geert-Jan en Eddo. Jos verdiepte zich graag in het geloof. Zo raakten Jos en Trudy betrokken bij een gespreksgroep die van lieverlee een vriendengroep werd. 

‘Met veel liefde ging je door het leven’, schreven de zoons op de rouwkaart. Zo was Trudy. Ze was oprecht geïnteresseerd in de verhalen van anderen. Ze vroeg weinig aandacht voor zichzelf. Met haar ging het altijd goed. Ze was altijd bescheiden en op de achtergrond. Trudy is jarenlang gastvrouw geweest op de pastorie. Samen met een collega kwam ze dan eens in de veertien dagen een ochtendje koffie schenken. Ze deden ook wel andere klusjes, maar soms was er niet veel te doen en hadden we de tijd om rustig met elkaar te praten. Zo heb ik Trudy leren kennen. En zo heb ik ook ervaren hoe groot haar belangstelling was voor andere mensen. Ze hield niet van roddelen, helemaal niet. Ze was oprecht geïnteresseerd. Een echte Obdamse is Trudy nooit geworden, maar de mensen die haar kenden, kwamen graag bij haar en ze bleven komen, ook toen haar gezondheid achteruit ging.