Het wordt maar niet stil…


Vorige week vrijdagmiddag begon de kermis met een, zo te horen, gezellig feestje in de tent. Later werd de muziek wat ruiger… keboem keboem keboem keboem, zo klonk het tegen half twaalf. Toch sukkelde ik er tevreden bij in slaap.

Zaterdagmorgen om half acht, wat hoorde ik daar… het leek wel onweer.
En om acht uur begonnen de Eritreeërs met hun eentonige gezang.

Zo ging het het hele weekend door. Het werd maar niet stil! Maar hoe erg is dat? Als het stil wordt rond kerk en pastorie, dan is het dorp aan het doodgaan. Dan gaat de ziel eruit. Dat is pas erg! Die stilte hoop ik in Obdam niet mee te maken.