Berichten

Afgelopen week is de informatieavond geweest voor de ouders van vormelingen over het Sacrament van het Vormsel. We zijn dieper op de 7 sacramenten ingegaan en hebben praktische zaken doorgenomen. Denk daarbij aan hulpouder zijn tijdens een bijeenkomst, doopkaars alvast zoeken, app-groep, wapenschild mee die de vormelingen thuis mogen invullen en waarmee ze zich gaan voorstellen. Een groep van 9 vormelingen uit Hoogwoud, Benningbroek, Obdam en Spanbroek beginnen vanaf eind maart met het vormselproject ‘In vuur en vlam’. Tijdens de bijeenkomsten zijn de thema’s: – De Helper: tijdens dillema’s is er Iemand die je helpt de juiste keuze te maken. – Contact: een gebedsarmband maken. – Missie: wat is je droom en wat is de droom van God? – Vuur: interview houden met een vrijwilliger van de kerk. – Ik geloof: uitleg over het Sacrament van het Vormsel. – Uitdragen: 7 werken van barmhartigheid vormgeven in woord en op baksteen. – Gevormd, en nu?: terugblik op traject en afsluiting met torenbezichtiging en taart. Op zaterdagavond 22 april 2023 stellen de vormelingen zich voor tijdens de viering in Spanbroek. De Vormselviering is op vrijdagavond 16 juni in Obdam. Weet u welkom om bij deze vieringen aanwezig te zijn! Groeten van pastor Anne-Marie van Straaten.

Vallen en opstaan, zo is het leven. Carlo van Diepen wist dat als geen ander. Zoals één van zijn zoons het treffend uitdrukte: hij moest klaverjassen met slechte kaarten, maar wist alles eruit te halen wat erin zat. Carlo en zijn broer Herman werden op 31 maart 1971 geboren, Herman als nummer zes, Carlo als nummer zeven in het gezin van Herman en Gré van Diepen. Net als zijn vader, was Carlo boer in hart en nieren. Op zijn beurt heeft Carlo de liefde voor het boerenleven weer overgedragen op zijn zoons. Herman en Carlo waren een hechte tweeling. Vanaf hun geboorte tot de dood van Carlo trokken ze heel veel met elkaar op. Wel hadden ze allebei een eigen gezin. Carlo bracht Marlène van Diepen mee naar de boerderij en daar kwamen nog vier van Diepentjes bij: Lisa, Sem, Nick en Daan.

Riet Potter wordt als oudste van drie kinderen geboren op 26 maart 1937 aan de Beukenlaan in Heerhugowaard. Enkele jaren later krijgt ze een broertje, Freek, en als ze 11 jaar is wordt haar zusje Gre geboren. Ze groeit op aan de Jan Glijnisweg in Heerhugowaard, waar haar vader een tuinderij had. Als kind hielp ze al mee op de bouw. Nadat haar zusje geboren was, werd ze van school gehaald om haar moeder te helpen. Hoewel ze goed kon leren, kan haar droom om verpleegster te worden daardoor niet uitkomen. Riet kreeg verkering met Niek Blank. Hij had een fiets en ze hebben, met Riet achterop de bagagedrager, tochtjes gemaakt. Ook zijn ze zo naar kermissen en cafés gegaan. Op 9 mei 1958 trouwden Niek en Riet. Ze gingen wonen in een oude boerderij aan de Dorpsweg in Hensbroek. Daar werden relatief snel achter elkaar vijf dochters geboren: Lisette, Joke, Irma, Margo en Gerda. De hectiek die dit alles met zich mee bracht heeft een zware wissel getrokken op het leven van Riet. Ze had weinig energie, maar dat verhinderde haar niet om het in huis gezellig te maken. Zodra de natuur het toeliet stond er wel een vaas op tafel met bloemen uit eigen tuin. Nadat de dochters waren uitgevlogen, werden de oude koeienstal en de deel gesloopt. De boerderij werd verkocht en ernaast lieten Niek en Riet een huis bouwen. Daar hebben ze prettig gewoond totdat ze in 2009 verhuisden naar de Veilinghof in Obdam. In die tijd gingen Niek en Riet jaarlijks samen op vakantie met een georganiseerde busreis. Riet hield van natuur en cultuur. Zowel de fjorden in Noorwegen als het Alhambra in Spanje konden haar bekoren. Ook zijn ze een keer naar Nieuw Zeeland naar de zus en broer van Niek gevlogen. Toen er kleinkinderen kwamen paste Riet regelmatig op. Ze vond het jammer dat ze, toen de kleinkinderen groter werden en ze hun eigen leven opbouwden, hen minder zag. In oktober werd Riet ziek met als gevolg een delier. Daarna is ze eigenlijk niet meer de oude geworden. Met Kerst heeft ze nog genoten van alle visite die bij haar langs kwam. Begin januari is ze gevallen waarna het voor haar niet meer veilig was om in haar eigen huisje te blijven. Ze verhuisde naar de Oude Trambaan in Alkmaar. Daar was ze op haar plek. Haar gezondheid bleef echter achteruit gaan. Op 16 februari is ze in de armen van haar dochters overleden. Een paar dagen later, op Aswoensdag, hebben we afscheid van haar genomen in de Sint Victorkerk, waarna zij in Heerhugowaard is gecremeerd. Moge zij rusten in vrede. Pastor Bert Glorie

Even een kopje koffie of thee drinken na de viering is een mooi moment om wat bij te praten met elkaar. Juist nu, in deze onzekere tijden waarin het voortbestaan van onze kerk niet meer zeker is, lijkt het mij goed om alle mogelijkheden aan te grijpen om het ‘samen kerk-zijn’, na de vieringen voort te zetten. Daarom is er voortaan, niet alleen de eerste zondag van de maand, maar na alle vieringen  gelegenheid om koffie of thee te drinken. Natuurlijk zijn er wel vrijwilligers nodig om voor de viering een en ander klaar te zetten, en na de viering de koffie en thee te schenken. Wilt u ook af en toe eens helpen? Geef u dan op bij mij, dan maak ik een schema. Hartelijk dank vast! Hanneke Ocheda hanneke@ocheda.nl – 06 47762202

Ook dit jaar heeft de landelijke Vastenactie een project geadopteerd dat uitgaat van een stichting die afkomstig is uit onze eigen regio. De afgelopen twee jaar viel die eer te beurt aan Bake for Life, nu is het een project van de stichting Uganda voortzetting werk pater Kees Spil dat opgenomen is in de lijst van landelijk goedgekeurde projecten. Na de viering van zaterdagavond 25 maart zal er een deurcollecte worden gehouden voor dit project. Vronie Spil – Konijn, een schoonzus van pater Kees Spil, zal tijdens de viering het een en ander vertellen over het werk van de stichting en over dit project. De bijdragen die wij voor dit project inzamelen, worden vermeerderd met een bijdrage uit de opbrengst van de landelijke Vastenactie. Daarom verdient dit project ons aller steun. Achterin de kerk staat een kist waarin u uw bijdrage kunt deponeren. Als u geld overmaakt naar de stichting Vastenactie, wees dan zo goed het projectnummer erbij te vermelden waarvoor het geld bestemd is. Het nummer van ‘ons’ project is 402178. Hieronder vindt u meer informatie over dit project. Stichting Uganda Werkvoortzetting pater Kees Spil mag meedoen met de Vastenactie. Vanaf 1977 tot en met zijn gewelddadige dood in 1988 was pater Kees Spil uit de Zuidermeer werkzaam als parochiepastoor in Buswale. Hij had grote plannen voor de parochie die onder zijn zorg viel. Maar vooral ging zijn aandacht uit naar scholing en de jeugd. Hij bouwde scholen en organiseerde voor de jeugd activiteiten. In Uganda krabbelt men weer op na een intensieve periode van lock-downs. Scholen zijn weer open en de leerlingen vinden de weg weer naar de schoolbanken. Buswale is een afgelegen en zeer grote parochie in de bush (80 km²) over een uitgestrekt gebied dat moeilijk te bereiken is. De mensen leven van de opbrengst van het land en van de visvangst. In droge periodes wordt er weinig tot niets verdiend. In de parochie Buswale zijn ongeveer 30 lagere scholen. De scholen zijn armlastig en er is een groot gebrek aan instructie- en werkboeken en andere leermiddelen. Om daar iets aan te doen, ondersteunt de stichting het project Bussoms (Buswale Schools Materials). Wij hebben ervaren dat dit boekenproject enorm stimulerend werkt. Niet alleen voor de leraren en leerlingen, maar ook voor de ouders. Zij zien de onderwijskwaliteit en de schoolresultaten toenemen, hetgeen hun interesse voor het wel en wee van de school vergroot en hen motiveert ook hun steentje bij te dragen aan verdere verbeteringen. Om sneller een groter aantal kinderen een kans op goed onderwijs te geven heeft de stichting het Bussomsproject ingediend bij de Vastenactie. We zijn heel blij dat het project is goedgekeurd. Hierdoor krijgen nog eens 3800 kinderen de kans op beter onderwijs. We hopen dat u met ons deze kinderen een kans wil geven door deel te nemen aan de Vastenactie! U kunt uw bijdrage overmaken op  NL21 INGB 0000 0058 50, t.n.v. Vastenactie, Den Haag. Vermeld daar dan het projectnummer bij: 402178 Hartelijk dank!

‘Telkens weer slaat wat er vroeger was Weer als ’n vlam omhoog uit de oude as’ Dat zong Willeke Alberti op woensdag 22 februari in De Brink. Ik was er niet bij, maar ik neem zonder meer aan dat ze dat lied heeft gezongen, ‘Telkens Weer’, het lied dat door de jaren heen haar lijflied is geworden. En hoe toepasselijk was het, want het was die dag Aswoensdag. Dat zal Willeke niet geweten hebben en ook de meeste bezoekers van De Brink zullen daar niet aan hebben gedacht. Maar het is mooi dat die as zo toch even ter sprake kwam… De as van het smeulende liefdesvuur… De as waarmee in de kerk het askruisje wordt uitgereikt is die fase voorbij. Het smeult niet meer. Er slaat geen vlam meer uit omhoog. Nee, op deze as mag iets groeien dat helemaal nieuw is. Wij zijn kwetsbaar en vergankelijk als as, maar zoals as een vruchtbare bodem is voor nieuw leven, zo zijn wij dat ook. De dood is niet het einde. Ook voor ons is er nieuw leven. Jezus heeft dat laten zien. Zijn weg voerde door de dood heen. Die weg liep via Jeruzalem. De mensen zwaaiden met palmtakken toen Jezus op een ezel Jeruzalem binnentrok. Op Palmzondag wordt dat verhaal verteld en worden er gewijde palmtakjes uitgedeeld. De palmtakjes die niet worden meegenomen, die worden een klein jaar later verbrand en vormen zo de as, waarmee we op Aswoensdag volgend jaar weer een nieuw begin mogen maken. In de veertigdagentijd mogen we onze opgekropte spanning, onze angst, afleggen. We mogen groeien in liefde, in vertrouwen. We krijgen nog het dieptepunt van Goede Vrijdag, als een koude winter die daarna de lente des te heftiger doet ontluiken… En dan is het Pasen. Jezus wordt opgewekt uit de dood en laat zo aan ons zien dat nieuw leven mogelijk is. Nieuw leven, dat gegroeid is op oude as.

Afgelopen woensdag was het Aswoensdag en daarmee begon de veertigdagentijd. Vasten, bidden en aalmoezen geven, dat zijn de deugden die ons voor deze tijd worden aanbevolen. Het vasten is niet meer zo erg in trek. Er is niemand van wie ik weet dat hij daaraan actief meedoet. Wel ken ik mensen die in deze tijd niet roken en/of drinken. Voor hen dus geen ‘stoptober’ of ‘dry January’, maar een rook- en alcoholvrije veertigdagentijd. Bidden, daar hebben veel mensen al een gewoonte van gemaakt, maar dat zouden er best nog wat meer mogen worden. Aalmoezen geven daarentegen, dat is een deugd die de laatste tijd weer steeds normaler wordt. Om de haverklap worden we geconfronteerd met de vraag of we geld of goederen beschikbaar willen stellen voor een goed doel: voor de voedselbank, voor de slachtoffers van de oorlog in Oekraïne, voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije en Syrië… en vaak pakken we gul de portemonnee of we geven spullen die ze goed kunnen gebruiken. We zijn ons er weer meer van bewust, dat de overheden niet alle problemen kunnen oplossen. Als we daartoe in staat zijn, waarom zouden we dan niet zelf een bijdrage leveren… Nu is het de Vastenactie die onze aandacht vraagt. We verkeren in de gelukkige omstandigheid dat de stichting Vastenactie een project heeft goedgekeurd dat uitgaat van een stichting die afkomstig is uit onze eigen regio. Het zijn dus min of meer bekende mensen die in onze kerken reclame komen maken voor dit project. Een bijkomend voordeel is dat onze bijdragen worden vermeerderd met een bijdrage uit de opbrengst van de landelijke Vastenactie. Daarom verdient dit project ons aller steun. Achterin de kerk komt een kist te staan, waarin u uw bijdrage kunt deponeren. Als u geld overmaakt naar de stichting Vastenactie, wees dan zo goed het projectnummer erbij te vermelden waarvoor het geld bestemd is. Het nummer van ‘ons’ project is 402178. Hieronder vindt u meer informatie over dit project. Stichting Uganda Werkvoortzetting pater Kees Spil mag meedoen met de Vastenactie. Vanaf 1977 tot en met zijn gewelddadige dood in 1988 was pater Kees Spil uit de Zuidermeer werkzaam als parochiepastoor in Buswale. Hij had grote plannen voor de parochie die onder zijn zorg viel. Maar vooral ging zijn aandacht uit naar scholing en de jeugd. Hij bouwde scholen en organiseerde voor de jeugd activiteiten. In Uganda krabbelt men weer op na een intensieve periode van lock-downs. Scholen zijn weer open en de leerlingen vinden de weg weer naar de schoolbanken. Buswale is een afgelegen en zeer grote parochie in de bush (80 km²) over een uitgestrekt gebied dat moeilijk te bereiken is. De mensen leven van de opbrengst van het land en van de visvangst. In droge periodes wordt er weinig tot niets verdiend. In de parochie Buswale zijn ongeveer 30 lagere scholen. De scholen zijn armlastig en er is een groot gebrek aan instructie- en werkboeken en andere leermiddelen. Om daar iets aan te doen, ondersteunt de stichting het project Bussoms (Buswale Schools Materials). Wij hebben ervaren dat dit boekenproject enorm stimulerend werkt. Niet alleen voor de leraren en leerlingen, maar ook voor de ouders. Zij zien de onderwijskwaliteit en de schoolresultaten toenemen, hetgeen hun interesse voor het wel en wee van de school vergroot en hen motiveert ook hun steentje bij te dragen aan verdere verbeteringen. Om sneller een groter aantal kinderen een kans op goed onderwijs te geven heeft de stichting het Bussomsproject ingediend bij de Vastenactie. We zijn heel blij dat het project is goedgekeurd. Hierdoor krijgen nog eens 3800 kinderen de kans op beter onderwijs.We hopen dat u met ons deze kinderen een kans wil geven door deel te nemen aan de Vastenactie! U kunt uw bijdrage overmaken op  NL21 INGB 0000 0058 50, t.n.v. Vastenactie, Den Haag. Vermeld daar dan het projectnummer bij: 402178 Hartelijk dank!

Op donderdagavond 16 februari was er in onze kerk een informatieavond waarop het beleidsplan werd gepresenteerd van regio De Waterkant. Een zestigtal mensen had de moeite genomen om deze avond bij te wonen. Peter Bakker, de vice-voorzitter van het regiobestuur, vertelde dat er van de tien kerken in onze regio binnen vijf jaar vijf gesloten moeten worden. Nog drie moeten er gesloten worden tussen vijf en tien jaar. Onze kerk behoort tot deze categorie. De twee kerken die open blijven, zijn die van Nibbixwoud en De Goorn, met de kerk van Wognum daarbij als een activiteitencentrum. Het plan is niet in beton gegoten, of zoals Peter Bakker zei: het staat niet in marmer gegrift. Er kan dus nog het een en ander worden gewijzigd. Dat geldt zeker voor de kerken die voorlopig nog niet aan de eredienst worden onttrokken. Wel is het zo, dat de kerken die op termijn dicht gaan geen grote investeringen meer mogen doen. Dat geldt dus ook voor onze kerk. Na de presentatie van het beleidsplan was het tijd voor een tweede kopje koffie. Daarna kwamen Win Bijman en Peter Wortel aan het woord, de voorzitter en penningmeester van onze Parochieraad. Uiteraard reageerden zij op de woorden van Peter Bakker, waarbij zij vooral de toestand van onze parochie in ogenschouw namen. Peter Bakker had een aantal belangrijke criteria genoemd om open te kunnen blijven. Wat de meeste daarvan betreft, zit het met onze parochie wel goed, aldus Win Bijman. De financiële situatie is op orde en door de jaren heen stabiel, ondanks een aantal grote uitgaven die we hebben moeten doen in de afgelopen tijd. Dat is voor een deel natuurlijk te danken aan de gelden die binnenkomen via de veiling. De staat van onderhoud van het gebouw is heel goed. Ook het feit dat wij nog een pastorie hebben die in gebruik is, pleit voor ons. We hebben ook voldoende parkeerruimte. Een punt waarop we wat minder goed scoren dan de parochies van Nibbixwoud en De Goorn, is het aantal kerkbezoekers en het aantal vrijwilligers. De Goorn en Nibbixwoud maken een iets vitalere indruk dan Obdam. We weten natuurlijk niet hoe zich dat in de loop der jaren zal ontwikkelen. Duidelijk is wel dat overal het kerkbezoek achteruit gaat en dat het ook steeds moeilijker wordt om voor bepaalde taken vrijwilligers te vinden. In geen enkele parochie is het kerkbezoek na de coronacrisis teruggekomen op het oude peil. Dat heeft ertoe geleid dat in sommige parochies nu serieus wordt nagedacht over sluiting van de kerk. Maar bij ons hoeft dat dus voorlopig nog niet. Een ander onderwerp dat door Win Bijman aan de orde werd gesteld, is de ontwikkeling van het ontmoetingsplein. Enkele aanwezigen stelden daarover vragen, waarop Win niet uitgebreid inging. De reden hiervoor, was dat de bisschop het plan vooralsnog heeft afgewezen. Wij zijn van mening dat dat ten onrechte is gebeurd en zullen dus opnieuw proberen het plan aanhangig te maken bij het Bisdom, maar zolang de bisschop bij zijn standpunt blijft, heeft het niet veel zin om een discussie over het plan aan te gaan. Er kwamen ook vragen over de bestemming van het terrein van de Marcuskerk in Hensbroek. Hierover viel helaas weinig nieuws te melden. Het vorige regiobestuur was tot overeenstemming gekomen met de mensen die een garagebox op dit terrein hebben staan en ook met de volkstuinders, de omwonenden en de gemeente. Het Bisdom betwist echter de rechtmatigheid van deze overeenkomsten en wil nu alles opnieuw laten taxeren en opnieuw met alle partijen onderhandelen. We zijn dus weer terug bij af, tot groot verdriet van alle betrokkenen. Tenslotte meldde Win nog dat onze kerk sinds half december regelmatig wordt verhuurd aan de Eritrees Orthodoxe geloofsgemeenschap. Als wij een viering op zaterdag hebben, dan komen de Eritreeërs op zondag en omgekeerd. Na afloop was er tijd om na te praten onder het genot van een drankje en een zoutje. Uit de reacties kon ik wel opmaken dat de aankondiging dat de kans groot is dat onze kerk op den duur aan de eredienst zal worden onttrokken, bij sommige mensen aankwam als een donderslag bij heldere hemel. Anderen hadden al wel met die mogelijkheid rekening gehouden, gezien de leeftijdsopbouw van het vrijwilligerskader en het teruglopende aantal kerkgangers. Zelf denk ik dat onze kerk in elk geval als kerk in gebruik zal blijven. De ligging bij het station en de goede faciliteiten zorgen ervoor dat onze kerk ongetwijfeld in trek zal zijn bij groepen Christenen die op zoek zijn naar een kerk. We maken dat nu mee met de Eritreeërs, maar er zijn nog veel meer groepen die een kerkgebouw nodig hebben. Of het een Rooms-Katholieke kerk blijft, dat is voor mij nog een vraag, maar dat de Sint Victorkerk als kerk gebruikt zal blijven worden staat voor mij als een paal boven water.

Riet Schutte werd in 1927 geboren in Wognum. Ze bracht haar jeugd door op de fruitkwekerij van haar ouders met haar zus Lies en haar broer Karel. Na de lagere school en de naaischool was ze thuis nodig. Het niet mogen doorleren was een groot gemis. Dat stak ze niet onder stoelen of banken. Op 25-jarige leeftijd trouwde ze met Piet Groot. Al gauw konden ze het boerenbedrijf overnemen van zijn ouders in Zandwerven. Piet was ook kolenboer en was dus vaak op pad om bij zijn klanten kolen en briketten te bezorgen. Intussen verkocht Riet petroleum aan huis. Piet en Riet kregen vier kinderen: Agaath, Kees, Hetty en Marian. Aan het drukke leven op de boerderij kwam een einde toen Piet besloot bij de plantsoenendienst van de gemeente Spanbroek te gaan werken. Ze kochten een nieuwe bungalow in Spanbroek. Riet hield van netheid, maar ook van gezelligheid, dus de collega’s van Piet, maar ook de vriendinnen en vrienden van de kinderen konden altijd bij haar terecht voor een koppie. Toen Piet met pensioen ging, kochten ze een stacaravan in Garderen, waar de kinderen met hun gezinnen vaak gingen logeren. Uiteraard werden de kleinkinderen door oma in de watten gelegd. Een grote klap voor Riet was het overlijden van haar Piet. Ze kon slecht wennen aan het alleen-zijn, maar wilde niet klagen. De laatste jaren woonde ze in de Horstenburgh, waar ik haar heb leren kennen als een opgewekte vrouw die veel belangstelling had voor iedereen in haar omgeving. Haar gezondheid ging langzaam achteruit en ze begon wat te vereenzamen, maar als er wat te doen was in de familie, dan wilde ze daar nog graag bij zijn. Een paar weken geleden werd ze ziek en verdween haar wilskracht. In alle rust is zij op 26 januari gestorven. We hebben in de Sint Victorkerk afscheid van Riet genomen op dinsdag 31 januari, waarna ze in besloten kring is gecremeerd. Riet hing aan het leven totdat ze het moest loslaten. Moge zij nu rusten in vrede. Pastor Bert Glorie

Mam is geboren en getogen Obdamse, 93 jaren lang. Ze kende zoveel mensen en zoveel mensen kenden haar. Een vrouw, een moeder die altijd klaar stond om hulp te bieden daar waar nodig. Naast haar liefdevolle zorg voor kinderen en kleinkinderen, heeft ze ook lange tijd voor haar ouders gezorgd. Mam studderde graag in huis, bakte heerlijke cake en appeltaart, had altijd de koffie klaar en was belangstellend voor iedereen. Ze was lid van het vrouwenrondje, van KVG en de gymvereniging, had een kaartclubje, hield van de kermis en carnaval, zong jarenlang in het Parochiekoor en was gastvrouw op de pastorie. Op latere leeftijd leerde ze zwemmen in het nieuwe openluchtbad en heeft daar zoveel fijne uren doorgebracht. De vierdaagse en vele marathons heeft ze gezwommen, samen met haar jongste dochter.

Op zaterdagavond 28 januari stelden de tien Eerste Communicantjes van dit jaar zich aan ons voor. De viering werd opgeluisterd met mooie zang van Sing@Victor. De werkgroep had dit jaar het thema ‘Superteam’ gekozen. Alle kinderen hadden een vlag gemaakt waarop ze iets van zichzelf mochten laten zien en dan vooral op sportgebied. Wat vinden ze mooi om te doen of om naar te kijken… Het loopt natuurlijk uiteen, maar zeker bij de jongens blijft voetbal favoriet. In de viering werd ook aandacht besteed aan Don Bosco, de priester uit Turijn die oog had voor de straatjeugd. Hij bracht de jeugd naar de kerk, maar zorgde ook voor praktische zaken als opvang, scholing en betaald werk. Het fundament was voor hem de liefde van God. Hij wilde dat de jeugd die liefde zou ervaren en zich daardoor gesterkt zou voelen. Dat hopen wij natuurlijk ook voor onze Eerste Communicantjes: dat zij een superteam mogen vormen van kinderen die wat voor elkaar over hebben en dat zij niet alleen durven vertrouwen op zichzelf, maar ook op elkaar en op God.

Beste mensen, Op dit moment zijn er veel ingrijpende veranderingen binnen de katholieke kerk. Ook onze parochie heeft hiermee te maken. Denk aan de vele kerksluitingen, te kort aan priesters en andere voorgangers. Maar ook specifieke zaken in onze eigen parochie, zoals wat gaat er gebeuren met het kerkplein, wie bezoeken onze kerk nog meer, hoe staan we er financieel voor, wat doen we aan verduurzaming etc. Graag nodigen wij u daarom uit voor een informatieavond op 16 februari om 19.30 uur, in de kerk. We ontvangen u met een kopje koffie of thee. Daarna zullen mensen van de parochieraad en Peter Bakker vanuit regio De Waterkant het één en ander toelichten. Na afloop is er gelegenheid voor een drankje en kunnen we na praten over de informatie van de avond. We hopen dat veel mensen gehoor geven aan deze uitnodiging. Tot ziens op donderdag 16 februari. De Parochieraad Sint Victor Obdam Bert Glorie Win Bijman Peter Wortel Jan Beentjes Ellen de Boer Anny de Boer Gerda Wester

‘Loslaten is de mooiste en de moeilijkste vorm van echte liefde…’ Deze zin schreef de familie op de rouwkaart van Gré Bankras – Gieling. Loslaten betekent dat je afscheid van iemand moet nemen. Maar als het je moeder of oma is, die er je hele leven voor je was, die onvoorwaardelijk van je hield, dan wil je haar eigenlijk niet loslaten. Sterker nog, je wilt haar vasthouden en koesteren.

Op maandagavond 16 januari werd Jan ten Berge uitgeroepen tot vrijwilliger van het jaar 2022 van de gemeente Koggenland. Hij zet zich voor meer dan 100 % in als vrijwilliger. Is zeer sociaal bewogen. Voor de Sint Victorkerk zit hij o.a. in de werkgroep; kerkwerkers. Hij is de man die de schrobmachine beheert en zorgt voor schone vloeren in de kerk en toiletruimte. Bij de werkgroep Kerkbalans is Jan sinds 3 jaar een onmisbare factor. Hij werkt snel en efficiënt, zorgt dat het financieel allemaal op rolletjes verloopt en verzorgt de digitale informatie. Jan heeft ook de organisatie van de Kapellentocht op zich genomen. Heeft de route naar de kapel in Heiloo uitgezet en meerdere keren met zijn vrouw Truus gefietst om er zeker van te zijn, dat alles goed zou verlopen. Maar niet alleen voor de Sint Victorparochie is Jan een geweldige vrijwilliger, ook bij De Brink is hij een onmisbare schakel in het geheel. Hij is 8 jaar vrijwilliger van De Brink en sinds november 2014 is hij tevens bestuurslid. Bijna dagelijks is hij wel in De Brink te vinden voor een klusje hier of daar. Ook vervult hij een coördinerende rol, als er door onderhoudsbedrijven werk wordt uitgevoerd. Als vrijwilliger vervult hij de rol van voorzitter en coördinator van de onderhoudscommissie. In het voorjaar van 2020 heeft Jan De Brink een enorme dienst bewezen, door ook de dagelijkse uitvoering van de beheerders op zich te nemen. Dit was een enorm stressvolle periode voor Jan, waarin hij taken moest uitvoeren die hij totaal niet kende. Zonder zijn inspanning in deze periode had De Brink ongetwijfeld haar deuren moeten sluiten. Buiten deze activiteiten is hij ook één keer per week een ochtend chauffeur op de buurtbus. En ook coördineert hij vele activiteiten bij het bridgen; de bridge avonden, houdt de telling bij, berekent de ranking, regelt wedstrijden etc. Een echte duizendpoot! Gezien al deze activiteiten voor zowel de Sint Victorparochie als dorpshuis de Brink, is het meer dan terecht dat als hij als vrijwilliger van het jaar door de gemeente Koggenland is geëerd. Namens de Sint Victorparochie en dorpshuis De Brink: Jan van harte gefeliciteerd! Gerda Wester

De Eritrees Orthodoxe kerk in Alkmaar heeft gevraagd om onze kerk te kunnen huren, voor hun diensten. Veel van deze gevluchte mensen uit Eritrea, willen hun geloof belijden, maar bezitten hier geen gebouw waar deze diensten kunnen worden gehouden. In goed overleg hebben wij besloten deze groep onderdak te bieden. Ons uitgangspunt is; wij zijn een kerk voor iedereen en de deur staat open. Daarom zult u op zaterdag of zondag veel witgeklede gelovigen in en rond ons kerkgebouw zien. De dienst begint om 8.00 en duurt tot ongeveer 12.00 uur. Na afloop van de dienst gebruiken de priesters en hun familie hun traditionele maaltijd in de pastorie. Het is een indrukwekkende dienst. De gelovigen betreden de kerk altijd gekleed in een wit gewaad. Uit eerbied voor het betreden van de heilige plek laten ze hun schoenen achter in het voorportaal. Het is een gemêleerd gezelschap; volwassenen, kinderen en baby’s. In de kerk zijn kleden op de vloer aangebracht, iconen geplaatst en is het priesterkoor afgeschermd door middel van een gordijn. Zo kunnen de priesters daarachter bepaalde rituele handelingen uitvoeren, die niet openbaar te beleven zijn. De priesters gaan voor in gebed en zang. Het gaat er heel ongedwongen aan toe in een gemoedelijke sfeer. De gelovigen komen in grote getale naar de dienst vanuit de hele regio. Wij zijn blij dat zij bij ons een plek hebben gevonden, waar ze zich een beetje thuis voelen. Parochieraad Sint Victor Obdam

Enthousiast meldden op vrijdag 13 januari 20 muzikale personen zich op de pastorie voor de popkwis avond. Bij het welkom werd ook meteen duidelijk, waar de gulle gift voor de kavel, die iedereen op de veiling had gekocht, aan wordt besteed nl. het nog meer verduurzamen van kerk en pastorie. We starten met koffie/ thee en wat lekkers. De gastvrouwen Gura, Nelly en Yvonne zorgden daarna voor de hapjes en de drankjes. De popkwis bevatte muziekfragmenten zowel uit de jaren 60 als de moderne tijd. Van Procol Harem tot Shakira. Ook was er een ronde: raad het lied met het thema fruit, herken de platenhoes, etc. Na ronde 4 werd de tussenstand bekend gemaakt, waardoor het fanatisme toenam. Eén ronde voor het eind, bleek er een gelijke stand voor twee teams, dus het was nu erop of eronder. Uiteindelijk won het team met de naam ‘The best of the rest.’ Zij deden duidelijk hun naam eer aan. Het was een gezellige muzikale avond, waar jong en oud van heeft genoten. We kunnen met een gerust hart zeggen: dit is voor herhaling vatbaar. Dus was u de vorige keer te laat met bieden, geen nood er komt opnieuw een kans op de Veiling van 3 november! Namens de parochieraad Gerda Wester [caption id="attachment_35111" align="alignnone" width="768"] bmd[/caption]

Beste parochianen, Hoe houden we de kerk open? In de kranten verschijnen alarmerende berichten over grote aantallen kerken die moeten worden afgestoten. Maar als er iets over de Sint Victorkerk in de kranten komt, dan is dat altijd positief. Onze kerk staat dan ook niet op de nominatie om gesloten te worden. Drie dingen zijn noodzakelijk om de kerk voor langere tijd open te houden: voldoende kerkgangers, voldoende vrijwilligers en voldoende financiële middelen. Voor dat laatste doe ik nu een beroep op u. We doen bijvoorbeeld ons best om, ondanks de hoge energieprijzen, de kosten laag te houden. Zo is enkele maanden geleden de zoldervloer van de pastorie geïsoleerd. En in de kerk verwarmen we tijdens de meeste vieringen alleen het voorste gedeelte. We willen uiteraard zo weinig mogelijk geld in rook op laten gaan. U zult begrijpen dat ondanks deze en andere maatregelen, de energiekosten voor onze mooie Victorkerk flink stijgen. Om als kerk voor Obdam en Hensbroek te kunnen blijven bestaan vragen we u ook dit jaar weer om een bijdrage door middel van de Actie Kerkbalans. Bij voorbaat onze hartelijke dank. Pastor Bert Glorie

De maand januari is alweer bijna halverwege, maar vergeleken met wat er nog komen moet, staan we toch nog steeds aan het begin van 2023. Ik wens u dan ook nog het allerbeste voor dit jaar. Ik mocht in de kerstperiode weer veel kaarten met goede wensen ontvangen, waarvoor ik de afzenders hartelijk wil bedanken. We heb ben hier in de kerk een mooie kersttijd beleefd. Het begon met de gezinsviering op Kerstavond. Het was een gezellige boel, met een goed gevulde kerk en een flinke groep enthousiast zingende kinderen, ondersteund op gitaar door Valentin Ocheda en op klarinet door Jos Mulder. Af en toe viel tijdens het lezen van het kerstverhaal de microfoon even uit, maar dat mocht de pret niet drukken. Onder de bezielende leiding van Hanneke Ocheda en Erna Rood werd dit een mooie viering om het kerstfeest mee te beginnen. Daarna was de beurt aan Entre-Deux met voor het laatst Marian Boots achter het orgel. Haar zus Tineke de Boer was voorganger. De Nachtmis van 23.00 uur was een eigentijdse viering met Sing@Victor en op Eerste Kerstdag zong het Parochiekoor in een Woord- en Communieviering waarin Anne-Marie van Straaten voorging. Op Tweede Kerstdag was er weer de levende kerststal met ezel Kaatje van Sylvia Groot en twee schapen van boer Klaver. Ons kindje Jezus was al redelijk uit de kluiten gewassen, maar paste nog net in de kribbe. De kerk werd door ruim honderdvijftig mensen bezocht die het kindje en zijn entourage kwamen bewonderen en vaak van de gelegenheid gebruik maakten om ook de kerk zelf eens goed te bekijken. Dank aan Ben, Dominique en Job Vlaar en aan allen die hebben meegewerkt aan dit mooie kersttafereel. Op woensdag 28 december mocht de kerk een nog groter aantal bezoekers ontvangen in het kader van de Lichtjeswandeling. De route liep dit jaar namelijk door de kerk heen. Ondanks het slechte weer waren er zo’n zeshonderd deelnemers. Op Oudejaarsavond was er, zoals gebruikelijk, een viering om het jaar uit te luiden. En afgelopen zondag vierden we het feest van de drie koningen. Sommige mensen beginnen al voor die tijd met het opruimen van de kerstversiering en de kerststal, maar in de kerk vinden we dat we dat pas kunnen doen als de drie koningen weer naar huis zijn. Ook in de Horstenburgh hebben we Kerstmis, Oudjaar en Driekoningen gevierd. Hier is een enthousiaste groep vrijwilligers actief. Zij helpen niet alleen met de viering zelf, maar ook met alles wat daar omheen gebeuren moet: het ophalen en wegbrengen van de bewoners, het koffie zetten en afwassen enzovoort! Ik ben erg blij met deze groep, en daarin ben ik niet uniek, want het is opvallend hoeveel mensen er naar deze vieringen komen. De kapel is altijd goed bezet en er wordt volop gebruik gemaakt van de gelegenheid om daarna gezamenlijk koffie te drinken. Ook in de dagkapel van onze kerk gaan de vieringen gestaag door met een min of meer vaste groep mensen op de donderdagochtend. En dan heb ik het nog niet gehad over het grote aantal kaarsen dat wordt opgestoken in de kerk en in het Mariakapelletje… Er wordt dus nog veel gebruik gemaakt van onze kerk. We mogen er trots op zijn dat het nog zo gaat, maar ik wil hierbij toch wel een kanttekening plaatsen. Het aantal vrijwilligers waarop wij als parochie een beroep kunnen doen, is nog vrij groot, maar er zijn steeds minder mensen die verantwoordelijkheid nemen voor allerlei activiteiten. Er zijn dus nog wel veel mensen die iets willen doen, maar weinig mensen die iets echt op gang willen trekken, terwijl dat laatste nu meer dan ooit noodzakelijk is, omdat ikzelf veel minder in Obdam kan zijn dan ik zou willen. Met mijn collega’s Álvaro Rodriguez Luque en Anne-Marie van Straaten ben ik verantwoordelijk voor tien kerken en zeven verzorgingshuizen. Het gevolg is dat wij op al die plaatsen veel aan vrijwilligers moeten overlaten en dat we die vrijwilligers dus relatief weinig steun kunnen bieden. Dit geeft teleurstelling en stress, zowel bij ons als bij sommige vrijwilligers. Er moet iets aan deze situatie veranderen, want dit kunnen we echt niet volhouden, ik niet en veel vrijwilligers ook niet. Maar wat kunnen we eraan doen… Gelukkig is er in de afgelopen periode toch weer veel gebeurd dat goed ging. Laten we proberen dit met elkaar voort te zetten, zolang het nog kan.

De grote familiefeesten in de winterperiode hebben we gehad. Het winterfeest dat nog komt, carnaval, is meer een dorpsfeest. Maar in de kerk gaan we in februari beginnen met familiedagen. Daarvoor worden alle gezinnen van het dekenaat Hoorn uitgenodigd. Iedere eerste zondag van de maand is er om 10 uur een gezinsviering, waarin pastor Álvaro voorgaat en piano speelt. Daarna is er een kopje koffie en een catechesemoment en we sluiten af met een lunch. We verwachten niet alleen vaders en moeders met kinderen, maar ook opa’s en oma’s met kleinkinderen. Voor de catechese worden de kinderen ingedeeld naar leeftijd, en ook de ouderen. Voor iedere groep is er een pastor of een andere begeleider. Ik ga met de vijftig-plussers in gesprek. Ik zal ze niet overhoren uit het ‘vragenboekie’. Dat was al afgeschaft toen ik zelf jong was. Maar wel wil ik met ze doorpraten over het Evangelie van de zondag of over andere onderwerpen die deel uitmaken van ons geloof. Voor de lunch mag iedereen wat meebrengen. Alle meegebrachte etenswaren worden bij elkaar gezet en met elkaar gedeeld. Dergelijke familiedagen worden ook in andere regio’s georganiseerd. In het dekenaat Hoorn hebben wij besloten dit ook te gaan doen, omdat er in de afzonderlijke parochies weinig meer te beleven valt voor gezinnen. Er zijn nauwelijks gezinsvieringen en kinderkoren meer. Ook het ambacht van misdienaar is bijna uitgestorven. Gelukkig zijn er nog wel misdienaars in onze Sint Victorkerk, maar we redden het niet meer om in alle kerken van tijd tot tijd iets voor gezinnen te organiseren, daarom hopen we maar dat de ouders die hun kinderen iets mee willen geven van het geloof, bereid zijn samen te komen op één plaats. Daar kunnen ze elkaar ontmoeten en ervaringen uitwisselen. We zullen proberen naar alle gezinnen per e-mail een bericht te sturen om ze op de familiedagen attent te maken, maar mocht dat niet lukken, dan bent u alvast op de hoogte. De eerste drie familiedagen zullen plaatsvinden op zondag 5 februari, zondag 5 maart en zondag 2 april, Palmzondag. Plaats van samenkomst is de Hieronymuskerk, Kerkweg 1a, 1687PJ Wognum. Samen met uw (klein)kinderen bent u van harte welkom.

Met Kerst worden we uitgenodigd om naar een kind te kijken, het Kind van Bethlehem waarin God zijn woord heeft uitgesproken, het Kind dat de blijde boodschap op alle mogelijke manieren uitdraagt. Een kind is vrucht van de liefde, een kind maakt ons meer mens. We worden meer mens door de liefde die we ontvangen en door de liefde die we geven. Het Kind van Bethlehem wordt Verlosser en Vredebrenger genoemd, de nieuwe mens. Mens worden als Hij, dat is Vrede, dat is licht, dat is Kerstmis, niet alleen vandaag, maar alle dagen. In deze geest wensen wij u allemaal een zalig Kerstfeest toe. Pastor Álvaro Rodriguez Luque, pastor Anne-Marie van Straaten en pastor Bert Glorie

Op 31 december staan we traditiegetrouw stil bij het afgelopen jaar. In de kerk doen we dat met een Eucharistieviering om 19.00 uur. Tijdens deze viering zal toepasselijke muziek worden gedraaid. Voor veel mensen is 2022 een bewogen jaar geweest. Daarom is er misschien wel heel veel om aan God voor te leggen. Toch is er ongetwijfeld ook wel het één en ander gebeurd om dankbaar voor te zijn. Zo zijn er redenen genoeg om terug te blikken op het oude jaar en vol goede moed op weg te gaan naar het nieuwe. Laten we daarom met elkaar het oude jaar in de kerk uitluiden. Op Nieuwjaarsdag is er in onze kerk geen viering.

Waarschijnlijk hebt u het al gezien: er staan weer grote kerstbomen op het kerkplein. Ook de kerk is in kerstsfeer en de kerststal staat er ook weer. Het Kerstkind kan komen… En hopelijk komt u ook! Op Kerstavond beginnen we om 19.00 uur met de gezinsviering met het Sing Along kinderkoor. Daarna zingt om 21.00 uur het koor Entre-Deux en voor de mensen die graag een Nachtmis willen bijwonen zoals dat gebruikelijk was in de tijd van het Jongerenkoor, is er om 23.00 uur de Mis met Sing@Victor. Op Eerste Kerstdag is er een Woord- en Communieviering met het Parochiekoor. En tenslotte is er op Tweede Kerstdag tussen 11.00 en 13.00 uur Kerst voor de allerkleinsten oftewel Kindje wiegen. Er is een levende kerststal met schapen en een ezel en uiteraard zijn Maria en Jozef er met hun pasgeboren kind. Kom met uw (klein)kinderen tussen 11.00 en 13.00 uur de kerstsfeer opsnuiven in de kerk. U kunt de hele tijd gewoon binnenlopen om een kijkje te nemen bij het Kerstkind.

Laatst vroeg iemand aan mij of het voor mij anders was, nu ik geen pastoraal werker meer ben, maar priester. Ik hoefde niet lang na te denken over het antwoord. Want het voelt heel anders. Terwijl ik dat aan het uitleggen was, schoot mij een herinnering te binnen van meer dan dertig jaar geleden. Het was augustus 1989 en ik deed mee met een wandelbedevaart van Krakau naar Czestochowa. De groep waarbij ik hoorde droeg een metershoog kruis met zich mee, het Aachener Friedenskreuz. Dit houten kruis was in Aken gemaakt door Duitse krijgsgevangenen na de Tweede Wereldoorlog. Zij wilden hun schuld bekennen en om vergeving vragen en wisten toen niets beters te doen dan dit grote kruis te vervaardigen met de boodschap dat dit kruis overal moest worden rondgedragen waar oorlog of oorlogsdreiging was. Het Aachener Friedenskreuz moest een oproep worden tot verzoening en vrede. Het rommelde in Polen in augustus 1989 en zodoende waren wij daar met dat kruis, dat door acht mensen gedragen moest worden, maar de leiders van de groep vonden dat ik het kruis niet mee kon dragen. Dat zou voor mij te gevaarlijk zijn. Het was een zesdaagse voettocht en op de eerste dag ging er één van de kruisdragers door zijn rug. De tweede dag verstuikte een ander zijn voet. Toen vond men het toch nodig om mij in te schakelen en vanaf die dag droeg ik het kruis mee. Ik voelde me trots en dankbaar dat ik dat doen mocht. Vanuit Czestochowa gingen we met het Aachener Friedenskreuz naar Berlijn. Daar droegen we het door de, toen nog in tweeën gedeelde, stad. Drie maanden later viel de muur… Nu ik priester ben, voel ik me, meer dan toen ik pastoraal werker was, uitgenodigd om het Kruis van Christus mee te dragen. Ik ben blij dat er op mij een beroep wordt gedaan om dat te doen, maar soms voel ik me tegenwoordig wel een reizende missionaris, iemand die in bijna heel West-Friesland de Blijde Boodschap moet verkondigen. Maar gelukkig kom ik iedere avond weer terug in Obdam. Ik ben dankbaar voor de vele vrijwilligers die mij hier met grote inzet helpen en hoop dat de pastorie hier in Obdam nog lang mijn thuisbasis mag zijn.

Zaterdagmorgen 10 december, hebben de mannen van de kerstbomenploeg weer de grote buiten kerstbomen geplaatst. In dichte mist en ijzige kou zijn Nico Appel, George Dekker, Piet Klaver, Peter Smal en Jack van Diepen namens de groep ondernemers, die de kerstbomen financieren, aan de slag gegaan. Jan van Diepen bediende de kraan van loonbedrijf van Diepen, waardoor de klus in ‘no time’ was geklaard. De twee mooie grote kerstbomen aan weerszijden van het pad naar de kerk, zorgen altijd voor een sfeervolle aanblik. Maandag 12 december zijn de lichtjes door de Fa. Klaver erin geplaatst. Wij kunnen er de komende tijd weer volop van genieten. Hulde voor deze kanjers! Dank jullie wel. Parochieraad Sint Victor