Berichten

Komende zondag begint het nieuwe kerkelijk jaar met de advent, een tijd van vier weken, waarin we uitkijken naar de komst van Jezus op aarde. Het is dus nog niet de kersttijd, zoals veel mensen denken. Die begint pas als het Kindje geboren is. In de advent leven we daar naar toe. Het is een tijd waarin de geboorte van Jezus steeds dichterbij komt. Als je een deel van de advent doorbrengt in een abdij of een klooster, dan merk je dat heel goed. In de lezingen en de gezangen wordt steeds duidelijker toegewerkt naar de komst van Jezus. Vol verwachting klopt ons hart, zing ik weleens in de adventstijd, maar dat gaat niet over het uitzien naar de geboorte van Jezus. Toch is het misschien goed om ons dit jaar daar maar wel op te concentreren. Want wat hebben we anders te verwachten… Geen familiefeest met Sinterklaas, een kerstdiner op bescheiden schaal… We moeten improviseren om er iets van te maken, zoals we dat met andere feesten ook hebben moeten doen de laatste tijd. Daarbij mogen we de mensen niet vergeten die veel tijd in hun eentje moeten doorbrengen. De kerstnacht wordt ondanks alles weer een heilige nacht, maar laat het niet voor iedereen een stille nacht worden, want voor sommigen is het in deze adventstijd toch al veel te stil.

Paus Franciscus stelde enkele jaren geleden de jaarlijkse Caritaszondag in, twee weken voor het begin van de Advent. Dit jaar viel die zondag dus op 15 november. Op die dag werd er in de kerken wereldwijd gecollecteerd voor de Caritas-stichtingen. Iedere parochie beschikt over een dergelijke stichting. In Nederland noemen we deze stichtingen PCI’s oftewel Parochiële Caritas-instellingen. Deze zijn er voor mensen die tussen wal en schip vallen, mensen die een financieel steuntje in de rug nodig hebben, maar daarvoor nergens anders terecht kunnen. De PCI’s doen hun werk zonder aanzien des persoons en veelal in stilte. Daardoor zijn ze bij parochianen en hulpvragers weinig bekend. Dat mag in deze coronatijd wel veranderen, want er komen nu ongetwijfeld meer mensen in geldproblemen. Te verwachten valt dat er vaker een beroep zal worden gedaan op de PCI. Daarom is het goed dat de PCI er nog steeds is. Armoede, geldnood, het is van alle tijden. Het valt niet weg te organiseren. Daarom moeten er noodpotjes zijn die niet leeg raken. Maar als er dan maar dertig mensen in de kerk mogen zitten, zoals op deze ‘zondag van de armen’ het geval was, dan begrijpt u wel dat dat potje door de collecte in de kerk niet veel voller geworden is. Giften zijn dus welkom en hulpvragen eveneens. Als u iemand kent die financiële steun nodig heeft, schroom dan niet om mij dit te laten weten. En wilt u de PCI met een gift steunen, dan kan dat op bankrekening NL58 RABO 0340 1957 62 t.n.v. PCI Obdam.

Nu een deel van de corona-maatregelen is ingetrokken, gaan we ervan uit dat er in de kerk weer maximaal acht koorzangers mogen zingen. Komende zaterdag, 28 november, geeft een deel van Entre-Deux acte de présence. Op zondag 6 december zingt een deel van Het Parochiekoor. Ik ben blij dat deze koren de draad weer konden oppakken. Zo kunnen ze zich ook weer voorbereiden op de kerstvieringen. Hoeveel mensen er in de kerk mogen zitten met kerst, dat is nog onduidelijk. Wel zijn er kerstvieringen gepland: op kerstavond om 19.00 uur met Het Parochiekoor en om 23.00 uur met Entre-Deux. Op eerste kerstdag is er om 10.00 uur weer een viering met Het Parochiekoor. In de volgende Rotonde hoop ik meer duidelijkheid te kunnen scheppen.

Op maandag 16 november werd in het programma Kruispunt de documentaire ‘Blindelings vertrouwen’ uitgezonden, over mijn weg naar het priesterschap. Al direct na de uitzending kwamen er mailtjes en appjes binnen van bekenden, later gevolgd door telefoontjes. Ook op de pastorie was de documentaire het gesprek van de dag en als ik me in het dorp vertoonde waren daar ook weer mensen die vertelden dat ze de uitzending gezien hadden. De reacties waren zonder uitzondering positief. Zelf vind ik ook dat het een mooie documentaire geworden is. Als iemand naar je toekomt met het voorstel om een documentaire over je te maken, dan denk je er natuurlijk eerst een tijdje over na. Wat zou hij ervan maken… Maar het resultaat stelde niet teleur. Veel mensen hebben mij en mijn omgeving op deze manier wat beter leren kennen en dat kan geen kwaad. De documentaire eindigde bij mijn priesterwijding. Zelf had ik er de voorkeur aan gegeven te eindigen met mijn eerste Mis. Dan zou de prachtig versierde Sint Victorkerk ook nog even in beeld gekomen zijn. Maar vooral: dan zou getoond worden waar het allemaal om begonnen is; om de Eucharistie te kunnen vieren. Dat is waar ik blij van word, waar ik dankbaar om ben en wat ik hier nog vaak samen met jullie hoop te doen. Heeft u de documentaire gemist? U kunt nog terugkijken op www.npostart.nl

In deze donkere tijden, kunnen we wel wat licht gebruiken! Daarom zijn er veel verschillende noveenkaarsen te koop. Op de foto’s ziet u een impressie van de collectie. U kunt de kaarsen aanschaffen na de vieringen in het weekend of de donderdagviering achter in de kerk, maar ook op de pastorie, als de gastvrouwen aanwezig zijn. Dat is op dinsdag- donderdag- en vrijdagochtend van 9.00 tot 11.00 uur. Ook kunt u op het secretariaat terecht op dinsdagmiddag tussen 14.00 en 16.00 uur. De prijs van de noveenkaarsen is € 5,00 per stuk. De kleine graflichten kosten € 1,50 en de grotere € 2,50 per stuk. Gelieve contant en gepast te betalen.

Op zaterdag, 31 oktober, mocht ik door gebed en handoplegging van bisschop Jan Hendriks in Haarlem de priesterwijding ontvangen. Behalve een aantal priesters waren er maar dertig kerkgangers bij aanwezig, maar toch was de intensiteit er niet minder om. Omdat ik de enige wijdeling was, kon de bisschop een persoonlijke preek houden. Toen ik plat ter aarde moest liggen, tijdens de litanie van alle heiligen, voelde ik me wel alleen. Daar lig je dan, op een koude kerkvloer… maar goed. Alle heiligen worden aangeroepen en je mag ervan uitgaan dat die hun werk beginnen te doen nog voordat je weer bent opgestaan… En dan word je gewijd… je legt je handen in de handen van de bisschop, je handen worden gezalfd en als sluitstuk komen de aanwezige priesters je de handen opleggen… Het heeft een diepe indruk op me gemaakt, maar zeker ook op de mensen in de kerk en op de vele mensen die er niet bij konden zijn maar via YouTube de viering hebben gevolgd. Dat bleek wel uit het grote aantal reacties dat ik na de viering kreeg. De foto’s van de priesterwijding vindt u hier: Priesterwijding

Ook de eerste Mis, hier in de Sint Victorkerk, ging niet onopgemerkt voorbij. Veel mensen hebben gekeken via onze livestream, want ook hier mochten maar dertig mensen in de kerk zitten. Die dertig kerkgangers konden zien hoe mooi de kerk versierd was. Toen mijn vader de kerk binnenkwam schoot hij vol, omdat dat allemaal was gedaan voor mij… Hij kon het zich nauwelijks voorstellen. Ook voor mijzelf had die eerste Mis iets onwerkelijks. Daar sta je dan achter het altaar en spreekt zomaar de consecratiewoorden uit, terwijl je brood en beker opheft… Wie ben ik, dat ik dat doen mag… Het is trouwens nog steeds een beetje onwennig voor mij, het opdragen van de Mis, daarom zullen de kosters mij voorlopig bij het altaar assisteren. Nico Knol sprak hartelijke woorden tijdens de preek en ook Win Bijman hield een waarderend toespraakje, namens de Parochieraad en het bestuur van regio de Waterkant, waarbij hij een diepe buiging voor me maakte. Zoiets hoeft natuurlijk niet. Ik ben ook maar een mens die zijn best doet, er wat van probeert te maken maar ook wel eens een steek laat vallen. Toch voel ik me gevleid door al die loftuitingen en ik ben heel blij dat de onderlinge samenwerking zo goed is: met de Parochieraad, met het Regiobestuur en met mijn collega-pastores van de Waterkant. Meer foto’s van de Eerste Mis: Klik

De week voorafgaand aan de priesterwijding, maar ook nog de hele week daarna kwamen er kaarten, telefoontjes en e-mailtjes binnen van mensen die mij feliciteerden met de wijding. Sommige mensen hadden een kaart in braille laten omzetten, anderen hadden er een afbeelding in reliëf op geplakt, en altijd stonden er veel hartelijke woorden op waaruit betrokkenheid en belangstelling bleek. Het was hartverwarmend. Graag wil ik jullie allen hiervoor bedanken. De feestelijkheden waren uiteraard nogal kleinschalig, maar daardoor was het extra mooi om zoveel blijken van medeleven en gebed te ontvangen.

Zondag na de eerste Mis had de Parochieraad voor enig feestgedruis gezorgd. In de kamers van de pastorie waren ver van elkaar vier tafels gedekt waaraan we met een klein aantal mensen konden lunchen. Ook van tevoren hebben de leden van de Parochieraad veel werk verzet. Het was niet alleen het versturen van uitnodigingen en het versieren van de kerk, nee, was dat het maar. Door de steeds veranderende maatregelen moesten de plannen diverse keren worden gewijzigd. Dat had tot gevolg dat veel voorbereidingen later voor niets bleken te zijn geweest en dat we in feite weer van voren af aan moesten beginnen. Dat leverde heel veel extra werk op, maar iedereen bleef onverdroten doorgaan en zo werd het toch een bijzondere dag. Maar het werk is nog niet voorbij. Hier in het woongedeelte van de pastorie wordt vanaf volgende week weer druk geschilderd. Ook hier doen de leden van de Parochieraad het meeste werk zelf. Het opknappen van de pastorie is een onderdeel van het ‘warm welkom’ waaraan veel parochianen hebben bijgedragen. Als klap op de vuurpijl mag ik een nieuw bankstel kopen. Dat was een grote wens van mij. Vanaf deze plaats wil ik iedereen bedanken die, op welke manier dan ook, aan deze actie heeft meegewerkt!

Na de eerste Mis van zondag was het maandag opeens Allerzielen en kwamen we in een heel andere sfeer terecht. ’s Morgens deed ik de Mis en ’s avonds hadden we met de avondwake/uitvaartgroep een viering die vooral in het teken stond van de overledenen van het afgelopen jaar. Er waren alleen afgevaardigden aanwezig van de families van deze overledenen. Het thema was ‘Toen stond onze wereld stil’. Gerrit Bakkum had van een skippybal een mooie wereldbol gemaakt en er was ook door de andere leden van de avondwake/uitvaartgroep van alles gedaan om deze viering goed voor te bereiden en er een sfeervol geheel van te maken. Ondanks de betrekkelijk lege kerk lukte dat goed. Dat kwam mede door de zang van Yvonne Leek. Het was een mooie Allerzielenviering, helaas dit jaar maar voor een kleine groep kerkgangers.

Vóór mijn priesterwijding ben ik vijf dagen op retraite geweest, samen met Mikel Palić, een pas gewijde priester uit Kroatië. Op zo’n retraite heb ik natuurlijk begeleiding nodig: naar de kapel, naar de refter, naar buiten om een half uurtje te wandelen… En tevens namen we deze gelegenheid te baat om de Eucharistieviering te oefenen. Natuurlijk moest hij daarbij mijn handen vastpakken… Hij begeleidde mij ook tijdens de wijdingsplechtigheid. De woensdag daarna belde hij me om te zeggen dat hij positief getest was op corona. Ik moest dus in quarantaine, ook al had ik zelf geen noemenswaardige klachten. Donderdagavond liet ik me testen, zaterdag zou ik de uitslag krijgen, maar… er bleek iets mis te zijn gegaan met mijn testresultaten. Zondagochtend ben ik opnieuw getest. Maandagmiddag kreeg ik de uitslag: negatief. Ik had dus geen corona!

Koren mogen voorlopig niet repeteren. In kerkdiensten mogen maximaal twee mensen voorzingen. Uiteraard mag het orgel wel gebruikt worden, en er kunnen natuurlijk cd’s worden gedraaid, dus we hoeven niet helemaal zonder muziek te zitten, maar het zal tijdens de vieringen voorlopig toch wel wat stiller zijn dan gewoonlijk. Er zijn nog steeds dertig kerkgangers welkom. We hebben hiervoor geen reserveringssysteem, want ervaring heeft geleerd dat het aantal van dertig deelnemers in gewone vieringen niet of nauwelijks wordt overschreden. Wilt u dus naar de kerk, kom dan gerust. Waag het er maar op!

Op maandagavond 16 november wordt om 22.50 uur op NPO 1 de documentaire ‘Blindelings vertrouwen’ uitgezonden. Ik denk dat het wel de moeite waard is om deze documentaire over mijn weg naar het priesterschap te bekijken, ook al kent u me al een beetje. Deze week ben ik ook een paar keer geïnterviewd door journalisten. Zo komt er een interview met mij in het Nederlands Dagblad van 14 november en ook een stukje in het kerstnummer van het Katholiek Nieuwsblad. Zo beroemd als mijn illustere voorganger in deze parochie zal ik echter wel niet meer worden! Zie ook: https://www.kro-ncrv.nl/blindelings-vertrouwen

De kerk verkeert in zwaar weer… Deze tekst was te zien in een filmpje met de Sint Victorkerk. Op de achtergrond trokken er hele donkere wolken voorbij, hiermee probeerden we de mensen op te roepen om via de RABO sponsor clubactie, in de afgelopen maand, hun stem uit te brengen voor onze Sint Victorkerk. Via Facebook, de website en de Rotonde deden we deze oproep en… u heeft ons gesteund. Elke stem meer leverde geld op. In totaal hebben wij €483,- ontvangen, €150,- meer dan vorig jaar! Hiervoor willen wij u hartelijk danken. We hopen voor het volgend jaar natuurlijk weer op uw stem te mogen rekenen, maar misschien ook die van nog vele andere parochianen. We hebben uw steun in deze tijd van corona heel hard nodig. Nogmaals onze hartelijke dank.

Het zal niet als verrassing komen maar helaas kan de Sint Maartenviering dit jaar niet doorgaan i.v.m. de maatregelen tegen corona. Ook hebben we besloten om de kinder-kerstviering op 24 december om 19.00 uur te annuleren. Vorig jaar hebben we met kerst zo’n geweldige gezinsviering gehad met het projectkoor ‘Sing Along’. Zoveel enthousiaste kinderen, die uit volle borst alle bekende kerstliedjes meezongen… wat hadden we het graag dit jaar weer georganiseerd. Maar we moeten ons nou eenmaal houden aan de maatregelen en beslissen daarom nu al om dit jaar over te slaan. Ook het ‘Kindje wiegen’ op Tweede Kerstdag, met levende kerststal, kan dit jaar niet doorgaan. De ezel en de schapen vieren dit jaar gewoon, net als wij allen, thuis kerst. Natuurlijk hoop ik dat volgend jaar de situatie weer gewoon is. Dat we weer mogen zingen en de kerk weer vol mag zitten met kinderen, ouders en grootouders, zowel met Sint Maarten als met de kerstdagen! Namens de Werkgroep Gezinsviering, met hartelijke groet, Hanneke Ocheda-Stoetzer

Eeuwige God, Nu ons leven bijna is stilgevallen, een virus zand in de machine heeft gestrooid, een crisis de normale gang van zaken verstoord, keren we ons tot U en bidden: In onze angst en onzekerheid; om vertrouwen. In onze overlevingsdrang; om oog voor elkaar. In ons zoeken naar veiligheid; om overgave. In onze onmacht en kwetsbaarheid; om vrede. Amen.

Op zondag 4 oktober deden tien kinderen uit onze parochie hun Eerste heilige Communie. We zijn gewend dit feest in de lente te vieren, maar het was deze keer niet minder feestelijk en achteraf waren we natuurlijk heel blij dat het door kon gaan. Het werd een mooie viering waarin pastor Nico Knol en ik mochten voorgaan. Maar vrijwel al het voorbereidende werk was gedaan door de zes vrouwen die met elkaar de werkgroep Eerste heilige Communie vormen. Zij hebben de kindermiddagen en ouderavonden verzorgd die aan de Eerste Communie voorafgaan. Zij hebben geregeld dat alle benodigde attributen er altijd op tijd waren, dat de kerk werd versierd, dat de projectmappen en de boekjes er waren, enz. enz. Ik wil de leden van de werkgroep daar nogmaals hartelijk voor bedanken. Gewoonlijk heeft deze werkgroep nadat de Eerste Communie is gevierd een half jaar rust. Maar dit jaar zal dat anders zijn. Laten we in elk geval hopen dat we de kinderen van groep 4 in december mogen uitnodigen om volgend jaar april hun Eerste Communie te doen. En ik hoop natuurlijk ook dat de leden van onze werkgroep er dan met elkaar weer de schouders onder willen zetten.

In de afgelopen tijd ben ik een paar keer gefilmd door documentairemaker Olaf Koelewijn. Hij vond het interessant om mij voor het programma Kruispunt te volgen op mijn weg naar het Priesterschap. Aanvankelijk had ik daar wat aarzelingen bij, maar voor zover ik het nu kan beoordelen, wordt het een mooie documentaire. De documentaire ‘Blindelings vertrouwen’, wordt uitgezonden op maandag 16 november om 22.50 uur op NPO 1.

Op zaterdag 31 oktober zal mijn Priesterwijding plaatsvinden in Haarlem, in de Kathedrale Basiliek Sint Bavo. Op zondag 1 november draag ik voor het eerst de Mis op in onze Sint Victorkerk. U begrijpt dat er ook bij deze vieringen maar dertig mensen aanwezig mogen zijn. Gelukkig heeft de kathedraal een uitstekende livestream, zodat u de wijdingsplechtigheid toch kunt volgen. U kunt deze livestream op YouTube vinden via ‘kathedraal tv’. De eerste Mis is te volgen via de livestream van onze kerk, zie de link rechtsboven op de pagina.

Op maandag 2 november is het Allerzielen. Dan gedenken we onze dierbare overledenen. We staan met name stil bij degenen die in het afgelopen jaar van ons zijn heengegaan. Nabestaanden van deze overledenen ontvangen voor de Allerzielenviering in onze kerk een uitnodigingskaart. Andere mensen die graag aan deze viering zouden willen deelnemen, moeten wij helaas teleurstellen. De viering wordt wel uitgezonden via onze livestream.

Op zaterdagavond 24 oktober is er een viering rond Maria, de moeder van Jezus. Aan deze viering wordt medewerking verleend door de Lourdeswerkgroep en door enkele leden van het Parochiekoor. Uitgaande van de huidige regels mogen er dertig kerkgangers aan deze viering deelnemen. Daarom is het nodig dat u zich vooraf voor deze viering aanmeldt. Dat kan bij de secretaris van de Lourdeswerkgroep, Mary Leek. U kunt haar bereiken op telefoonnummer 0226-720269 of via e-mail: mdaleek@hotmail.com.

Het feest rondom de eerste Eucharistieviering van pastor Bert is in verband met de verscherpte corona maatregelen drastisch veranderd! Wat zo’n mooi en feestelijk dorpsgebeuren zou worden is nu onmogelijk geworden. Wij hadden pastor Bert zo graag een mooi feest met alle Obdammers willen aanbieden. Maar na al heel veel aanpassingen door steeds veranderende regels, is het nu onmogelijk geworden. Zijn priesterwijding is inmiddels verplaatst naar de Sint Bavo Kathedraal in Haarlem en daar kunnen alleen zijn familie en een klein aantal genodigden bij zijn. Wel is de priesterwijding op zaterdag 31 oktober om 11.00 uur te volgen via YouTube met het kanaal: kathedraal tv. Wat betreft zijn eerste Eucharistieviering in onze Sint Victorkerk: daar is maar plaats voor 30 mensen. Iedereen die al op uitnodiging van de parochieraad een kaart voor de viering en of lunch had ontvangen, moeten we teleurstellen. En de mensen die vanaf 15 oktober nog in het bezit wilden komen van een geldig toegangsbewijs, ook dat gaat dus niet door! Het wordt dus een viering met een besloten bijeenkomst. Het is helaas niet anders, ook al hadden wij het graag anders gezien en ook gepland. Gelukkig kunt u de feestelijke Eucharistieviering wel via onze livestream volgen op YouTube: live Sint Victor Obdam of Sint Victor Obdam. U ziet dan gelijk hoe mooi de kerk voor deze bijzondere gelegenheid is versierd. Zo bent u er toch een beetje bij. En natuurlijk is uw felicitatie voor pastor Bert altijd welkom. Laat zijn brievenbus maar overstromen! Wij zijn blij dat Berts ouders, die al op hoge leeftijd zijn, zijn priesterwijding nog mee kunnen maken, daarom wordt het ook niet uitgesteld. Toch willen we laten zien, dat wij blij zijn dat er in ons dorp iets unieks gebeurt op zondag 1 november, want een priesterwijding maak je bijna niet meer mee. Laten we daarom allemaal de vlag uitsteken zodat in deze tijd met beperkingen Obdam er toch feestelijk uitziet! Namens de parochieraad Sint Victor Gerda Wester Secretaris

Een van de hoogtepunten van de voorbereiding op de Eerste heilige Communie is altijd weer het ‘Samen delen’. De leden van de werkgroep hebben de tafel mooi gedekt en er zijn grote breekbroden gehaald waarvan de kinderen allemaal een stuk af mogen breken. En als de broden voor de tweede keer rondgaan en er is niet veel meer over, dan moeten de kinderen bedenken hoe ze het overschot met elkaar verdelen. Dit jaar was er maar één brood. Met deze kleine groep, tien kinderen, was dat genoeg. Ik mocht, met handschoenen aan, het brood breken en aan de kinderen geven. Daaraan voorafgaand las ik het verhaal voor over het laatste avondmaal van Jezus en zijn leerlingen. En het breken en delen van het brood, met alleen jam als beleg en een glaasje limonade erbij, was onze manier om iets van dat laatste avondmaal te laten zien. In de afgelopen jaren deden we dat in de Goede Week, dit jaar deden we dat afgelopen zaterdag. Je mist natuurlijk de sfeer van Pasen, maar toch maakte het wel weer indruk op de kinderen. Op 4 oktober is het zover, dan doen ze hun Eerste Communie.

Op vrijdag 25 september hebben negen kinderen in onze kerk het Heilig Vormsel ontvangen. Pastor Nico Knol was vormheer en de viering werd opgeluisterd door een deel van het Bonifatiuskoor uit Spanbroek. Gewoonlijk zijn het leerlingen van groep 8 die hier gevormd worden, maar doordat het Vormsel zo lang moest worden uitgesteld, waren de vormelingen van dit jaar allemaal al brugklassers. Als je met ze praat, kun je meteen het verschil merken. Brugklassers zijn veel zelfstandiger en praten heel anders over school. Wat betreft de keuze voor het Vormsel zal het niet veel uitmaken: sommigen willen het zelf graag, maar de meesten worden toch vooral gestimuleerd door hun ouders. Het was een mooie viering, mede door de sfeervolle liederen van het koor. De corona-maatregelen brachten gelukkig weinig beperkingen met zich mee. Wel moest de zalving die de vormheer gewoonlijk met zijn duim op het voorhoofd van de vormelingen voltrekt, deze keer met een wattenbolletje worden aangebracht. Laten we ervan uitgaan dat dat de heilige Geest niet heeft verhinderd om over deze kinderen neer te dalen. Zo zijn er dan weer negen nieuwe mensen bijgekomen om in Gods wijngaard te werken, als ze dat willen. In eerste instantie heb ik ze opgeroepen om misdienaar te worden. Als ik priester ben, zou het voor mij erg prettig zijn als er enkele grotere kinderen waren die mij bij het opdragen van de Mis zouden kunnen assisteren. Natuurlijk zijn ook kinderen van de basisschool welkom, maar aan een paar kordate middelbare scholieren die van wanten weten, zou ik veel kunnen hebben. Ik ben benieuwd of er vormelingen zijn die het aandurven.