Nieuws

Met medewerking van de Jachthoornblazersgroep ’t Wildrijk is er in onze Sint Victorkerk een prachtige eucharistieviering gehouden, met het treffende thema; ‘Houden van God en de mensen om ons heen’. Pastor Bert ging voor. Aan het einde van de viering werden de Hubertusbroodjes, in het zuiden beter bekend als de Hubkes, gezegend. Een klein wit bolletje gevuld met anijszaadjes. Deze broodjes bieden bescherming tegen ‘ziekte en kwade invloeden’. Ook stond er voor iedereen een lekker glaasje Jägermeister klaar. De meegebrachte dieren kregen de zegening. Sint Hubertus is de beschermheilige van de jacht, hieronder de legende. Het leven lachte Hubertus toe tot die ene gebeurtenis op de dag van Goede Vrijdag, de sterfdag van Jezus. Hij was met zijn vrienden op jacht. Hoog te paard, met de jachthoorn op zijn rug, reed hij voor hen uit. De honden waren al diep het bos ingetrokken. Zwijgend volgden de jagers hun spoor en speurden tussen de bomen naar wild dat zich daar kon verschuilen. Plotseling hoorden ze in de verte hondengeblaf. Ze gaven hun paarden de sporen en haasten zich in de richting die de honden aangaven. Daar- ver voor hun uit- zagen ze een hert wegvluchten. Ze volgden het dier lange tijd tot het op een open plek in het bos bleef staan. Met opgeheven hoofd keek het recht in de ogen van Hubertus. De jagers spanden hun bogen voor het beslissende schot. ‘Niet schieten!’ riep Hubertus naar zijn vrienden. Hij zag dat het gewei van het hert begon te stralen en hoe er middenin een lichtend kruis verscheen dat zijn ogen verblindde. Hij versteende van angst. Op dat moment klonk er een stem die zei: ‘Hubertus, hoe lang nog laat je je leiden door de hartstocht die het levensgeluk van jezelf en anderen in de weg staat? Als je je niet tot de Heer keert, zul je naar de hel gaan.’ Hubertus komt van zijn paard, knielt neer en vraagt wat hij moet doen. “Ga naar mijn dienaar Lambertus en doe wat hij u zegt,’ is het antwoord. Bij het zien van het kruis en het horen van de stem, herinnert hij zich ook dat een hert een deel van Gods schepping is, die onderhouden en bewaard moet worden. Hij keert zich af van de jacht en vervoegt zich bij Lambertus, de bisschop van Maastricht, wiens opvolger hij later zal worden.  

Het was een frisse, heldere zondagochtend, ideaal voor de jaarlijkse Kapellentocht. De deelnemers verzamelden zich vroeg in de ochtend, en onder luid klokgelui vertrok de groep van ruim dertig wandelaars om half acht voor de zestiende editie van deze bijzondere wandeltocht. De tocht kende dit jaar een nieuwe route: in plaats van de gebruikelijke wandeling naar de kapel van Onze Lieve Vrouwe ter Nood in Heiloo, werd nu de kapel bij de Lourdeskerk in Zuidermeer als eerste bestemming gekozen. Met een afstand van ongeveer 15 kilometer sloot ook een aantal nieuwe wandelaars aan bij de groep. De tocht begon met een zegen van pastor Bert Glorie. Hij las ook een toepasselijk gedicht voor, waarin beschreven werd dat een wandelaar nooit alleen is en altijd gezelschap heeft van het omringende natuurgeluid. Het gaf de groep een gevoel van verbondenheid en rust en met een opkomende zon op de achtergrond leek het wel een symbolisch begin van een bijzondere tocht. De route leidde onder meer langs Hofland en over het land van de familie Kranenburg, wat de Lutkedijk iets korter maakte. Rond negen uur bereikte de groep Zuidermeer, waar ze hartelijk werden ontvangen met koffie. Koos Molenaar en zijn echtgenote en Koos Otten deelden een stukje van de rijke geschiedenis van de kerkgebouwen met de groep. Pastor Bert zong tot slot een Marialied, wat de sfeer een extra dimensie gaf. Onderweg werd er volop gepraat en gelachen. De sfeer was goed en de gesprekken levendig; deelnemers kwamen behalve uit Obdam uit verschillende plaatsen in de omgeving, waaronder Bovenkarspel en Warmenhuizen. Na de tussenstop leidde de route verder via Bobeldijk, Spierdijk, de Wogmeerdijk en het Kwakelpad. De Wogmeerdijk bood de nodige uitdaging met enkele hekjes, maar rond kwart voor twaalf keerde de groep terug bij de Sint Victorkerk, waar nogmaals koffie klaarstond. Om twaalf uur woonde een meerderheid van de wandelaars nog een mooie Sint Hubertusviering bij, ter gelegenheid van de opening van het jachtseizoen. Deze werd opgeluisterd met muziek van jachthoornblazers. De aanwezigheid van het parochiebestuur en de deelname van pastor Bert Glorie gaven de tocht extra betekenis. De dag eindigde met een gevoel van tevredenheid en saamhorigheid, en positieve geluiden over deze nieuwe opzet waren duidelijk hoorbaar. Met deze succesvolle zestiende editie ligt de weg open voor een vervolg; de kans is groot dat we volgend jaar de 17e Kapellentocht kunnen verwelkomen.

Maandagavond 21 oktober werd in de Sint Victorkerk de herdenkingsdienst gehouden voor Nic de Boer. De toeloop was groter dan verwacht, zodat de stoelen die gewoonlijk op het Priesterkoor staan, vijf minuten voor aanvang nog snel de kerk ingebracht moesten worden. En nog waren er te weinig zitplaatsen. Diezelfde situatie deed zich drie dagen later voor in de Marcuskapel. Vijf minuten voor aanvang van de viering waarin José Kruijer voor de laatste keer zou voorgaan, waren de vijfentwintig stoelen die daar staan, allemaal bezet. Ook hier konden nog net op tijd enkele stoelen worden bijgezet. En deze keer was er wel een zitplaats voor iedereen. Acht jaar geleden is José begonnen om in de Kapelvieringen voor te gaan, ééns in de zes weken. Dat deed ze nu dus voor het laatst. Er werden woorden van dank gesproken door Gerda Wester namens de Parochieraad en door Alie Luken namens de vaste bezoekers van de Kapelvieringen. Zowel van de Parochieraad als van de vaste bezoekers kreeg José een bos bloemen, en van de Parochieraad was er voor haar ook een Victorkaars. We zullen José als voorganger missen. Gelukkig blijft ze nog wel actief als lectrice in de kapel van de Horstenburgh. Lovende woorden werden diezelfde middag gesproken voor alle mensen die hebben bijgedragen aan de realisering van onze voortuin, inclusief de bankjes die daar nu staan en het informatiebord. Lovende woorden voor Ed en Sis Groustra en het bestuur van Stichting Oud Obdam-Hensbroek, die met het initiatief gekomen zijn om van de den die moest worden omgehakt bankjes te maken. Lovende woorden voor de sponsors die dit hebben mogelijk gemaakt, voor de ontwerpster van de tuin en voor al degenen die de tuin gemaakt hebben tot wat ze nu is; een groene plek in het dorp waar iedereen kan komen om rond te kijken en even uit te rusten op één van de bankjes. Na alle toespraken werden de aanwezigen door het bestuur van Oud Obdam-Hensbroek getrakteerd op een drankje in De Brink. Het is alweer een hele tijd geleden dat de eerste plannen werden gemaakt voor het ‘Dorpsplein’. Dat plein kwam er niet, maar doordat het doe-team, met Peter Borst als inspirator, met deze plannen kwam, is het wel zover gekomen dat de voortuin van de Sint Victorkerk een ander aanzien heeft gekregen. De lof die anderen werd toegezwaaid, is dus impliciet ook voor hem bedoeld. Hopelijk zal hij, net als veel andere dorpelingen en passanten, bekijken wat zijn initiatief teweeg heeft gebracht en daarbij even gaan zitten op één van de bankjes.

Onze dierbare overledenen vergeten we natuurlijk nooit, maar Allerzielen, zaterdag 2 november, is de dag waarop we hen met bijzondere aandacht gedenken. We staan in de Sint Victorkerk met name stil bij de mensen die in het afgelopen jaar van ons zijn heen gegaan. U bent in deze viering, die aanvangt om 19.00 uur, van harte welkom. De afscheidsgroep Sint Victor Pastor Bert Glorie, Astrid Wittebrood-Schouten, Peter van Diepen, Hanneke Ocheda-Stoetzer en Gerrit Bakkum

Op zondag 3 november is het weer zover: de l6e editie van de jaarlijkse Kapellentocht! Dit jaar pakken we het echter anders aan en staat er een verrassende route op het programma. In plaats van richting Heiloo, lopen we naar de Zuidermeer, waar we een gezellige pauze houden. Daarna keren we, uiteraard via een wat andere route, terug naar Obdam, waar om 12.00 uur de Sint Hubertusviering plaatsvindt, voorgegaan door pastor Bert Glorie. Deze bijzondere viering, ter ere van Sint Hubertus, de patroonheilige van de jacht, wordt muzikaal omlijst door de indrukwekkende klanken van de Jachthoornblazersgroep ’t Wildrijk uit Langedijk. Maar dat is niet alles! Er gaat een spannend gerucht dat er zelfs een valkenier aanwezig zal zijn in de kerk, wat deze viering een unieke ervaring maakt. De tocht is dit jaar iets korter, met een totale afstand van ongeveer 15 kilometer, zodat het voor meer mensen goed te doen is. Vlak voor de viering nemen we nog een korte pauze, zodat iedereen fris kan aansluiten. Er zullen na de Mis ook weer ‘huubkes’ zijn, kleine Hubertusbroodjes die aan het eind van de Mis worden gezegend. En voor de liefhebbers staat een glaasje Jägermeister klaar. Redenen genoeg dus om naar de Hubertusmis te gaan We hopen op een grote opkomst en nodigen jong en oud van harte uit om deel te nemen aan deze bijzondere 16e editie van de Kapellentocht. Mis het niet, en beleef het met ons mee!  Graag aanmelden via: jantenberge@planet.nl

Zoals gewoonlijk zijn alle kinderen op 11 november weer welkom in de kerk. Om 16.30 uur begint een korte viering waarin het verhaal wordt nagespeeld van Sint Maarten die de helft van zijn mantel afstond aan een arme bedelaar. Ook worden er veel liedjes gezongen en aan het einde gaan de lichten uit en mogen de kinderen hun lampionnen aansteken… Natuurlijk is er voor alle kinderen ook wat lekkers. Begin het Sint Maartenfeest dus goed en kom met uw (klein)kinderen op maandag 11 november om 16.30 uur naar de Sint Victorkerk.

Op zaterdagavond 16 november vieren we het feest van Sint Cecilia, de patrones van muzikanten en zangers. Het Parochiekoor zal tijdens deze viering zijn mooiste klanken ten beste geven. Een jubilaris uit het koor wordt tijdens deze viering gehuldigd en tevens zal één van onze vrijwilligers als dank voor haar langdurige inzet voor de parochie de Victorspeld ontvangen. We hopen dat veel parochianen hierbij aanwezig zullen zijn.

De dennenboom die in het midden van de kerktuin stond moest om, omdat hij van binnenuit begon te rotten. Overbuurman Ed Groustra van Stichting Oud Obdam-Hensbroek, vond dat zo’n beeldbepalend object weer opnieuw een karakteristieke uitstraling verdiende. En waar alle inwoners van Obdam ook van moeten kunnen genieten. Het idee was geboren en kijk nu eens…. We zijn een jaar verder en met behulp van vele Obdammers staan hier vier mooie banken in ons vernieuwde voortuin. Uitnodigend opgesteld rondom de dorpspomp en langs het schelpenpaadje. Maak er gebruik van; gewoon lekker zitten en genieten of voor een praatje met een dorpsgenoot. Ze staan voor u klaar… ‘Ga effe zitte’ staat er dan ook op één van de bankjes. Maar ook is er een prachtige informatiekast, die helemaal in stijl van kerk en pastorie is ontworpen. De figuren bovenop geven elkaar een hand, ze staan voor ‘samen zijn, elkaar steunen’. Samen bereik je meer. Dit detail zie je ook terug in de poort voor de kerk. Maar er zijn meer details in verwerkt. Je vindt ze terug in de bouwstijl van de pastorie. Saamhorigheid staat in Obdam hoog in het vaandel, het gevoel wij zijn er voor elkaar. Dat laten we zien door middel van deze informatiekast. Want hierin komt nieuws en wetenswaardigheden over de Sint Victorparochie; het rijke Roomse leven, informatie uit de parochie, weetjes en fotomateriaal. Maar ook Stichting Oud Obdam-Hensbroek, die dit allemaal ter ere van hun 40 jarig jubileum schenkt aan de inwoners van Obdam, vult de kast met beelden uit het historische verleden van Obdam en Hensbroek aangevuld met bijbehorende informatie. Deze centrale plek, toegankelijk voor iedereen is, door heel veel vrijwilligers tot stand gekomen. Daarom zeggen we ook: deze tuin is voor ons allemaal! Dank aan alle sponsors die dit hebben mogelijk gemaakt. Parochieraad Sint Victor Obdam

José Kruijer-Kaag is in Obdam alom bekend als gangmaker bij allerlei activiteiten. Of het nu gaat om de organisatie van het seniorendiner in De Horstenburgh of om de zorg voor asielzoekers, José was van de partij en hield dat jarenlang vol. In de kerk is zij nog steeds actief als lid van het Parochiekoor en als voorganger in de kapelvieringen op donderdagochtend. Met dit laatste gaat ze nu stoppen. Op donderdag 24 oktober is ze voor de laatste keer voorganger in de Marcuskapel. Ze heeft dit dan zes jaar gedaan, ongeveer tien keer per jaar. José maakte veel werk van haar vieringen. Ze kwam altijd met een eigentijds verhaal of een gedicht. Ook bracht ze regelmatig iets mee uit haar tuin, omdat ze graag iets wilde laten zien van het seizoen. Dat gaf aan haar vieringen een bijzondere dynamiek. Dat gebeurt op 24 oktober dus voor de laatste keer. U bent van harte welkom, om 9.00 uur in de Marcuskapel!

Voor de vierde keer mocht ik met Obdammers naar Lourdes. Het was weer een bijzondere ervaring.
Op donderdagochtend 26 september vertrokken we al om kwart voor zes met de bus naar Schiphol, uitgezwaaid door familieleden en oud-pelgrims. Als groep van de Sint Victorparochie maakten wij deel uit van een grote Nederlandse bedevaart van meer dan vijfhonderd personen. Zelf waren wij met tweeënvijftig mensen, waarvan er drie moesten vliegen vanuit Duitsland. Daarom was kapelaan Josué met twee dames al eerder die ochtend vertrokken met de auto. In Lourdes zouden ze zich weer bij ons aansluiten. Wij vlogen van Schiphol naar Toulouse, waarna wij met een bus de reis naar Lourdes vervolgden. Zoals gewoonlijk was Hôtel d’Irlande onze thuisbasis. Nadat de kamers waren toegewezen, gingen we naar één van de vele kerken voor de openingsviering van onze Nederlandse bedevaart. Hoewel alles in het Nederlands werd gezegd, was er helaas geen woord van te verstaan. Na deze viering liepen we met z’n allen door de beroemde grot, waar Maria is verschenen aan Bernadette. Zeker als je voor de eerste keer in Lourdes bent, is dat indrukwekkend. Bijna iedereen raakt de rotswand wel even aan. Deze is dan ook op veel plaatsen zo glad als marmer, door al die handen… Na het eten hadden we onze eigen openingsviering in het hotel. Bram Bakker en Hanneke Ocheda vertelden over het leven van Bernadette en lieten ons zo landen in Lourdes. Zij verbonden ons ook met elkaar, door ons uit te nodigen elkaars hand vast te houden. Dit was een goed begin. Zeker tijdens de vieringen en andere activiteiten die wij als groep van Obdam met elkaar hebben gedaan, was er een grote saamhorigheid. Zo liepen we met elkaar op vrijdagmiddag de Kruisweg, waarbij we bij elke statie stilstonden, niet alleen om de lijdensweg van Jezus te gedenken, maar ook om het lijden van Jezus te verbinden met wat wij zelf meemaken aan leed en verdriet. Aan het eind van de Kruisweg maakten wij allemaal van takjes en gras een kruisje dat wij in de rivier de Gave gooiden, om zo alles wat ons bezwaart en belast van ons af te gooien. De volgende middag gingen we naar het Cité, de zogenaamde groene kathedraal, een kapel in de open lucht. Daar hadden we een viering waarbij we alle intenties die wij hadden meegekregen vanuit de uitzwaaiviering hebben voorgelezen. Zo waren we met onze gedachten bij alle mensen voor wie ons gebed was gevraagd en zo brachten wij al deze intenties ook bij Maria.
Die avond gingen we naar de lichtkapellen, waar we als groep het licht aan elkaar hebben doorgegeven, door met elkaar een groot aantal kaarsen aan te steken. Dit was een klein, maar prachtig en bemoedigend ritueel, waarin Annet Smal ons voorging. Op zondagmiddag mochten Josué en ik bij alle deelnemers de handen op het hoofd leggen om ze te zegenen waarbij we tot iedereen een persoonlijk woordje konden spreken. ’s Avonds liepen we mee in de lichtprocessie, nadat een eerdere poging op vrijdagavond wegens de stromende regen was mislukt. Op maandag gingen we met de bus naar de Pyreneeën. Het weer was prachtig en we konden daardoor picknicken bij de bron van de Gave. Het is altijd letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt om daar met z’n allen, dus ook met de mensen die gebruik maken van een rolstoel, naar toe te gaan. Eerst bergop en na de picknick weer bergaf… 
Ik kan in dit verslag lang niet alles noemen wat we hebben beleefd, maar de ‘bonte avond’ wil ik niet overslaan. Nadat de ‘devotionalia’, de religieuze souvenirs, waren gezegend, werden de leden van de werkgroep en de andere vrijwilligers in het zonnetje gezet, eindigend met Mary Leek. Zij was dit jaar voor het laatst mee als verpleegkundige. Ook stopt zij met haar werk als secretaris van de werkgroep. Uit handen van onze voorzitter, Gerard Bakker, kreeg ze als dank een beeldje overhandigd en er werd een lied voor haar gezongen. Hierna presenteerde Lisa van Diepen op meeslepende wijze een pubquiz die ze samen met haar moeder Marlène had gemaakt en waaraan iedereen enthousiast meedeed. Daarna werden we nog door enkele dames vergast op een originele en hilarische Sister-act. Dinsdagochtend reisden wij, na de slotviering van de grote bedevaart en een mooie afsluiting met onze eigen groep weer met de bus naar Toulouse, vervolgens met het vliegtuig naar Schiphol en het laatste stukje naar Obdam weer met de bus. Rond 21.00 uur arriveerden we weer op het Kerkplein na een onvergetelijke bedevaart.

Met een gezellige avond in de pastorie vierde het koor Entre-Deux zijn vijfendertigjarig bestaan. Dat gebeurde na de viering van zaterdagavond 12 oktober, die door Entre-Deux werd opgeluisterd. Tiny Ursem had voor die gelegenheid een lied gemaakt, dat twee keer werd gezongen; als openingslied en als slotlied. Aan het eind van de viering overhandigde Win Bijman, de voorzitter van de Parochieraad, en envelop met inhoud aan José Paardekooper, de voorzitter van het koor. Entre-Deux heeft turbulente tijden achter de rug, waarbij het voortbestaan van het koor aan een zijden draadje heeft gehangen, maar bevindt zich nu met Tiny als dirigente en Valentin Ocheda als gitarist weer in rustig vaarwater. Zelf mocht ik in de viering voorgaan, waardoor ik de gelegenheid had in de preek aandacht te besteden aan de uitdrukking ‘Entre-Deux’ die in het Nederlands ‘onder vier ogen’ betekent. Je kunt onder vier ogen, Entre-Deux, met iemand spreken en dus ook met God. En dan kun je vragen wat je wilt want ‘bij God kan alles’, zo luidde het thema van de viering. Natuurlijk krijg je soms iets anders dan datgene wat je hebt gevraagd. Zo kreeg het koor Entre-Deux zelf niet de organist waar ze om vroegen, maar een gitarist. Zo komt God soms met verrassende oplossingen waaraan je zelf niet zou hebben gedacht… Laat het maar zo zijn! Blijf maar in gesprek, Entre-Deux met God, dan gebeurt er wel wat waardoor je veel wat er in je leven voorvalt een plek kunt geven. 
In de pastorie stond alles al klaar voor de gezellige avond. Koorleden hadden zelf taarten gebakken en voor hapjes gezorgd. Ook was er een mooi ‘West-Friesland-spel’ bedacht, waarbij de quizvragen op vellen papier op de deuren van de pastorie waren aangebracht. Het ging om de betekenis van allerlei West-Friese uitdrukkingen die geraden moest worden aan de hand van meerkeuzevragen. In groepjes liepen we langs alle deuren om de vragen te beantwoorden. Dat bracht de nodige beweging en reuring met zich mee, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam. Het was leuk om dit mee te mogen maken. Ik wens Entre-Deux een mooi zangzeizoen, met dank aan al degenen die aan de organisatie van deze avond hebben bijgedragen.

Wij vroegen u in de afgelopen maand om uw stem uit te brengen voor onze Sint Victorkerk. Via de website, de Rotonde en vanaf de preekstoel tijdens de vieringen, deden we deze oproep en…. u heeft ons gesteund. 8 Oktober was het zover, de uitreiking van de cheque van de Rabo Club Support. Deze keer kwam er een medewerker van de Rabobank de cheque persoonlijk overhandigen. Namens de stichting Restauratie en onderhoud Victorkerk, nam Peter Wortel de cheque in ontvangst. De opzet om voor club of stichting geld te verdienen is geslaagd. Elke stem leverde geld op. In totaal hebben wij het mooie bedrag van €394,19 in ontvangst mogen nemen.. Hiervoor willen wij u hartelijk danken. We hopen voor het volgend jaar weer op uw stem te mogen rekenen en natuurlijk ook die van nog vele andere parochianen. Parochieraad Sint Victor

Het is alweer 35 jaar geleden dat, na een verzoek van Pastoor Beemster om een tussenkoor op te richten, het koor Entre-Deux is opgericht. Een koor dat bestaat uit enthousiaste leden, nu onder muzikale leiding van dirigente Tiny Ursem en Valentin Ocheda, die als gitarist het koor begeleidt. In de loop der jaren heeft het koor de nodige stormen overleeft, zoals het overlijden van dirigent Ben Tames, en niet te vergeten de coronaperiode, maar het koor bleef fier overeind. Entre-Deux hoopt nog, met veel zangplezier, de komende jaren de vieringen in deze Kerk te mogen verzorgen. Op zaterdag 12 oktober viert het koor hun 35-jarig jubileum en beginnen de avond met een feestelijke eucharistieviering om 19.00 uur in de Sint Victorkerk, voorganger Bert Glorie. Wij nodigen u van harte uit om hierbij aanwezig te zijn.

Als u dit leest zijn we alweer terug, nu ik dit schrijf zijn we nog niet weg. De bedevaart naar Lourdes gaat donderdag 26 september van start. De zaterdag daarvóór hebben we een mooie ‘uitzwaaiviering’ gehad, waaraan veel mensen hebben deelgenomen: de bedevaartgangers van dit jaar met hun familie, ook oud-pelgrims en andere kerkgangers. Er heerste, zoals iemand later zei, letterlijk en figuurlijk een warme sfeer. De letterlijke warmte kwam van buiten, het was immers prachtig weer die dag, maar ook door de vele waxinelichtjes die werden aangestoken. Alle kerkgangers waren uitgenodigd om een gebedsintentie op een briefje te schrijven en dat briefje met een lichtje erop tijdens de viering neer te zetten op een tree van de altaartrap. Dit was een mooi ritueel waaraan de meeste mensen meededen. Zo hebben we veel briefjes met intenties verzameld. Deze nemen we mee naar Lourdes. Tijdens een Mis in de open lucht worden alle intenties voorgelezen. Zo bidden we voor al de mensen voor wie om gebed is gevraagd. De figuurlijke warmte was te voelen door de zang van het koor Sing@Victor, door de aanwezigheid van zoveel kerkgangers en door het enthousiasme en de zorgvuldigheid waarmee de leden van onze Lourdeswerkgroep alles hebben voorbereid en uitgevoerd. Ook de misdienaars Rosalie en Youri verdienen een compliment. Behalve de gebruikelijke taken hielpen zij deze keer ook met het aansteken van de lichtjes. Over het verloop van onze Lourdesreis leest u meer in de volgende Rotonde. Maar u kunt er ook gewoon naar vragen. De mensen die met deze bedevaart mee zijn geweest, zullen er ongetwijfeld graag over willen vertellen.

Zaterdag 14 september mocht ik ’s ochtends hier een kindje dopen, ’s middags bij iemand op bezoek en ’s avonds een Mis opdragen in een andere parochie. En tussendoor nog wat voorbereidend werk doen voor de Lourdesreis die volgende week gaat plaatsvinden. Zo wil je het hebben als pastoor… Gelukkig gaat het hier nog zo. Als de geloofsgemeenschap maar een beetje levend blijft, anders wordt het een trieste bedoening. Aan de Lourdeswerkgroep zal het niet liggen. Onze reis is overvol. De bedevaartorganisatie waar wij mee samenwerken, had gerekend op vijftig plaatsen voor Obdam in een lijnvliegtuig van Schiphol naar Toulouse. Maar vijftig plaatsen, daaraan hadden we niet genoeg. We zijn nu met drieënvijftig pelgrims, waarvan er drie niet meer met ons vliegtuig mee konden en daarom vanuit Duitsland gaan vliegen. Er hadden zich spontaan ook nog heel wat mensen opgegeven die geen directe connecties hebben met Obdam of Hensbroek. Die mensen hebben wij moeten teleurstellen. Het is bijzonder dat we zoveel mensen enthousiast hebben weten te krijgen om naar Lourdes te gaan. In andere parochies worden Lourdesstichtingen opgeheven of er wordt voor de bedevaart geadverteerd in een groot gebied. Dat hoeven wij niet te doen. Op zaterdagavond 21 september, kunt u bij ons in de kerk de Lourdessfeer al proeven. Dan houden we namelijk een ‘uitzwaaiviering’. Deze viering staat in het teken van Maria en van onze Lourdesreis. Als u dat wilt, kunt u ons een intentie meegeven waarvoor wij in Lourdes zullen bidden. Daarvoor krijgt u tijdens de viering een briefje waarop u uw intentie kunt schrijven. We nemen dan alle intenties vanuit Obdam mee in ons hart en in onze gebeden. Zo blijven we verbonden met elkaar, of u nu met ons meegaat naar Lourdes of niet. We hopen dat ons verblijf en ons gebed in Lourdes voor veel mensen een bron van moed en kracht kan zijn.

Zo’n honderdvijftig jaar geleden begon er voor de katholieke kerk in Nederland een nieuwe lente. Nadat de gelovigen vanaf 1580 moesten toezien hoe hun kerken in gebruik werden genomen door de Protestanten en daardoor gedwongen werden hun praktijken in schuilkerken voort te zetten, konden ze na 1850 langzaam weer hun gezicht laten zien aan de buitenwereld. Dat ging natuurlijk gepaard met veel commentaar van Protestanten, want Nederland was toch een Protestants land! Moesten die Papen nou echt weer bisschoppen hebben en moesten er protserige Roomse kerken worden gebouwd? De katholieken vonden van wel en gingen, nu er weer vrijheid van geloof was, voortvarend aan de slag. Obdam is één van de weinige plaatsen in Nederland waar de katholieken hun kerk terugkregen. Deze stond op de plaats van het huidige Victorhof, maar het was inmiddels een bouwval geworden, dus ook hier moest een nieuwe kerk worden gebouwd. Rond 1920 begon in Nederland de katholieke zomer. De gelovigen werden zelfbewuster. Zij organiseerden zich in tal van verenigingen en wilden laten zien dat zij niet alleen trouwe kerkgangers, maar ook goede Nederlanders waren. Op allerlei manieren droegen zij hun steentje bij aan de Nederlandse samenleving.
Inmiddels zitten we in de twintiger jaren van de eenentwintigste eeuw. In welk seizoen zijn we nu beland? Voorzover het katholieke verenigingsleven nog bestaat, is de band met de Kerk veel losser geworden. Ook zijn de meeste katholieken geen trouwe kerkgangers meer. Maar de kerken staan er nog. Zijn het tekens geworden van een vervlogen tijd? Is de herfst ingetreden? Of is het zelfs al winter geworden… Zelf zou ik het liefst nog een tijdje willen ‘nazomeren’. In de nieuwe lente hebben onze voorouders de kerken gebouwd voor de katholieke eredienst. Met dat doel zijn ze gemaakt, laten we ze voor dat doel blijven gebruiken. Als priesters en pastoraal werkers hollen we van de ene kerk naar de andere om dit te kunnen realiseren. Gelukkig zijn er overal nog parochianen die ons ondersteunen en ervoor zorgen dat wij dit kunnen volhouden, ook hier in Obdam. Maar de zomer gaat voorbij, dat is onontkoombaar.
Laten we dezer dagen nog even genieten van het mooie nazomerweer buiten, en laten we ervoor zorgen dat het in onze kerk in de komende tijd nog geen winter wordt.

We hebben elke stem héél hard nodig!!! Ook dit jaar doen wij weer mee met de Rabo ClubSupport.de sponsoractie van de Rabobank. De leden van de Rabobank bepalen met hun stem naar welke organisatie het beschikbare subsidiegeld naar toe gaat. In het centrum van het dorp staat heel fier de Sint Victorkerk. Dit 130 jaar oude pand heeft heel veel zorg nodig en dat kost enorm veel geld. Denk alleen maar aan het onderhoud en reparaties van kerk en pastorie. Het verzorgen van het kerkhof en de tuin. De verduurzaming van beide panden om zo de energiekosten te drukken. Kortom willen we dit prachtige monumentale pand voor Obdam behouden dan hebben we uw stem héél hard nodig!!! Van 2 tot 24 september kan er weer gestemd worden op de Sint Victorkerk via de RABO app of www.rabobank.nl/particulieren/leden/clubsupport U vindt ons onder: Sint Victorkerk Obdam

Dat Maria met lichaam en ziel in de Hemel is opgenomen bij haar zoon Jezus, is een mysterie dat al sinds mensenheugenis wordt gevierd. Als datum voor dit feest is gekozen voor 15 augustus. Dat was oorspronkelijk de inwijdingsdatum van de Mariakerk in Jeruzalem, waar deze gebeurtenis zou hebben plaatsgevonden. In onze parochie valt het begin van de kermis soms op deze datum, maar aan het feest van Maria ten Hemelopneming wordt doorgaans weinig aandacht besteed. Dit jaar is dat anders. Op donderdagochtend 15 augustus om 9.00 uur is er in de Marcuskapel een Mariaviering waarin José Kruijer zal voorgaan. Dat is een mooie gelegenheid om een Kapelviering mee te maken. En anders is het in elk geval een mooie dag om ergens een kaarsje op te steken en te bidden voor alles wat ons ter harte gaat.

Nederland staat in de halve finale. Wie had dat gedacht? Waardoor zouden ze zover gekomen zijn? Er zitten toch maar weinig echte wereldtoppers in de selectie. Wel zijn er minstens tien spelers die regelmatig in de Bijbel lezen, bidden, een kaarsje opsteken of op een andere manier uiting geven aan hun geloof. Zou dat de reden zijn? In elk geval vind ik het heel bijzonder dat deze jonge mensen ervoor uitkomen dat ze gelovig zijn. Veertig jaar geleden was het ondenkbaar dat spelers van het Nederlands elftal met hun geloof te koop zouden lopen. Geloof werd door de meeste jongeren van toen gezien als iets achterhaalds, iets van vroeger. Zelf hoor ik ook tot die generatie. Naar de kerk ging ik wel en ik was ook lid van het jongerenkoor, maar in het openbaar bidden, dat deed ik liever niet. Ook toen ik hier pas was, dacht ik nog vaak: zal ik dat wel doen? Zullen de mensen dat niet overdreven vinden? Mijn priesterwijding heeft daar wel wat verandering in gebracht. Een vergadering openen met gebed, met iemand bidden bij wie ik op huisbezoek ben… Ik doe het nu met minder schroom, maar ben er nog steeds terughoudend in. Waarom eigenlijk? Waarom zou je je schamen voor je geloof? Of waarom zou je het voor jezelf willen houden? Geloof in God is iets wat je met andere mensen kunt delen. Eigenlijk moet je geloof wel met anderen delen, want het is iets om samen te beleven. Het is ook niet vrijblijvend. Geloof doet een beroep op je. Het vraagt tijd en aandacht, om te bidden, of om iets te gaan doen… Jongeren van nu begrijpen dat. In deze tijd is geloof namelijk veel meer dan veertig jaar geleden een persoonlijke keuze. Als je er nu voor kiest je aan te sluiten bij een geloofsgemeenschap, dan heeft dat consequenties. Dan ga je naar de kerk, dan bid je, dan ben je lid van een Bijbelkring… Dan doe je in elk geval mee met dat soort activiteiten. Jongeren die niet gelovig zijn, hebben daar vaak groot respect voor. Wat dat betreft is er veel veranderd in de afgelopen veertig jaar. Als een jongere belangstelling heeft voor het geloof, dan zou je hem of haar het liefst in contact willen brengen met andere jongeren die gelovig zijn, maar die zijn er nauwelijks in onze parochie. In elk geval is er geen jongerenclub. Jongeren die iets met het geloof willen, zullen dus noodgedwongen verder kijken. Gelukkig zijn er wel de sociale media, waardoor ze met gelijkgestemde jongeren in contact kunnen komen. En er worden op verschillende plaatsen in het land evenementen georganiseerd waarbij ze elkaar kunnen ontmoeten. Ik verwijs jongeren graag door naar de jonge priesters in onze regio, maar misschien heb ik ze wel meer te bieden dan ik zelf weet. En dat geldt misschien ook voor u als parochiaan. We hoeven ons niet te schamen voor ons geloof. We mogen er gerust voor uitkomen dat we gelovig zijn. Van de meeste jongeren mogen we daarvoor veel respect verwachten. En wellicht zijn er jongeren die hierin een aanleiding zien om zich aan te sluiten bij de geloofsgemeenschap van onze Sint Victorkerk.

De Mis van 7 juli werd zoals gewoonlijk op de eerste zondag van de maand opgeluisterd met zang van het Parochiekoor. Maar er gebeurde meer. In plaats van de gebruikelijke twee misdienaars waren er deze keer vier: Linde, Lieke, Myrthe en Renske. Dat had een reden. Zij dienden deze zondag voor het laatst. Het was na mijn priesterwijding dat we ineens een vrij grote groep misdienaars kregen, bijna allemaal meisjes van ongeveer dezelfde leeftijd. Ik was daar erg blij mee, want als priester had ik ze echt nodig. Als ik alles zelf moet doen, wordt het een heel gestudder. Dat is niet om aan te zien, dat begrijp ik wel. Voor nieuwe misdienaars is het natuurlijk ook wel even wennen, maar uiteindelijk doen ze alles toch veel vlotter en handiger dan ik. Maar nu waren deze vier meisjes er voor het laatst. Ze zitten inmiddels allemaal op de middelbare school en krijgen het druk met andere zaken. Er blijven drie misdienaars over. Er zijn dus nog plaatsen vrij op het priesterkoor. Hebt u een (klein)zoon of (klein)dochter waarvan u denkt dat hij of zij er misschien wel belangstelling voor heeft, praat er dan eens over! Ook ik zal proberen nieuwe misdienaars te werven. Maar nu wil ik vooral de vertrekkende misdienaars bedanken en hen een goede zomer toewensen. Dat wens ik natuurlijk ook de misdienaars toe die nog blijven. En ook u als lezer van de Rotonde wens ik een aantal mooie weken toe.

Beste, Wij nodigen u uit voor de bijeenkomsten Verlies en Rouw. De bijeenkomsten vinden plaats op de maandagen 30 sept., 14 okt., 28 okt. en 11 nov. van 10.00 tot 12.00 uur. De bijeenkomsten zullen gehouden worden in het parochiecentrum van de St. Bonifatiuskerk in Spanbroek, Spanbroekerweg 186, 1715 GV Spanbroek. Een kwartier van tevoren zal de deur open zijn. Voor koffie, thee en wat lekkers wordt gezorgd. Tijdens deze bijeenkomsten is er ruimte om te vertellen over jouw eigen verlies, jouw rouwproces en gaan we kijken naar hoe je je leven weer invulling hebt gegeven. Of je erover wilt vertellen is geheel vrijblijvend, er hoeft niets… luisteren en samen zijn kunnen al erg veel saamhorigheid brengen. Graag vragen we je om voor de eerste bijeenkomst iets mee te brengen, wat voor jou symbool staat voor degene die jij bent verloren… dit kan een voorwerp zijn / muziek / een woord / een foto / of iets heel anders. Aan de bijeenkomsten zijn geen vastgestelde kosten verbonden. Bij de laatste bijeenkomst staat er een schaal, waarin u uw vrijwillige bijdrage voor de gemaakte kosten in een gesloten enveloppe kunt deponeren. We zien jullie graag en mochten er nog vragen zijn, kunt u altijd contact met één van ons opnemen. Opgeven onder vermelding van naam, adres, telefoonnummer en e-mailadres kan bij Jan Verbruggen, Meerkoet 6, 1715 HJ Spanbroek of jcj.verbruggen@quicknet.nl Hartelijke groet, Jan Verbruggen en Marlies Mol 0226-351951 / 0229-853680/ 06-37683954

Als u dit leest is het Nederlands elftal een ronde verder en staat de volgende wedstrijd op stapel. Haalt Nederland de finale? Misschien! En komt er dan ook weer een Oranjemis? Nee, dat niet. Dat was een spontaan idee van pastor Paul en ik moet niet proberen dat nog eens dunnetjes over te doen. Maar bovendien… Ik heb er geen behoefte aan om door allerlei mensen in binnen- en buitenland hinderlijk op internet te worden gevolgd en ik wil hier graag nog een tijdje blijven. De schorsing die pastor Paul aan zijn broek kreeg, twee maanden naar de abdij van Egmond, daartegen zou ik geen bezwaar hebben. Toen ik uit mijn geboorteplaats Egmond naar Obdam vertrok zeiden de Egmondse parochianen al: Bert, je weet wat je doen moet als je voor twee maanden terug naar Egmond wil! Ja, ik weet het, maar ik doe het niet. Het bevalt me hier veel te goed. Het scheelde trouwens maar weinig of ik had toch weg gemoeten. In Medemblik zocht men naar een pastoor. Ik had niet gesolliciteerd, maar kwam toch voor die functie in beeld. Pastor Álvaro zag het helemaal zitten. Pastoor van Medemblik worden en daar gaan wonen, dat zou toch een promotie voor mij zijn. Maar dan moest ik wel het één en ander blijven doen in regio De Waterkant, vond hij, want hij wilde me hier nog niet kwijt. Gelukkig is er uiteindelijk gekozen voor een andere oplossing. Pastor Álvaro, pastor Josué en ik worden wel benoemd voor Medemblik, maar blijven ook benoemd in regio De Waterkant. Wij blijven dus de parochies in deze regio bedienen, maar gaan ook naar Medemblik, Wervershoof, Onderdijk en Andijk. De kerken van Wervershoof, Onderdijk en Andijk zijn al min of meer gesloten. De kerk van Medemblik is de hoofdkerk van dit gebied en daar zullen we dan ook het vaakst naar toe gaan. Dat doen we vanuit onze huidige woonplaatsen: Álvaro en Josué vanuit Nibbixwoud en ik dus vanuit Obdam. Het wordt er voor mij niet makkelijker op, omdat ik regelmatig in Medemblik zal moeten zijn en minder vaak zal kunnen voorgaan in de Sint Victorkerk, maar ik hoef in elk geval niet te verhuizen. Dat zou voor mij een ramp zijn geweest. Hier ben ik gewend en er zijn veel vrijwilligers die mij helpen met van alles en nog wat. Hoe zal dat in Medemblik zijn? Ook van veel parochianen hoor ik dat zij mij liever niet zien vertrekken. Daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen, want de kans dat er voor mij een opvolger komt, is klein. De pastorie van Medemblik blijft dus voorlopig leeg. Wel gaan Álvaro en ik binnenkort kennismaken met de mensen die daar actief zijn. Medemblik zal ook wel een leuke parochie zijn, maar toch ben ik blij dat ik in Obdam mag blijven. Pastor Bert Glorie

Beste ouders/verzorgers van kinderen die naar groep 8 gaan, Een aantal jaar geleden heeft uw dochter of zoon de Eerste heilige Communie ontvangen. Komend schooljaar gaat zij/hij naar groep 8 van de basisschool, waarna een grote stap gezet zal worden naar de middelbare school, doorheen de ontwikkeling naar jong volwassenheid. De kerk sluit hierbij aan door het vieren van het Sacrament van het heilig Vormsel, de voltooiing van het Doopsel en de Eerste heilige Communie. We nodigen uw dochter en/of zoon uit om mee te doen aan het Vormseltraject. Er zal een gezamenlijke voorbereiding zijn van vormelingen uit verschillende parochies. Dit houdt in dat ze zeven keer bij elkaar komen op een doordeweekse avond van 18.30 uur tot 20.00 uur, verspreid in de maanden november 2024 t/m februari 2025. Elke bijeenkomst wordt er een hoofdstuk uit het Vormselproject ‘In Vuur en Vlam’ behandeld. Er komen diverse werkvormen aan bod, zoals het maken van een gebedsarmband, rollenspel, tekenen, gespreksvoering, interview. U kunt uw kind nu al opgeven! Aan de hand van de opgaven wordt bepaald waar we de informatieavond voor de ouders en de bijeenkomsten gaan plannen. Opgeven kan heel makkelijk door een mail te sturen naar pastoraal werker Anne-Marie van Straaten: anne-marievanstraaten@hotmail.com Vermeld in die mail het volgende: Voor- en achternaam vormeling: Adres en woonplaats: Telefoonnummer: E-mailadres: Naam parochiekerk waar u ingeschreven staat: School- en plaatsnaam: Na opgave ontvangt u na half september verdere informatie over datums, tijden en plaatsen. En het wordt op prijs gesteld wanneer u meehelpt om deze vormselinformatie verder te verspreiden in de parochie(s), bij de klasgenoten van de vormeling en/of familie. Ook al doen we ons best de informatie breed te verspreiden in parochieregio ‘de Waterkant’, het gebeurt nog wel eens dat er overheen gelezen wordt… Hartelijke groeten van pastoraal werker Anne-Marie van Straaten

Er is weer heel veel gebeurd in de voortuin. De randafwerking voor de paden is afgemaakt en afgewerkt. De bestaande grondlaag doorgespit en 60 kuub mooie zwarte grond aangebracht. De paden zijn inmiddels met een dikke laag schelpen bedekt. En op maandag 10 juni is het waterornament geplaatst. Gelukkig kon dit toch doorgaan, ondanks de stromende regen. Onder een partytent werd er stevig doorgewerkt. Meteen geeft dit aan de voortuin een heel ander aanzien. De nostalgie die dit uitstraalt, brengt ons gelijk terug naar tijden van weleer, toen het hart van het dorp een plek van samenkomst was. Maar dit hoeft niet bij vroeger te blijven. Wanneer straks alles af is en u wandelt op een zomerse dag door de voortuin van de pastorie, wordt dit net als toen een plek waar je graag komt. Nu kunnen de tuinkabouters aan de gang. Er moeten veel struiken en planten worden aangebracht, maar met hun deskundigheid moet dit zeker lukken. Er is veel diversiteit aan planten, die bloeien op verschillende tijden, zodat ook de bijen hun gang kunnen gaan. Hoge en lage struiken, bodembedekkers allemaal met zorg uitgezocht, zodat het een lust voor het oog zal worden. Ook het voorontwerp voor de informatiekast is klaar. Deze draagt dezelfde versierselen als de poort van de kerk, zo is het één geheel. En ook hier is de juiste plek in de tuin voor bepaald. Er komen bankjes met rugleuning, zodat jong en oud in alle rust kunnen genieten van al het moois dat met heel veel vrijwilligers tot stand is gekomen. En we dus gerust kunnen zeggen; die tuin is van ons allemaal! Parochieraad Sint Victor Obdam