Nieuws

Op 28 november overleed Gerard de Boer, de man van parochieraadslid Anny de Boer. Als glaszetter heeft Gerard veel glas-in-loodwerk in de kerk aangebracht en gerestaureerd. Ook was hij bereid te helpen bij andere klussen. Zo is hij enkele jaren geleden samen met Jan Beentjes naar België gereden om daar onze kerststal op te halen die Jan daar via internet had gekocht. De kerststal in de kerk zal mij daardoor altijd doen denken aan Gerard die weliswaar zelf niet veel in de kerk kwam, maar wel zijn vrouw Anny altijd heeft gesteund. We wensen Anny en de kinderen veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

Zaterdagmorgen 11 december hebben de mannen van de kerstbomenploeg weer de grote buiten kerstbomen geplaatst. Nico Appel, George Dekker, Piet Klaver en Peter Smal zijn namens de groep ondernemers, die de kerstbomen financieren, aan de slag gegaan. Quinten Vriend bediende de kraan van loonbedrijf van Diepen, waardoor de klus in ‘no time’ was geklaard.  De twee mooie grote kerstbomen aan weerszijden van het pad naar de kerk, zorgen altijd voor een sfeervolle aanblik. Maandag 13 december zijn de lichtjes door de Fa. Klaver erin geplaatst. Wij kunnen er de komende tijd weer volop van genieten.  Hulde voor deze kanjers! Dank jullie wel. Parochieraad Sint Victor

De doden begraven is een van de zeven werken van barmhartigheid. De kerk zou zich er dus verantwoordelijk voor moeten voelen, zeker als het om mensen gaat van de eigen parochie. Maar zo is het al heel lang niet meer. Mensen zijn gewend zelf keuzes te maken: begraven of cremeren, wel of geen avondwake, wel of geen kerkelijke uitvaart… Steeds vaker wordt voor crematie gekozen, meestal zonder voorafgaande kerkdienst. Tot nu toe zijn we ervan uitgegaan dat een familie die niet koos voor een kerkelijke uitvaart of avondwake, ook geen behoefte had aan alles wat daar automatisch op volgde. Er werd dan geen herinneringskruisje voor de overledene gemaakt, er kwam geen In Memoriam in de Rotonde en tijdens de Allerzielenviering werd er geen foto van de overledene getoond en geen In Memoriam voorgelezen. Je zou kunnen zeggen dat we als parochie de kerkelijke uitvaart in één pakket aanboden met alles wat daarbij kwam en dat we ervan uitgingen dat mensen die de kerkelijke uitvaart niet wilden hebben, ook de rest van het pakket niet wilden. Maar dat blijkt niet te kloppen. Er zijn dit jaar enkele families geweest die door omstandigheden niet kozen voor een kerkelijke uitvaart of avondwake, maar wel graag een gedachteniskruisje hadden gehad of een persoonlijk in memoriam in de viering van Allerzielen. We hebben daarom besloten dat we voortaan altijd contact met de familie opnemen als er een parochiaan overleden is. Dat doen we natuurlijk uit medeleven, maar ook om te vragen of we als parochie nog iets kunnen betekenen. Wat we al deden en wat we blijven doen, dat is ’s middags om 15.00 uur de klok luiden als er een parochiaan overleden is en wij daarvan op de hoogte zijn. Wat we ook al deden en zullen blijven doen, dat is de naam van de overledene aflezen in elke viering gedurende de eerste zes weken na het overlijden. Wat ik persoonlijk ook al gewend was, is een kaart sturen of naar de condoleance gaan als er geen sprake is van een kerkelijke avondwake of uitvaart. Maar daar komt nu de vraag bij: is er misschien nog iets anders waar u prijs op stelt? Dit om teleurstellingen en misverstanden te voorkomen.

Wat hadden we ons erop verheugd om met een groep kinderen een koortje te vormen en dan te zingen tijdens de gezinsviering op Kerstavond. In 2019 deden we dat ook, we noemden het projectkoor Sing-Along. Het was ‘uit nood geboren’ omdat de Victorzangertjes gestopt waren met zingen in de kerk. Het was een enorm succes. We hadden ongeveer 40 kinderen die heel enthousiast zongen over de herdertjes, de dennenboom en de stille nacht.. Twee keer een uurtje gerepeteerd en hup, vol aan de bak! Geen weet nog van wat ons en de wereld in de greep zou houden in de komende jaren. Vorig jaar kon het feest niet doorgaan, maar we hadden toch allemaal wel verwacht dat we nu lekker konden zingen. Helaas… de maatregelen en het feit dat juist bij de kinderen nu veel besmettingen voorkomen, dwingen ons om ook nu weer te besluiten om geen Gezinsviering te hebben met Kerst. Het wordt wel Kerstmis, hoe dan ook, het Kind wordt weer geboren. En volgend jaar opnieuw! We hopen zo dat we volgend jaar wel kunnen doen wat we al twee jaar over hebben moeten slaan. Want wat is een mooier begin van het Kerstfeest dan samen met het gezin naar de kerk te gaan? Verder zijn we ons aan het bezinnen over het ‘Kindje wiegen’. Misschien dat we het toch, op de een of andere manier door laten gaan. Niet zoals we het altijd deden natuurlijk, maar corona-veilig. Misschien een kerk-openstelling, zodat u de kerststal kunt bewonderen, of toch een levende kerststal. We willen heel graag iets doen om u en de kinderen toch de kans te geven om met Kerst in de kerk te kunnen zijn. Zodra meer bekend is, leest u het hier op de website en in het dorpsblad Rotonde. Namens de Werkgroep Gezinsviering, Hanneke Ocheda-Stoetzer

Voor kleine kinderen blijft de Sinterklaastijd ook dit jaar een bijzondere tijd. Voor ons, volwassenen met goede herinneringen aan grote bijeenkomsten, is het door de beperkingen die ons zijn opgelegd misschien wat schraal. Wij weten hoe leuk het kan zijn om met de hele familie of met een grote vriendenkring bij elkaar te zijn. Maar laten we niet klagen! Laten we proberen er het beste van te maken. In de kerk speelt Sint Nicolaas een bescheiden rol. Hij is weliswaar patroon van de zeevarenden en er zijn legenden over hem bekend waarin we hem o.a. leren kennen als huwelijksmakelaar en gever van geschenken, maar op de kerkelijke kalender is zijn feestdag geen hoogfeest. Komende maandag, 6 december, is het zover. 5 december is de vooravond van het Sinterklaasfeest, de tijd waarop het feest kan beginnen. Ik wens u allen een gezellige Sinterklaasavond.

Als u in deze onzekere tijd niet naar de kerk durft te gaan, als u niet zo handig bent met de computer en toch graag regelmatig onze kerkdiensten wilt volgen, dan is een kerkradio iets voor u. Het is een apparaat dat eenvoudig te bedienen is. U kunt de kerkradio gratis uitproberen. Ook mensen die al gebruik maken van een kerkradio hoeven voor de komende jaren geen contributie te betalen. Op de zolder van de pastorie staan nog heel wat kerkradio’s, dus schroom niet om contact met me op te nemen als u interesse hebt.

De donkere wintertijd is van oudsher een tijd voor gezellige feesten. Bij die feesten moet er natuurlijk goed gegeten en eventueel ook gedronken worden. Gelukkig zijn er genoeg heiligen die voor een feestje aanleiding geven en door de eeuwen heen zijn de mensen wel zo creatief geweest om daar kruidige winterkost bij te verzinnen. Neem de Hubkes, de Hubertusbroodjes, broodjes met anijs erin. Ik heb ze gezegend bij  de Hubertusviering op zondag 7 november. Zeker als je er beleg op doet, zijn ze bijzonder lekker. Over het snoep dat uitgedeeld wordt tijdens Sint Maarten hoef ik u niets te vertellen. Helaas kon in de kerk de Sint Maartenviering niet doorgaan. Ik hield dus veel snoep over. Gelukkig moest het dit jaar allemaal verpakt zijn, dus het is nog lang houdbaar. Maar eigenlijk zou ik met Sint Maarten het liefst pepernoten uitdelen, in smaak vergelijkbaar met de Hubkes. En dan hebben we nog Sinterklaas met taaitaai en speculaas. 5 december valt dit jaar op een zondag. We hebben de goedheiligman uitgenodigd om naar de Waterkant te komen, maar of hij komt en voor welke kerk hij dan kiest, we moeten het afwachten. Sint Hubertus, Sint Maarten en Sint Nicolaas waren alle drie bisschop. Maar we hebben ook nog een eigen bisschop en van hem weten we zeker dat hij naar onze regio komt. Dat gaat gebeuren op zondag 9 januari, als Álvaro en ik in Wognum geïnstalleerd worden als pastoors van de Waterkant. Zo hebben we, in elk geval in onze regio, nog een winterfeest. We kunnen er geen heilige aan koppelen, maar wel een bisschop, de bisschop van Haarlem-Amsterdam, Jan Hendriks. Maar welke winterkost hoort daarbij… Voor dit feest is er geen traditie waarop we kunnen terugvallen. Deze keer moeten we dus zelf wat verzinnen.

Hoeveel mensen zullen niet, terugkijkend op hun leven, tegen elkaar gezegd hebben: vergeet de mooie dagen niet! Het is een uitnodiging voor iedereen die met zijn gedachten bij een overledene wil zijn. Denk vooral aan de mooie dagen die je met hem of haar hebt doorgebracht, de mooie momenten die jullie samen hebben beleefd. Deze woorden klonken in de Sint Victorkerk tijdens de viering waarin we onze dierbare overledenen hebben herdacht, de viering van Allerzielen. In liefde herinneren was het thema van deze viering. Van alle mensen die in het afgelopen jaar via de Sint Victorkerk zijn begraven of gecremeerd, werd een foto getoond en een in memoriam voorgelezen. Voor ieder van hen werd door familieleden een kaars aangestoken. Er was ook een kaars voor alle andere overledenen, waarbij de namen werden genoemd van andere parochianen die in de loop van het jaar gestorven zijn. Het was een sfeervolle viering, goed voorbereid door onze avondwake/uitvaartgroep. We hebben in de loop van het jaar wel gemerkt, dat er nabestaanden zijn van mensen die niet via de kerk begraven of gecremeerd zijn, die wel prijs stellen op persoonlijke aandacht voor hun overleden familielid tijdens de viering van Allerzielen. Het gaat daarbij vooral om families die onder betere omstandigheden graag een kerkelijke uitvaart hadden gewild voor hun overleden familielid, maar vanwege covid-19 een andere beslissing moesten nemen. Kennelijk is het zo dat wij bij het overlijden van parochianen minder terughoudend moeten zijn in het bekend maken van datgene wat de kerk te bieden heeft. Zelf ging ik er min of meer vanuit dat families de kerk altijd wel wisten te vinden, zeker als het om uitvaarten ging. Maar in deze coronatijd ligt dat toch anders. Ook in de toekomst zal het minder vanzelfsprekend zijn dat mensen de kerk opzoeken voor een uitvaart. Daardoor komen ze er ook niet achter dat de kerk meer te bieden heeft dan dat. Met de avondwake/uitvaartgroep wil ik bekijken hoe we ons aanbod beter bekend kunnen maken. Niet alleen om teleurstellingen en misverstanden bij families te voorkomen, maar ook om families te kunnen wijzen op mogelijkheden waaraan zij zelf misschien nog niet hadden gedacht.

Het geloof is niets waard als je het niet weet om te zetten in daden van naastenliefde. Dat geldt voor ieder van ons persoonlijk, maar het geldt ook voor ons als parochiegemeenschap. Daarom is er in iedere parochie, en dus ook bij ons, een parochiële caritasinstelling (PCI). De PCI beheert geld dat bedoeld is om die mensen in Obdam en Hensbroek te ondersteunen die dat nodig hebben. Vragen om financiële steun worden bekeken zonder aanzien des persoons. Het geld van de PCI is dus niet alleen bedoeld voor parochianen. Eéns per jaar wordt er in de kerk een collecte gehouden voor de PCI. Dat was afgelopen zaterdagavond. Maar aangezien er die avond maar weinig kerkgangers waren, wil ik het rekeningnummer van de PCI ook hier vermelden. Tevens wil ik erop wijzen dat hulpvragen altijd welkom zijn. Bent u of kent u iemand die financiële steun nodig heeft en daarvoor nergens anders terecht kan, schroom dan niet om dit bij mij te melden. Het spreekt vanzelf dat uw aanvraag vertrouwelijk wordt behandeld. U kunt de PCI van de Sint Victorkerk steunen via IBAN NL58 RABO 0340 1957 62 t.n.v. PCI Obdam.

Deze maand zouden er op de pastorie twee avonden worden gehouden voor groepen vrijwilligers. Door de aanscherping van de coronaregels werden wij genoodzaakt deze avonden af te gelasten. In de loop van het volgend jaar zullen we opnieuw proberen iets voor onze vrijwilligers te organiseren. We houden onze vrijwilligers graag in ere, maar nu staan eerst de avonden op het programma die in het kader van de veiling georganiseerd worden. Als het weer kan, vindt de bierproefavond in januari plaats en de klaverjas- en keesavonden in februari. We zijn blij dat de veiling zelf in elk geval weer gehouden kon worden. Uiteraard zijn we ook blij met het eindbedrag dat de veiling dit jaar heeft opgeleverd. Graag wil ik het veilingcomité bedanken voor de goede organisatie. Ondanks het feit dat de veiling vóór middernacht afgelopen moest zijn, is het uitstekend gegaan. Ook iedereen die heeft meegewerkt aan de voorbereiding of aan de avond zelf wil ik hartelijk bedanken. En uiteraard de gevers en de kopers, door wie de veiling ook dit jaar weer een succes is geworden, dank u wel!

Bent u niet zo handig met computers, maar wilt u wel graag thuis onze vieringen volgen, dan is een kerkradio misschien iets voor u. Het is een apparaat dat eenvoudig te bedienen is. Als het bij u thuis wordt aangesloten, dan wordt er meteen bij verteld hoe het werkt. Probeert u het gerust een jaartje uit. Het komende jaar hoeft u voor het gebruik van de kerkradio geen contributie te betalen. Dat geldt ook voor de mensen die al een kerkradio in gebruik hebben.

Twee keer per jaar doe ik mee met een retraite van de Jezuïeten. Daarvoor hoef ik niet naar een klooster. Ik bid thuis, achter mijn computer. In de Advent en de 40-dagentijd verzorgen de Nederlandse en Vlaamse Jezuïeten een digitale retraite. Zeker in deze tijd, waarin we niet met veel mensen bij elkaar mogen komen, is dit een prachtige manier om je voor te bereiden op het Kerstfeest. Elke dag even bidden en mediteren, elke dag voelen dat de geboorte van het Kerstkind dichterbij komt… Het kan! ‘Hoop bedriegt niet’, is de titel van de Adventsretraite van dit jaar. Jan Stuyt SJ, de gene die deze retraite geschreven heeft, zegt: ‘Iedereen is met het stalletje in Bethlehem in de weer, maar de lezingen in de advent beginnen met het laatste oordeel. In de geloofsbelijdenis staat dat Hij zal wederkomen om te oordelen, de levenden en de doden. Omdat we doorgaans weinig daarmee doen, heb ik er in deze retraite ruimte voor gemaakt. De meesten zullen niet verwachten dat de Heer Jezus op de wolken komt, maar die verwachting van het Koninkrijk der hemelen, daar leef ik wel mee. Dat Rijk is een stip aan de horizon. Neem zo’n klimaattop. Daar gebeurt een heleboel niet, maar wat er wel wordt afgesproken, zie ik in het licht van de komst van dat Koninkrijk. Net zoals wanneer wetenschappers mij zeggen dat het aantal gewapende conflicten afneemt en dat er minder kinderen aan malaria sterven. We zijn nog lang niet bij die stip, maar ik geloof – binnen de joods-christelijke traditie – in vooruitgang. Het is geen passief wachten, dat wil ik benadrukken. Het is een hopen op, wat een hoop is die niet bedriegt.’ Het gebedstraject volgt de traditionele adventstijd, dit jaar van zondag 28 november tot zaterdag 25 december. Deelnemers schrijven zich in door hun e-mailadres op te geven via www.ignatiaansbidden.org. Ze ontvangen gedurende de periode van advent dagelijks een gebedsmail.

Met medewerking van de Jachthoornblazersgroep ’t Wildrijk is er in onze Sint Victorkerk een prachtige eucharistieviering gehouden, met het treffende thema; ‘Geraakt door God’ . Pastor Bert ging voor. Aan het einde van de viering werden de Hubertusbroodjes, in het zuiden beter bekent als de Hubkes, gezegend. Een klein wit bolletje gevuld met anijszaadjes. Deze broodjes bieden bescherming tegen ‘ziekte en kwade invloeden’. Ook de meegebrachte dieren kregen de zegening. Sint Hubertus is de beschermheilige van de jacht, hieronder de legende: Het leven lachte Hubertus toe tot die ene gebeurtenis op de dag van Goede Vrijdag, de sterfdag van Jezus. Hij was met zijn vrienden op jacht. Hoog te paard, met de jachthoorn op zijn rug, reed hij voor hen uit. De honden waren al diep het bos ingetrokken. Zwijgend volgden de jagers hun spoor en speurden tussen de bomen naar wild dat zich daar kon verschuilen. Plotseling hoorden ze in de verte hondengeblaf. Ze gaven hun paarden de sporen en haasten zich in de richting die de honden aangaven. Daar- ver voor hun uit- zagen ze een hert wegvluchten. Ze volgden het dier lange tijd tot het op een open plek in het bos bleef staan. Met opgeheven hoofd keek het recht in de ogen van Hubertus. De jagers spanden hun bogen voor het beslissende schot. ‘Niet schieten!’ riep Hubertus naar zijn vrienden. Hij zag dat het gewei van het hert begon te stralen en hoe er middenin een lichtend kruis verscheen dat zijn ogen verblindde. Hij versteende van angst. Op dat moment klonk er een stem die zei: ‘Hubertus, hoe lang nog laat je je leiden door de hartstocht die het levensgeluk van jezelf en anderen in de weg staat? Als je je niet tot de Heer keert, zul je naar de hel gaan.’ Hubertus komt van zijn paard, knielt neer en vraagt wat hij moet doen. “Ga naar mijn dienaar Lambertus en doe wat hij u zegt,’ is het antwoord. Bij het zien van het kruis en het horen van de stem, herinnert hij zich ook dat een hert een deel van Gods schepping is, die onderhouden en bewaard moet worden. Hij keert zich af van de jacht en vervoegt zich bij Lambertus, de bisschop van Maastricht, wiens opvolger hij later zal worden.

3 November was het zover, de finale avond van de Rabo Club Support van de Rabobank. Voor vele clubs en stichtingen was een bijeenkomst georganiseerd, in hotel restaurant v.d. Valk in Hoorn. Wij vroegen u in de afgelopen maand om uw stem uit te brengen voor onze Sint Victorkerk. Via de website, de Rotonde en vanaf de preekstoel tijdens de vieringen, deden we deze oproep en… u heeft ons gesteund. De opzet om voor club of stichting geld te verdienen is geslaagd. Elke stem leverde geld op. In totaal hebben wij het mooie bedrag van €425,46 in ontvangst mogen nemen.. Hiervoor willen wij u hartelijk danken. We hopen voor het volgend jaar weer op uw stem te mogen rekenen en natuurlijk ook die van nog vele andere parochianen. Parochieraad Sint Victor

Na de viering waarin Gré Vriend de Victorspeld uitgereikt kreeg, hebben we op de pastorie een gezellige vrijwilligersavond gehouden. Hiervoor waren de gastvrouwen, de kerkwerksters en de leden van de werkgroep Kerkbalans uitgenodigd. Ook de drie dochters van Gré waren van de partij. Ellen de Boer, die eerder op de avond bij Gré de Victorspeld mocht opspelden, zorgde voor de catering, samen met Yvonne Beentjes. Er komen nog twee van dergelijke avonden, uiteraard voor andere groepen. Deze vinden plaats op de zaterdagavonden 13 en 20 november. Alle vrijwilligers van de parochie die geen koorlid of tuinkabouter zijn, hebben een uitnodiging ontvangen voor één van de drie avonden. Hopelijk worden de laatste twee avonden net zo gezellig als de eerste.

Op zaterdagavond 30 oktober is Gré Vriend onderscheiden met de erespeld van de Sint Victorparochie. Ze kreeg de speld voor haar werk als kerkwerkster en gastvrouw in de pastorie. Het kerkwerk (het schoon houden van de kerk) doet zij al zolang dat niemand meer precies weet wanneer ze daarmee begonnen is. Daarbij deed ze ook lange tijd de kerkwas, bestaande uit altaarkleden, misgewaden enz. In 2005 is zij ook gevraagd om gastvrouw te worden in de pastorie. Dat betekende samen met een collega een ochtend in de week op de pastorie aanwezig zijn om mensen van koffie te voorzien, misboekjes te vouwen en te nieten en allerlei huishoudelijke klusjes te doen. Haar man Arie was jarenlang secretaris van het Parochiekoor en Gré hielp hem daarbij. Nog steeds is Gré kerkwerkster en gastvrouw en het bijzondere is dat je zelden tevergeefs een beroep op haar doet. Als er in drukke tijden wat meer gedaan moet worden dan gebruikelijk, dan wordt er al heel gauw aan gedacht om Gré daarvoor te vragen. Zelf biedt ze ook vaak spontaan haar hulp aan. Zij heeft de erespeld van de Sint Victorparochie dan ook dik verdiend. Gré, nogmaals hartelijk dank voor al het werk dat je voor onze parochie hebt gedaan en nog steeds doet en van harte gefeliciteerd met de Victorspeld.

Eén van mijn favoriete liedjes van de popgroep de Dijk is: “Ik kan het niet alleen!” In het lied gaat het om een man die nergens is zonder zijn geliefde. Zelf heb ik de woorden altijd toegepast op mijn leven als blinde. Veel dingen kan ik niet alleen. Ik heb andere mensen hard nodig en moet dus niet bang zijn om hulp te vragen. Maar ook als ik denk aan het besturen van de Waterkant denk ik: “ik kan het niet alleen!” Nou hoef ik het natuurlijk niet helemaal alleen te doen, want pastor Álvaro is voorzitter. Maar ook samen zijn wij ervan overtuigd: we kunnen het niet alleen. We hebben mensen nodig die met ons meedenken over de toekomst van de Waterkant. Het laatste beleidsplan van het oude bestuur heette: Rusten aan de Waterkant. Een vrome wens die psalm 23 in herinnering roept, waarin gezegd wordt: de Heer is mijn herder, niets kom ik tekort. Maar pastor Álvaro en ik gaan ervan uit dat ons die rust nog niet gegund is. We zien onze geloofsgemeenschappen krimpen en willen niet wachten tot ze instorten en er niets overblijft dan de rust van het graf. Dat laatste gunnen we enkel onze dierbare overledenen. Hun zielen wensen we niets anders toe dan de eeuwige rust en het eeuwige licht. Maar laat er ook voor ons als bestuur van de Waterkant wat verlichting zijn, want… we kunnen het niet alleen!

Bakker Koning wil ze voor ons bakken; de Huubkes oftewel de Hubertusbroodjes. Kleine broodjes, gebakken volgens speciaal recept, die na de Hubertusviering gezegend zullen worden. Er zijn mensen die die heerlijke broodjes opvoeren aan hun huisdieren. Hubertus, de patroon van de jagers, had immers na zijn bekering een zwak voor dieren. Maar als ik u was, zou ik er zelf eentje nuttigen. Dat kan als u erbij bent op zondag 7 november, want dan is er weer een Hubertusmis. De jachthoornblazers van ’t Wildrijk komen spelen en er zullen vast en zeker ook jagers aanwezig zijn. Natuurlijk zijn de Huubkes allereerst voor hen bedoeld, maar er blijven er zoveel over dat iedere kerkganger ervan kan meegenieten. Dus na de Mis is er koffie en Jägermeister en er zijn Huubkes.

Als pastoor hoef ik me nooit te vervelen. Ik kan altijd bidden! Maar soms heb ik wat anders te doen. Zo mocht ik afgelopen vrijdag het lint doorknippen bij de opening van onze nieuwe Albert Heijn. Als pastoor en als (potentiële) klant had ik gehoopt het personeel en de overige belangstellenden nog even te kunnen toespreken, maar dat was niet de bedoeling. Ik had met het doorknippen van het lint trouwens al moeite genoeg. Het lukte pas bij de derde keer. Wat ik had willen zeggen, kan ik niet kwijt in de Allerhande, maar gelukkig wel in de Rotonde. Hier komt het! De winkel is erg mooi geworden, daarover is iedereen het eens. Maar waar wij als klanten het meest blij mee zullen zijn, dat zijn de vertrouwde gezichten van het personeel. Gelukkig mochten zij blijven: de caissières, de vakkenvullers, de manager en alle andere medewerkers. Natuurlijk zullen we in de nieuwe winkel weleens misgrijpen. Er zullen spullen zijn die Albert Heijn niet in het aanbod heeft en die we wel konden krijgen bij Deen. Maar soms zullen we ook blij verrast zijn met dingen die Deen niet verkocht en Albert Heijn wel. Het personeel is trots op de nieuwe winkel, hoorde ik. Blijf dat uitstralen! Dan zullen ook wij als klanten graag komen bij onze nieuwe Albert Heijn.

Als parochieraad zijn we gewend onze vrijwilligers ééns in de twee jaar een avondje aan te bieden in De Brink. Vorig jaar zou het weer zover geweest zijn, maar u begrijpt dat dat toen niet kon. Dit jaar hebben we het plan opgevat om het nu eens anders aan te pakken. Ervaring heeft geleerd dat niet alle vrijwilligers komen opdagen als er een avondje georganiseerd wordt. Vooral veel koorleden vinden het eigenlijk veel leuker om met elkaar een feestavond te houden, zonder al die andere vrijwilligers erbij. Daarom hebben we besloten de koren een bedragje te geven waarmee ze zelf iets kunnen organiseren. De Tuinkabouters hebben deze zomer al kunnen genieten van een barbecue in de kerktuin. De overige vrijwilligers zullen worden uitgenodigd voor een avondje in de pastorie. Dat kan natuurlijk niet op één avond. Daarom hebben we de mensen om wie het gaat verdeeld in drie groepen. De eerste vrijwilligersavond op de pastorie vindt plaats op zaterdagavond 30 oktober. De uitnodigingen hiervoor zijn al rondgebracht. De tweede en de derde vrijwilligersavond worden gehouden op 13 en 20 november. Uitnodigingen voor deze avonden gaan spoedig de deur uit. Als u vrijwilliger bent in onze parochie en u bent geen koorlid of Tuinkabouter, dan zult u dus voor één van deze drie avonden een uitnodiging ontvangen. We hopen er drie gezellige avonden van te maken.

Hubertus, de patroonheilige van de jagers, is in onze kerk al lang geen onbekende meer. Al vaak zijn er rond zijn feestdag vieringen geweest waarin deze heilige centraal stond. Dat gaat ook dit jaar weer gebeuren en wel op zondag 7 november. De Hubertusmis wordt opgeluisterd door Jachthoornblazersgroep ’t Wildrijk uit Langedijk. De jagersvereniging zorgt voor versiering van de kerk. Na afloop is er koffie en Jägermeister. We maken er een feestelijke viering van.

Installatie-Regioviering op 9 januari 2022 Zondag 9 januari 2022 willen wij in de Waterkant een feest voor alle parochies van de regio organiseren. Op die dag worden Álvaro Rodríguez Luque, Bert Glorie en Nico Knol door Mgr. J.W.M. Hendriks, bisschop van Haarlem-Amsterdam, geïnstalleerd als pastoors van onze regio. De drie priesters hebben de opdracht gekregen om samen het pastoorsambt uit te oefenen voor alle parochies van de Waterkant. De installatieviering is een feestelijke gebeurtenis voor de hele regio en alle parochianen van de parochies van de Waterkant worden uitgenodigd. De viering zal in de Hieronymuskerk te Wognum plaats vinden. Om deze viering op te luisteren, wordt er een projectkoor opgericht dat onder leiding staat van Pierre van Diepen uit Hoogwoud. Zangers en zangeressen uit al onze parochies kunnen zich daarvoor aanmelden. Op die zondag vieren wij het feest van de Doop van de Heer in de Jordaan, het is de laatste dag van de Kersttijd. Er zullen in de viering dan ook een aantal Kerstliederen gezongen worden. Laten we met elkaar, met alle parochianen van de Waterkant, feest vieren en onze drie pastoors verwelkomen met blijde en hoopvolle klanken. Het aantal repetities en het tijdstip waarop deze zullen plaatsvinden, is nog niet bekend. Als u zich aanmeldt als belangstellende, dan wordt u daarover zo spoedig mogelijk ingelicht. U kunt zich voor dit projectkoor opgeven bij Hanneke Ocheda uit Obdam, e-mailadres: hanneke@ocheda.nl. Graag met uw naam, woonplaats en e-mailadres. Met vriendelijke groeten, De installatieviering-commissie

Een pas gewijde priester, een zgn. neomist, draagt gewoonlijk zijn eerste Mis op in de parochie waar hij vandaan komt. Daarna gaat hij pas naar de parochie waar hij is benoemd. Bij mij ging dat anders. Ik was immers al een tijd werkzaam in Obdam en het was ook grotendeels aan parochianen uit Obdam en Hensbroek te danken dat het met mij zover gekomen is… Daarom stond het als een paal boven water dat ik mijn eerste Mis in Obdam zou doen. Kort daarna zou ik dan wel een keer voorgaan in Egmond aan de Hoef en ook in de parochie Heiloo, waar ik stage gelopen heb. Uiteindelijk kwam dat er pas van op resp. zaterdag 18 en zondag 19 september, dus bijna een jaar na mijn wijding. Het waren mooie vieringen voor mij, eerst in Egmond aan de Hoef, in de kerk waar ik gedoopt ben en waar ik, behalve de jaren dat ik op het blindeninstituut zat, nooit ben weggeweest totdat ik naar Obdam ging. Van het koor dat in die viering zong, ben ik jarenlang voorzitter geweest. Mijn moeder zong mee in het koor en mijn vader en mijn jongste broer zaten in de kerk. Na de viering was er koffie drinken in de ontmoetingsruimte… Ik was weer helemaal terug. In Heiloo was dat weer zo. Er waren veel mensen in de kerk die ik nog kende uit mijn stagetijd, maar die ik daarna niet of nauwelijks meer had gesproken. Het werd voor mij een heerlijk weekend. Afgelopen zaterdag, 2 oktober, maakte ik weer een dergelijk uitstapje. Ik was uitgenodigd om voor te gaan bij Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo. Daar wordt op de eerste zaterdag van de maand altijd gebeden voor roepingen tot het Priesterschap. Vandaar dat alle neomisten daar een keer heen gaan om gekeurd en goed bevonden te worden. Nu was het dus mijn beurt. En ook dit was weer een mooie belevenis. Laatst zijn we een middagje uit geweest met de misdienaars. We gingen midgetgolfen. Ik neem aan dat u het spel kent: met een stick via een hindernisbaan een balletje in een gaatje slaan. Eén van de kosters, Koos Vlaar, hielp mij met het slaan van het balletje, en zo lukte het me vrij goed. Meestal kreeg ik de bal wel in drie slagen in het putje. De afgelopen weken was ik zelf de bal: met de eerste slag belandde ik in Egmond aan de Hoef, met de tweede slag in de parochie Heiloo en met de derde rolde ik het Putje in. Volgend jaar rond deze tijd wil ik weer naar het Putje, maar dan graag met een grote groep parochianen. Komende zondag, 10 oktober, is het de feestdag van Sint Victor. Rond deze tijd vond altijd de Kapellentocht plaats. Ik hoop dat we die traditie volgend jaar in ere kunnen herstellen. Weer met elkaar op bedevaart, lopend van ons Mariakapelletje naar het Putje van Heiloo.

U kunt in de kerk weer gaan zitten waar u wilt! De linten waarmee sommige banken waren afgezet, zijn weggehaald. De communie wordt niet meer uitgereikt met een pincet. Er wordt weer gecollecteerd met de vertrouwde schalen… De koren zijn weer begonnen met repeteren. Tijdens de vieringen zingen ze weer met volledige bezetting. Er wordt in de kerk niet gevraagd naar een vaccinatiebewijs of een negatief testresultaat. Wel wordt aan iedereen die corona-achtige klachten heeft een dringend verzoek gedaan om thuis te blijven. De Kapelvieringen vinden weer plaats in de Marcuskapel. Daardoor zijn deze vieringen helaas niet meer te zien via de livestream. Mensen die een kerkradio hebben, kunnen deze vieringen wel volgen. Op de vrijdagavonden zijn er weer vieringen in de kapel van De Horstenburgh. Zo keren we langzaam terug naar het oude normaal.