Berichten

Op de website van NH Nieuws lees ik een uitspraak, opgetekend op de Obdammer kermis: ‘kermis, kroeg en kerk, die horen bij elkaar’. Het zijn de heilige drie K’s. Maar geldt dat nog steeds, dat kermis, kroeg en kerk bij elkaar horen? Wat mij betreft mag het. Ik heb er geen problemen mee als de kermis terugkomt naar de Dorpsstraat. Er is een tijd geweest, nog niet zolang geleden, dat de kermis op zaterdagavond begon na de Mis. Ik heb al van meerdere mensen gehoord dat het bij pastor Paul zo was dat de klokken geluid werden als de Mis afgelopen was en dat de kinderen dan wisten dat de kermis was begonnen. Maar nu begint de kermis al op vrijdagavond. Er was dit jaar op zaterdagavond nog wel een Mis. Er was geen koor en geen organist en er zaten tweeëndertig mensen in de kerk… Ik had niet meer mensen verwacht. Ik was dus niet teleurgesteld. Maar als ik dan iemand hoor roepen: kerk, kroeg en kermis horen bij elkaar… dan denk ik toch: Wie wil die uitspraak nog waarmaken!

Op 20 juli 1937 werd, tot het grote geluk van zijn ouders, eindelijk een jongetje geboren in het gezin Neefjes. Na zes dochters was het natuurlijk prachtig om een zoon te krijgen. Jan Neefjes had een heerlijke jeugd aan de Burgemeester Dekkerstraat. Zijn moeder verwende hem, hij was haar oogappeltje; Jan mocht niets tekort komen.. Na Jan werden er nog vijf kinderen geboren. Het was een druk maar gezellig gezin. Jan ging op jonge leeftijd al bij zijn zwager in de bollen werken. Bloemen, en dan vooral tulpen, waren echt zijn passie, dus maakte hij van zijn hobby zijn werk. Toen hij 27 jaar was, leerde hij Mieke, een lief meisje uit Slagharen kennen. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze trouwden al snel en gingen aan de Hellemastraat wonen. Er kwamen twee zonen; Theo en Erik. De jongens hadden een fijne jeugd, Jan was een hele lieve, zorgzame vader. Hij leerde de jongens respect te hebben voor alles dat leeft, en vooral om eerlijk te zijn. Hij had altijd vertrouwen in de ander, zei dan ook vaak: ‘Alles komt goed’. En dat was dan ook zo.

Omdat pastor Bert geniet van een welverdiende vakantie, schrijf ik een stukje voor deze Rotonde.   Ik begin bij onze parochieavond op 16 februari, waarin de parochieraad u heeft bijgepraat over de ontwikkelingen rondom de Sint Victorparochie. Niet lang daarvoor kwam het regiobestuur van de Waterkant (waar Sint Victor onderdeel van is) met het bericht dat er kerken dicht moeten. Nu was dat niet nieuw, het bisdom heeft daar ook zelf al een aantal keer over gepubliceerd. Het is helaas onafwendbaar voor kerken, waar bijna geen mensen meer naar de vieringen komen en bijna geen vrijwilligers meer zijn. De corona-tijd, waarin we, om gezond te blijven, fysiek afstand van elkaar moesten houden, heeft daar een versnelling teweeg gebracht.    Gelukkig gaat het met de meeste kerken in de Waterkant en ook in onze kerk best nog goed. Toch kwam het regiobestuur met het idee om tussen 5 en 10 jaar naar één kerk terug te gaan. Iedereen die een viering wil bijwonen om zijn geloof te uiten of om een uur van bezinning met elkaar te beleven, zou dan naar Wognum moeten. Daar zijn wij fel tegen.     Inmiddels is o.a. door de weerstand vanuit de parochieraden dit plan wat versoepeld, maar het plan gaat ons nog steeds te ver. De bedoeling is dat er één keer per maand maar één viering is in de hele regio de Waterkant, waar alle pastores bij zijn. Dus die zondag zijn er negen kerken dicht en is het de bedoeling dat u naar Wognum gaat. Als u dat wilt, is dat natuurlijk helemaal prima. Wij, de parochieraad van de Sint Victor, geloven er niet in dat er werkelijk veel mensen heen gaan en tot nu toe blijkt dat ook zo te zijn. Dan versnelt dit het proces van kerksluitingen. Wij kiezen voor een geleidelijke weg waarbij we de kerk zo lang mogelijk openhouden.    Mensen gaan naar de kerk voor veel meer dan alleen het geloof. Voor ons als parochieraad, is de parochie ook veel meer dan alleen het geloof. Voor ons is de sociale binding, de steun die mensen ondervinden en de saamhorigheid ook heel belangrijk. Bovendien voelen wij ons verantwoordelijk voor het erfgoed; de prachtige monumentale kerk en pastorie en tuin met begraafplaats er omheen.  Gelukkig blijven de vieringen door de week in de Marcuskapel en in de Horstenburgh ook doorgaan.    Nog even twee andere punten: – De Eritreeërs, die nu ieder weekend van onze kerk gebruik maken, gaan dit vanaf 1 september om de week doen.  – Met de voortgang van het plan om van de voortuin en het Kerkplein een dorpsplein met behoud van parkeren te maken, schiet het niet erg op. Voornamelijk omdat het bisdom geen toestemming wil geven.     Het zijn spannende tijden. Weet dat de parochieraad er alles aan doet om de kerk open te houden en de parochie levend te houden. Uiteindelijk bent u het die beslist hoe lang dat nog lukt.    Win Bijman, voorzitter Sint Victor Parochieraad 

De vastenactie 2023 heeft een fantastisch bedrag opgeleverd van € 14.430,00. Ons doel is bereikt en we kunnen ons schoolboeken-project ten uitvoer brengen. Iedereen hartelijk dank voor de gulle bijdragen! Sjaak Spil, namens Stichting Uganda – Werkvoortzetting Pater Kees Spil

Op vrijdagavond 16 juni hebben tien jongeren en één volwassene het sacrament van het Vormsel ontvangen van vicaris Bruggink in de Sint Victorkerk van Obdam. De vormselviering had het thema: ‘Wij bouwen aan Gods Rijk, u ook???’ De ‘Zeven Werken van Barmhartigheid’ stonden centraal om te bouwen aan Gods Rijk, er werd zelfs een muur gebouwd van bakstenen. Op elke baksteen was een van de Werken van Barmhartigheid uitgebeeld. Ter afsluiting van het hele vormseltraject zijn de vormelingen op 28 juni nog een keer bij elkaar gekomen. Ze hebben in groepjes kort opgeschreven wat ze zoal gedaan hebben tijdens het vormseltraject; ‘We hebben gebedsarmbandjes gemaakt met 10 kralen, elke kraal had één betekenis. Bij elke bijeenkomst deden we het Onze Vader en we staken een kaars aan’. Tijdens de voorstelviering stond het Bijbelse verhaal over de Emmaüsgangers centraal: ‘Waar je ook naar toe gaat, Jezus is in het midden, Hij helpt je verder te komen’. De Vormselviering ging over de Werken van Barmhartigheid: ‘De dorstigen drinken geven, de hongerigen eten geven, mensen zonder huis een huis geven, vormelingen zalven op hun voorhoofd.’ De afsluitende bijeenkomst met de centrale vraag waar in je leven ‘geloven’ tot uitdrukking komt: ‘Taart-opdracht: 8 stukken met groepen (waar je deel van uitmaakt), kerktoren beklommen en brieven (aan God) verbranden!’ Groeten van:     Duco, Renske, Mika, Nel, Roxx, Marijn, Djizz, Paula, Lars, Myrthe en Bart. En van de Vormselwerkgroep: Margretha Mol en pastor Anne-Marie van Straaten.

Regelmatig waren er problemen met de verlichting van de torenklok. Daarom hebben we het rigoureuze besluit genomen de klok te ontmantelen en alle onderdelen te laten nakijken door een gespecialiseerd bedrijf. Misschien hebt u op maandag 26 juni de hoogwerker wel gezien die we daarvoor nodig hadden. Het zal wel een paar maanden duren voordat de klok teruggeplaatst kan worden. Er zijn veel mensen die de klok nu al missen, omdat ze vaak automatisch even naar de torenklok kijken om te zien hoe laat het is. Maar we zijn niet helemaal verstoken van inlichtingen over tijd en uur. Elk half uur slaat de grote klok. Om twaalf uur ’s middags en zes uur ’s avonds doet daarna ook de kleine klok zijn best. Voorlopig geldt hier de slagzin die ook gebruikt wordt door NPO radio 1: wie luistert, weet meer. Maar ja, dan moet je wel op het juiste moment in de buurt zijn en met aandacht luisteren en tellen. Voor mij blijft alles hetzelfde, maar ik begrijp het gemis en de irritatie daarover wel. Wil je nu midden in Obdam weten hoe laat het is, dan zul je toch even op je horloge moeten kijken of je telefoon moeten pakken. Maar misschien moeten we ons over de tijd maar niet te veel zorgen maken, want, om met Youp van ‘t Hek te spreken: niemand weet hoe laat het is. Ik wil jullie een paar regels meegeven uit zijn gelijknamige lied, mooie regels om tijdens de zomermaanden te overwegen. Zelf zal ik ze ook ter harte nemen in mijn vakantie. Deze duurt tot eind juli. Niemand mag doodgaan, niemand verdwijnen maar je weet net als ik, er gaat steeds zoveel mis met auto’s en veerboten, vliegtuigen, treinen. Niemand weet hoe laat het is. Is het vijf voor twaalf of net half zeven? Hoeveel uur heb ik nog of rest mij een kwartier? Hoelang mag ik nog doorgaan met leven? Ik heb echt geen idee en ik grijp het plezier!

Dit jaar mocht ik een volwassen man voorbereiden op het Heilig Vormsel. Vier weken voordat het Vormsel zou plaatsvinden, kwam hij met die vraag bij mij. Het moest dus snel gebeuren, en dat terwijl het voor mij de eerste keer was dat ik dit ging doen. Ik vroeg hem om vier avonden bij mij te komen om over het geloof te praten. We zouden het hebben over de zeven sacramenten, de geloofsbelijdenis, het Onze Vader en het Wees Gegroet. Aldus geschiede, maar al tijdens de eerste avond begon er bij mij iets te knagen. Was dit het nu? Een verhaal over ingewikkelde zaken dat bijna helemaal van mijn kant kwam? Nee, dat kon niet, dat was niet genoeg. Pas toen ik de vierde avond aan het voorbereiden was, zag ik de oplossing. We moesten samen bidden! Geloof is immers vooral een kwestie van meedoen. Zo deden we het toch ook met de Eerste Communicantjes? Daar beginnen we in de eerste bijeenkomst met het maken van het kruisteken en het bidden van het Onze Vader, hoe moeilijk dat gebed voor de kinderen ook mag zijn. Zo moest ik het hier dus ook doen. En plots schoot me te binnen dat we dat het beste konden doen aan de hand van de rozenkrans. Dan heb je meteen houvast, want je hebt iets in je handen. Nou ben ik zelf niet zo’n rozenkransbidder. Sterker nog, ik bleek er hier op de pastorie niet eens eentje te hebben. Dus gauw pastor Álvaro gebeld. Die kon me vast en zeker uit de brand helpen. En inderdaad, nog diezelfde middag bracht hij twee mooie houten rozenkransen, gekocht en gezegend in Jeruzalem. Wat wou ik nog meer! Zo konden we, nadat ik er wat over had verteld, op de laatste voorbereidingsavond voor het Vormsel samen een tientje van de rozenkrans bidden. De minuten dat we samen aan het bidden waren, vormden het meest intieme en breekbare moment van de hele voorbereiding. Ik weet nu dat je, als je onbevangen de rozenkrans durft te bidden, klaar bent om gevormd te worden. En ik hoef me bij deze man niet af te vragen of hij dat thuis, samen met zijn aanstaande echtgenote, ook nog wel zal doen, want hij vertelde me opgetogen dat zij allebei al een rozenkrans hadden, gekocht en gezegend in het Vaticaan. Ja, die goeie ouwe rozenkrans, daarin komt alles bij elkaar wat je voor een goed gebedsleven nodig hebt: de geloofsbelijdenis, het Onze Vader, het Wees Gegroet en de geheimen die je tijdens het bidden kunt overwegen. Maar het kan even duren, voordat je dat hebt ontdekt.

‘Dankbaar dat ik er getuige van mocht zijn’. Deze tekst stond in haar eigen handschrift op de rouwkaart van Ans. Ze schreef dat altijd op kaarten die ze stuurde bij verjaardagen en jubilea. Want dankbaar was ze. Ze nam het leven niet voor vanzelfsprekend aan. Ans genoot van de kleine dingen. Twee dagen voor haar overlijden heeft ze haar levensloop met haar dochters beschreven. Ans is in 1942 geboren als achtste kind in een groot tuindersgezin aan de Jaagweg in Avenhorn. Ze heeft een prachtige jeugd gehad, met veel warmte en gezelligheid. Ans ging naar de huishoudschool en later naar de naaischool. Uiteindelijk ging ze werken in Obdam bij De Heer van Wassenaer. In 1962 ontmoette ze Piet van ’t Hoff, met wie ze een paar jaar later trouwde. Ze woonden aan de Poststraat en kregen drie dochters: Marlène, Ivonne en Irma. Helaas werd Piet ziek en werd het leven te zwaar voor hem. Hij koos ervoor om in 1983 uit het leven te stappen. Ans moest door, samen met haar drie meiden. En ze ging door, ze was een ontzettend stoer en sterk mens.

Dit jaar is onze kerk uitgekozen voor de toediening van het Heilig Vormsel voor een deel van regio De Waterkant. Tien kinderen en één volwassene zullen hier worden gevormd. Van de tien kinderen, komen er drie uit Obdam. Het gaat om Nel Chop, Renske Mes en Myrthe Vermeulen. Door het ontvangen van dit sacrament zullen zij volledig worden opgenomen in onze geloofsgemeenschap. Myrthe en Renske zijn hier regelmatig actief als misdienaar. Het is voor kinderen niet meer vanzelfsprekend om deze stap te zetten. Daarom zou het mooi zijn als veel mensen hen hierbij willen steunen door vrijdag 16 juni in de viering aanwezig te zijn. Het thema is: de zeven werken van barmhartigheid. Vormheer is vicaris Gerard Bruggink. De viering begint om 19.00 uur. U bent van harte welkom.

Op vrijdag 9 juni werd ik 61 jaar. Ik had er dit jaar weinig ruchtbaarheid aan gegeven. Toch waren er weer veel mensen die mij hebben verblijd met een mailtje, een appje of een kaartje. De mailtjes en appjes kan ik zelf beantwoorden, De kaarten worden mij uiteraard wel allemaal voorgelezen, maar het beantwoorden ligt voor mij wat moeilijker. Daarom wil ik vanaf deze plaats alle mensen hartelijk bedanken die mij voor mijn verjaardag een kaart hebben gestuurd. Dank voor uw persoonlijke gelukwensen. Ik hoop dat ik hier in Obdam samen met u allen nog veel mooie en gelukkige jaren mag beleven. Op zaterdagavond 10 juni na de Mis is mijn verjaardag hier gevierd. Enkele leden van de Parochieraad hadden gezorgd voor mooi weer, dus ze hebben meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om tafels en stoelen en statafels in de pastorietuin neer te zetten, zodat alle kerkgangers die dat wilden mij daar konden feliciteren en een kopje koffie konden drinken. Dank aan degenen die dat dit jaar weer voor mij hebben georganiseerd.

Graag brengen we alvast onder uw aandacht dat er op zaterdag 21 oktober een feestavond gepland staat, voor de vrijwilligers van de Sint Victorparochie. Ook uw partner is van harte welkom. We starten deze avond om 19.00 uur met een viering in de kerk en daarna gaan we naar De Brink voor het feest. Noteer deze datum alvast in uw agenda. In september ontvangt u de officiële uitnodiging.

Het baken van het dorp Obdam, waar iedereen zo vertrouwd mee is. Waarop iedereen altijd weet hoe laat het is en daarop volledig vertrouwt, zorgt al een hele tijd voor problemen. We zijn er dan ook al vele malen op gewezen, dat de verlichting van de torenklok stuk is. Heel veel keer is dit met behulp van vrijwilligers opgelost. Maar de laatste tijd was dit steeds van korte duur. Ook het huren van een telekraan, nodigde niet uit tot het nemen van snelle stappen voor herstel. Maar nu is dan toch de ‘kogel door de kerk’. Na de zomervakantie worden de afspraken gemaakt met een gespecialiseerd bedrijf, dat zorgt dat de hele verlichting onder handen genomen wordt. Alles wordt vernieuwd; een dure klus. Ook omdat de telekraan die nodig is bij deze werkzaamheden, zo’n €1000,- per dagdeel kost en hij is verschillende momenten van het herstel nodig. Totaal is het dus een flinke kostenpost. Dit willen we betalen van het geld dat wij ontvangen van de opbrengst van De Veiling Obdam. Komt daarom allen op 3 november naar De Brink voor de gemeenschapsveiling! Zo kunnen alle Obdammers als het donker wordt, straks weer genieten van een goed verlichte kerktoren. De Parochieraad Sint Victor

U weet het, zowat elke vrijdagavond mag ik de Mis opdragen in De Horstenburgh. Sinds ik hem heb, neem ik mijn bugel daar altijd mee naar toe om de samenzang met getoeter te ondersteunen. Maar er zijn nog zes andere verzorgingshuizen waar ik regelmatig kom. De Horstenburgh is het enige zorgcentrum dat nog een echte kapel heeft. In vrijwel alle andere huizen vinden vieringen plaats in de eetzaal. Uitzondering is het mooie nieuwe zorgcentrum De Weidehof in Spanbroek, waar de vieringen worden gehouden in de tuinkamer. In de week van Hemelvaart mocht ik voorgaan in de Berkenhof in Berkhout en in De Rustenburgt in Ursem. Het gaat er in deze huizen heel anders aan toe dan in onze Horstenburgh. De aanvangstijd van de viering is half vier ’s middags. Als ik aankom, zitten de meeste mensen al in de eetzaal met een kopje koffie of thee en een gebakje voor zich. Voor mensen die tijdens de viering binnenkomen, wordt dat nog gauw even geregeld. Het mag, dat zult u begrijpen, onder deze omstandigheden geen al te plechtige viering worden. Na de viering komt er een tweede kopje en gaan de bewoners langzamerhand hun kamers weer opzoeken. In De Horstenburgh gaat het anders. Omdat kapel en eetzaal verschillende ruimtes zijn, is er een duidelijk onderscheid tussen de viering enerzijds en het koffie drinken anderzijds. Een kopje koffie na de Mis, het heeft nog steeds mijn voorkeur, maar gewoontes kunnen veranderen en soms is het goed je aan te passen aan de omstandigheden. Toch ben ik blij dat we in De Horstenburgh onze vieringen nog steeds kunnen houden in een echte kapel!

Op donderdag 4 mei, toen bij ons de vlaggen halfstok hingen, overleed Gert-Jan (Gerrit) de Boer op zijn geliefde eiland Bonaire. Hij was pas 59 jaar. Gert-Jan is geboren aan de Dorpsstraat 172, in een groot gezin. Hij leerde Ellen de Vries kennen, een meisje uit Heerhugowaard. Een paar jaar na hun huwelijk zijn ze gaan wonen in het ouderlijk huis van Gert-Jan en na achttien jaar trokken ze in hun mooie woning aan de Hellemastraat. Ze waren bijna veertig jaar getrouwd en werden gezegend met drie kinderen; Ramona, Paulien en Luc en drie mooie kleinzoons. Het geluk was compleet. Gerrit was een echte familieman, hij was dol op zijn gezin en hield erg van gezelligheid en veel mensen om zich heen. De deur stond altijd open, het bier stond altijd koud en zijn bulderende lach werkte aanstekelijk.

Alie Dekker groeide op in een groot Obdams gezin: in de Dekkershoeve op Dorpsstraat 72 had ze een mooie jeugd. Na de lagere school volgde ze nog 2 jaar de naaischool en ze werkte vanaf haar 16e jaar in verschillende huishoudens. In haar vrije tijd was ze onder meer actief als leidster bij de gidsen. Alie trouwde met Jan Dekker en ze betrokken de boerderij aan de Berkmeerdijk. In de loop van de tijd werd het bedrijf uitgebreid en gemoderniseerd. Er kwamen zes kinderen: Pieter, Theo, Corine, Han, Lida en Rob. Gaandeweg is daar de nodige aanhang bijgekomen en kwamen er klein- en achterkleinkinderen.

* 9 april 1938 – † 7 mei 2023 Ella is geboren in de Vondellaan te Beverwijk, in een klein huisje dat tussen grote en dure huizen stond. Haar moeder kon trots zeggen: ”Wij wonen op stand!” Vader had een tuinderij en van hem heeft Ella de liefde voor tuinieren meegekregen. Doordat Ella al op jonge leeftijd epileptische aanvallen kreeg, werd zij heel beschermd opgevoed. Ella heeft gewerkt bij een naaiatelier en ze verdiende haar geld als kinderoppas.

Er zijn in onze parochie mensen die namens de kerk op bezoek komen. Ze doen dat bij zieken, bij mensen die een hoge leeftijd bereiken, bij nabestaanden van overledenen en bij anderen van wie we denken dat een bezoekje op prijs wordt gesteld. Wilt u bezoek ontvangen, hetzij van één van onze huisbezoekers, hetzij van mij, dan kunt u met mij contact opnemen. Ook als u iemand kent van wie u weet dat die graag eens met de pastor zou willen spreken, neem dan gerust contact met me op. Dat geldt natuurlijk ook voor het ontvangen van de communie thuis of de ziekenzalving, of voor een bezoekje in het ziekenhuis of het verpleeghuis. Schroom niet en bel me, dan maken we een afspraak.

Het Pinksterfeest is het feest waarop wij op een bijzondere wijze vieren wat ons  ten diepste beweegt en bezielt: Gods scheppende en levenwekkende Geest. De Geest waar Jezus vol van was! De naam van het Pinksterfeest is afgeleid van het Griekse ‘Pentakosta’, dat ‘vijftigste’ betekent. Op de veertigste dag na Pasen is Jezus teruggekeerd naar zijn hemelse Vader. Dat gedenken wij op Hemelvaartsdag. De leerlingen hadden van Jezus de opdracht gekregen om zijn levenswerk voor te zetten. Op de dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren bidden zij om de geestkracht van Jezus, in de hoop dat het dan zal lukken. In de kracht van het eensgezind samen bidden, voltrekt zich op de vijftigste dag na Pasen een grote innerlijke verandering. De heilige Geest komt als een storm over hen. Passiviteit  maakt plaats voor actie en beweging. De Geest zet hen in vuur en vlam, verwarmt hun hart, schenkt hun blijdschap en vertrouwen. Ja, door de Geest worden zij andere mensen met een nieuwe visie. Zij trekken er op uit en verkondigen het koninkrijk Gods in woord en daad. Zo is Pinksteren het geboortefeest van de kerk, de doorbraak van de beweging van Jezus over de hele aarde. Daarom is Pinksteren ook hét feest van de Missie. Rond Pinksteren wordt elk jaar opnieuw onze steun gevraagd voor onze missionarissen in de Derde Wereld. Wij delen het geloof dat Jezus Christus leeft in onze wereldwijde kerkgemeenschap. Als wij samen komen in zijn Naam,  kan Hij ons blijven bezielen met zijn Goede Geest.

Op maandag 22 mei gaat de Pinksterpelgrimage weer van start. Van maandag tot en met vrijdag is er om 19.00 uur een korte vesperviering, steeds in een andere kerk in de buurt. Het gebeurt in Katholieke en Protestantse kerken. Voorgangers zijn pastores en predikanten uit de regio. Thema van de Pinksterpelgrimage is: Titus Brandsma in veelvoud. Elke avond wordt een aspect belicht van het leven van deze pater Karmeliet, die in 1942 in Dachau om het leven kwam. Op Eerste Pinksterdag wordt de slotviering van de Pinksterpelgrimage gehouden in de Protestantse kerk in Wognum. In de viering waarin ik voorga, op dinsdagavond in Abbekerk, staat Titus Brandsma als journalist centraal. Telkens is er na de viering gelegenheid om na te praten onder het genot van een kopje koffie of thee. Hieronder vindt u een overzicht van de hele trektocht. Het is niet nodig om bij alle vieringen aanwezig te zijn, want aan het begin van elke viering wordt u ‘bijgepraat’ via een korte terugblik op de vieringen die eraan vooraf gingen. U kunt uit dit aanbod dus een keuze maken. Maandag 22 mei         Katholieke kerk Spierdijk pastor Anne-Marie van Straaten en ds. Sylvia Neuféglise thema: biografie van Titus Brandsma Dinsdag 23 mei           Protestantse kerk Abbekerk pastor Bert Glorie thema: Titus Brandsma als journalist Woensdag 24 mei        Katholieke kerk De Weere priesterstudent Thomas Bötticher thema: het godsbegrip van Titus Brandsma Donderdag 25 mei       Katholieke kerk Spanbroek pastor Anne-Marie van Straaten thema: wie was Maria voor Titus Brandsma? Vrijdag 26 mei            Protestantse kerk Hensbroek ds. Sylvia Neuféglise thema: het lijden in het denken en leven van Titus Brandsma. Zondag 28 mei            Protestantse kerk Wognum ds. Desirée Woudt en pastor Jan Verbruggen thema: als het goede maar gebeurt. De vieringen beginnen steeds om 19.00 uur, met uitzondering van de slotviering op 28 mei (eerste Pinksterdag). Die begint om 10.00 uur.

Vanaf het zonnige Bonaire bereikte ons enkele weken geleden het bericht dat Gert-Jan de Boer, van wie we wisten dat hij ongeneeslijk ziek was, in het ziekenhuis was opgenomen. Enkele dagen later overleed hij aldaar. Zijn vrouw Ellen is lid van onze Parochieraad. Vanaf deze plaats wil ik jou, Ellen, en je gezin heel veel sterkte toewensen. We zullen met warme herinneringen aan Gert-Jan blijven denken en voor hem bidden.

Op woensdag 26 april zijn Peter Wortel en Jan Beentjes Koninklijk onderscheiden. Nietsvermoedend gingen beide heren samen met hun echtgenotes naar het gemeentehuis in De Goorn. Daar wachtte Burgemeester Monique Bonsen hen op. Bij binnenkomst in de zaal stonden daar vele familieleden en bekenden beide jubilarissen op te wachten. Grote verwondering natuurlijk wat dit allemaal te betekenen had. Nou dat werd gauw duidelijk toen de burgemeester het woord tot ze richtte. Zowel Jan als Peter zijn onmisbaar voor de parochie van St.Victor te Obdam. Beiden doen al jarenlang vrijwilligerswerk en verrichten onbezoldigde nevenfuncties. Peter Wortel Zo is Peter vanaf 2003 tot heden lid van het parochiebestuur dat later parochieraad werd. Van 2003 tot 2010 als secretaris en daarna tot heden als penningmeester. Ook regionaal bij De Waterkant is hij bij het penningmeesters-overleg. Hij heeft ook vele maanden geschilderd in en om de pastorie, om de uitgaven voor de parochie te beperken. Daarnaast zit hij als penningmeester bij de Stichting Restauratie Onderhoud Victorkerk. Peters inzet voor het cultureel erfgoed is groot. Hij zet zich in om de prachtige monumentale panden in Obdam te behouden met name de Victorkerk en de pastorie. Ook zit  hij als bestuurslid bij het Adriaantjesfonds. Het Adriaantjesfonds is een stichting met charitatieve doelen. Ze zorgen ze voor de verpachting van gronden, uit de opbrengst worden mensen ondersteund in moeilijke situaties. Tevens is hij lid van het Doe Team Obdam dat bezig is met de herinrichting van de voortuin en kerkplein, om dit onderdeel te laten worden van een nieuwe kern, ‘de ziel’ van het dorp. Hij doet ook  de financiële boekhouding van pastor Bert. Jan Beentjes Jan is technisch lid van de Parochieraad Obdam sinds 2007 tot heden. Ook als vrijwilliger is hij actief binnen dezelfde parochie. Op technisch en sociaal vlak kan en wil hij geen nee zeggen. Verder bemant hij het secretariaat een dag in de week. ’s Morgens thuis, werk voorbereiden en ’s middags op de pastorie. Opvallend was meteen de gedreven houding van Jan, niet alleen op technisch vlak, maar op alle terreinen binnen onze kerk en parochie. Jan is een onmisbare schakel in ons bestuur. De afgelopen decennia zijn er veel aanpassingen, verbouwingen en opknapbeurten van de kerk en de pastorie geweest, mede op initiatief van Jan. Veel klussen zijn onder leiding van Jan gerealiseerd en tevens had Jan ook altijd een bepalende uitvoerende taak. Hij is al jaren tenor bij het koor Entre-Deux. Jan houdt heel veel van zingen en kan dit prachtig combineren als koorlid van Entre-Deux. Maar hij doet binnen dit koor meer dan zingen alleen; kerk openen, koffiezetten, lichten aan etc. Jan helpt mee bij het Doe Team sinds 2018. Hij weet van alle technische details; waar lopen leidingen, afvoerbuizen, aansluitpunten etc. Verder was hij van 1973 t/m 2001 wedstrijdleider en coördinator bij de biljartclub en de biljartbond. Kortom twee duizendpoten die deze decoratie dubbel en dwars verdienen! Namens de parochieraad en heel veel Obdammers: Jan en Peter, nogmaals van harte gefeliciteerd!

* 9 juli 1933 – † 21  maart  2023 Aaltje is geboren in Volendam en ze was maar wat trots op dit mooie dorp. Doordat zij doof werd geboren, moest zij vanaf haar vijfde tot haar achttiende jaar naar het doveninstituut in Sint-Michielsgestel. In die tijd mocht zij alleen in de zomervakantie naar huis. Aaltje was creatief met naald en draad en haar werk als coupeuse heeft zij op het instituut geleerd. Toen ze haar man Piet Bankras ontmoette was ze heel gelukkig. Ze begrepen elkaar en leefden in hún speciale wereldje. De schoenmakerij van Piet was een begrip in Obdam. De meeste dorpsgenoten lieten daar hun schoenen repareren; met nieuwe hakken en zolen konden je schoenen weer een tijdje mee. Bij Aaltje kon je kleding brengen voor verstelwerk en uit een lap stof kon zij iets moois maken.

Een superteam! Dat was het thema van de viering van de Eerste Communie afgelopen zondag. En een superteam, dat was ook de groep Eerste Communicanten zelf. Tien jongens en meisjes die met elkaar een mooie groep vormden. Zaterdagmiddag, toen we de hele viering doornamen, waren ze nog erg uitgelaten, maar zondag, toen het er echt om ging, waren de meesten toch wel een beetje zenuwachtig en in elk geval een stuk rustiger. Een trainer die zijn spelers goed leert kennen en goed ziet waar hun talenten liggen, kan van een gewoon team een superteam maken. Zo is het ook gegaan met Jezus en zijn leerlingen. Nadat Jezus was gestorven, kwamen ze bij elkaar om te bidden en te eten, maar hoe het verder moest, wisten ze nog niet. Eén van de leerlingen was zelfs al afgehaakt. Dat was Tomas. Nu hun ‘trainer’ Jezus er niet meer was, zag hij het niet meer zitten. Toen de andere leerlingen vertelden dat ze Jezus gezien hadden, kon hij dat dan ook niet geloven. Wel wisten de anderen in hun enthousiasme hem er weer bij te halen, zodat hij zich een week later toch weer bij de groep aansloot. En toen zagen ze Jezus weer. Hij was het echt…  Toen Tomas dat zelf had kunnen constateren door Jezus’ kruiswonden aan te raken, riep hij verbluft uit: mijn Heer en mijn God! Zo wist deze leerling van Jezus, die eigenlijk al afgehaakt was, precies te vertellen wie Jezus was. Zo mag het gaan met alle mensen die afgehaakt zijn. Zij, en dus ook wij, mogen altijd terugkomen bij de kerk en bij Jezus om te ontdekken wat Hij voor ons kan betekenen. Het is altijd bijzonder om met de kinderen de Eerste Communie voor te bereiden. Gelukkig hebben we hier in Obdam een flinke werkgroep die alles regelt en op touw zet. Eén van de mooiste bijeenkomsten met de kinderen is de ‘broodmaaltijd’. Dat doen we op Paaszaterdag. De leden van de werkgroep hebben de tafel mooi gedekt, er zijn breekbroden en er zijn wijnglazen met limonade. Als beleg is er alleen jam. Nadat ik het verhaal van het Laatste Avondmaal heb voorgelezen, gaan we de broden breken en met elkaar delen. Bijna alle kinderen vinden dit eenvoudige brood met een likje jam erg lekker. Dat komt volgens mij voor een groot deel door de bijzondere sfeer die er tijdens die bijeenkomst is. Wat ik ook erg leuk vind, is het zingen. Samen met Hanneke Ocheda oefen ik met de kinderen een aantal keren de liederen die ze tijdens de viering gaan zingen. In de viering zelf wordt mijn plek als gitarist ingenomen door Valentin Ocheda, de man van Hanneke, die in de viering tevens, samen met hun zoon David, de rol van fotograaf vervult. Graag wil ik de leden van de werkgroep en de familie Ocheda weer bedanken voor alles wat ze dit jaar gedaan hebben om de viering van de Eerste Communie weer tot een feest te maken. Ook jullie vormden dit jaar weer een superteam.

Komende zondag horen we in de kerk het verhaal over de Emmaüsgangers. Het gaat over twee mensen die onderweg zijn. Ze zijn somber gestemd over de toekomst. Het zou het verhaal kunnen zijn van u en mij. Ook wij weten niet wat de toekomst brengt en dat kan ons onzeker en bang maken. Hoe moet het verder, met ons eigen leven en met het leven van de volgende generaties. En hoe moet het verder met de kerk… De Emmaüsgangers krijgen gezelschap van een derde. Aanvankelijk weten ze niet wie Hij is, maar als Hij het brood voor hen breekt en zijn ogen opslaat naar de hemel herkennen ze Hem. Ik voel me soms als een pelgrim onderweg, die nog niet weet waar hij vannacht zal slapen. Maar de kerk blijft voor mij een baken, een richtingwijzer. Net als vele anderen kom ik er naar toe met mijn vragen, mijn twijfels, mijn zorgen. Maar als wij de kerk uitkomen om onze weg voort te zetten, hebben we misschien toch die derde ontmoet, die ons weer vertrouwen geeft. Door te bidden stellen we ons daarvoor open. Maar het kan ook zo zijn dat we geraakt worden door een woord, door een handdruk, door een praatje bij de koffie of door het ontvangen van het voor ons gebroken brood. Het is in elk geval bij het breken van het brood, dat die derde zich aan ons wil openbaren, zoals Hij dat ook deed bij de Emmaüsgangers. Daarom blijven we dat doen. Zo mogen we weten dat we onderweg gezelschap kunnen krijgen van die derde, Jezus, die met ons op wil lopen en ons wil bemoedigen. Laten we er maar op rekenen dat Hij zich op één of andere manier aan ons zal laten zien. Dat zal ons al helpen om de toekomst wat zorgelozer tegemoet te zien. Als Hij dan inderdaad een stukje met ons meeloopt, dan springt van Hem als een vonk het vertrouwen op ons over dat wij nodig hebben om weer met enthousiasme te bouwen aan een toekomst, voor onszelf, voor de volgende generaties en voor de kerk, Gods volk onderweg.