Berichten

Zaterdagmorgen 9 december hebben de mannen van de kerstbomenploeg weer de grote buiten kerstbomen geplaatst. Nico Appel, Piet Klaver en Peter Smal, Jac van Diepen en Vic Obdam zijn namens de groep ondernemers, die de kerstbomen financieren, aan de slag gegaan. Wist u dat deze bomen 10 meter hoog zijn! En wel een meter diep, via een buis in de grond, op hun plaats blijven staan. En ook zelfs nog met houten wiggen worden vastgezet, zodat ze keurig recht blijven staan. Met een kraan van de Fa. van Diepen was deze zware klus in ‘no time’ geklaard. De twee mooie grote kerstbomen aan weerszijden van het pad naar de kerk, zorgen altijd voor een sfeervolle aanblik. Maandag 11 december zijn de lichtjes door de Fa. Klaver erin geplaatst. Wij kunnen de komende tijd weer volop genieten van deze december parels van Obdam. Hulde voor deze kanjers! Dank jullie wel. Parochieraad Sint Victor

Op Kerstavond 24 december begint om 23.00 uur de kerstnachtviering. Dit jaar zingt koor Entre-Deux met ondersteuning van enkele koperblazers van fanfare Muzieklust. Best wel een rare tijd om te kerk te gaan, maar met Kerst is toch alles een beetje anders? De nieuwe dirigent Tiny Ursem hoopt er samen met de gitarist Valentin Ocheda en de leden van het koor Entre-Deux een mooie, sfeervolle viering van te maken. De koorleden staan niet meer in het zwart-groen, maar de kleur wit is toegevoegd aan het tenue. Dirigent Tiny hoopt op een witte kerst en met de kleur wit zal het misschien wel lukken. Hoop doet leven. Samen met gitarist Valentin (van voorheen koor De Tussenzang in de Marcusparochie) maakt het koor Entre-Deux een geweldige doorstart. Komt het allemaal meemaken in de kerstnachtviering!

In de coronatijd, toen er geen koor in de kerk mocht zingen, hebben we in de viering van Oudejaarsavond muziek gedraaid. Voor mij voelde dat als een noodoplossing, maar na de viering kreeg ik van veel mensen positieve reacties. Daarom zijn we hiermee doorgegaan en doen we het dit jaar weer. De playlist is al samengesteld. Het wordt een viering met veel Kerst- en vredesliederen. We blikken terug op het oude jaar en bidden dat het nieuwe jaar wat meer vrede mag brengen. Soms is bidden het enige wat we kunnen doen. Laten we dat dan in elk geval blijven doen, om dit jaar goed af te sluiten en het nieuwe jaar hoopvol tegemoet te zien.

Er is dit jaar weer een prachtig koor gevormd van kinderen die op Kerstavond gaan zingen. Het kinderkoor heet Sing Along, dat ‘zing maar mee’ betekent. En u kunt als kerkganger dan ook naar hartelust meezingen, want de liedjes die gezongen worden, zijn allemaal bekende kerstliedjes. Natuurlijk wordt verteld hoe Jezus in Bethlehem werd geboren. Wilt u met uw (klein)kinderen op Kerstavond iets van de gezellige kerstsfeer proeven, kom dan om 19.00 uur naar de kerk om deze familieviering mee te maken. Op Tweede Kerstdag is er voor kinderen weer wat te beleven. Tussen 11.00 en 13.00 uur is er een levende kerststal, met Jozef en Maria en hun pasgeboren Kindje. Ook zijn er schapen en misschien ook een ezel… In elk geval is het de moeite waard om even te komen kijken. Loop maar naar binnen.

De kerststal staat er weer in vol ornaat en ook de kerstbomen en andere kerstversiering is weer aangebracht in de kerk, zodat het ook hier weer Kerstmis kan worden, maar zover is het nog niet. We moeten nog even geduld hebben. Komende zondag is het de derde zondag van de Advent, zondag Gaudete, dat ‘verheugt u’ betekent. Ik heb deze zondag ook weleens ‘zondag koud eten’ horen noemen, een begrijpelijke verbastering als je geen Latijn kent. Op deze zondag mag de priester een oud-roze kazuifel dragen. Oud-roze, omdat dat gezien kan worden als een mengeling van het paars van de Advent en het wit van Kerstmis. We zitten dus nog in de Advent, maar Kerstmis schemert er al doorheen. We moeten nog even wachten, maar we mogen ons al verheugen op de geboorte van het Kerstkind. Nu kun je mij als het om kleuren gaat natuurlijk alles wijs maken, maar voorzover ik heb begrepen hangt er hier (nog) geen oud-roze kazuifel in de kast. We houden het dus nog maar even bij paars. Volgende week zondag, 24 december, zouden we dan de vierde en laatste zondag van de Advent kunnen vieren, maar dat slaan we dit jaar maar over. Dezelfde avond is het immers Kerstavond. Op deze avond zullen we de laatste kaars van de Adventskrans aansteken en dan pas, ja dan pas wordt het Kerstmis.

Het is al meer dan tweeduizend jaar geleden dat Jezus op aarde kwam, kwetsbaar en klein. Toch kon dit kleine Kind houvast geven. De herders van Bethlehem waren de eersten die dat zagen. Dit Kind kwam van God en zou de mensen uitzicht bieden op een betere wereld. Het kan anders. Er hoeft niet altijd oorlog te zijn. Er hoeft niet altijd ruzie en tweedracht te zijn. Mensen kunnen zich met God verzoenen en met elkaar. Dat kan nog steeds. Laat het feest van de geboorte van Jezus ook ons houvast geven, want wij zijn niet anders dan die herders. Wij zijn mensen zoals zij, mensen met de mogelijkheid om ruzies bij te leggen, mensen die elkaar tot steun kunnen zijn, nu en in de toekomst. Ik wens u allen een zalig Kerstmis en een gelukkig Nieuwjaar. Dat er vrede mag zijn in de wereld, in uw huis en in uw hart. Pastor Bert Glorie

Beste vrijwilliger en parochianen Heel veel dank voor uw inzet van het afgelopen jaar. Op allerlei gebied mochten we op uw steun rekenen. Er is heel veel gebeurd binnen onze parochie; het definitief afwijzen van het dorpsplein, maar positief is de gerestaureerde kerkklok. De kerksluitingen die het bisdom voor de toekomst wil nemen, maken dat wij strijdvaardig blijven. Met onze St.Victorkerk als centrum van saamhorigheid en steun voor elkaar. Dus kijken we vol vertrouwen naar wat 2024 ons zal geven; een prachtig jaar voor u en het parochiële leven. Wij wensen u een Zalig Kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar met alle goeds voor 2024 Pastor Bert Glorie, Anny de Boer, Ellen de Boer, Gerda Wester, Win Bijman, Jan Beentjes en Peter Wortel

Lief, zorgzaam, positief, optimistisch en blij: deze karaktereigenschappen horen bij Aad. Aad was de jongste van het gezin Steltenpool. Hij had vijf broers: Jan, Joop, Theo, Siem en Toon. Zijn moeder was de laatste jaren van haar leven ziek en Aad heeft toen veel voor haar gezorgd. Aad werd verliefd op Mien de Boer en met haar ging hij trouwen. Ze gingen wonen in de Horstenburghstraat waar Astrid werd geboren. Eind 1961 verhuisden ze naar hun nieuwgebouwde woning aan de Van Wassenaerstraat. Daar werden Frank en Jolande geboren. Aad en Mien hielden beiden van gezelligheid en feestjes. In de beginjaren van hun huwelijk was Aad tuinder. Toen Martien De Boer vroeg om bij hem glaszetter te worden heeft hij dat met beide handen aangepakt. Aad was een harde werker. Tot groot verdriet werd Mien ziek en overleed veel te jong.

Op kerstavond, zondag 24 december om 19.00 uur, hebben we weer een gezinsviering met het jaarlijkse projectkoor Sing Along. We hebben al een aantal aanmeldingen maar er kunnen nog veel meer kinderen bij! We gaan in de viering met elkaar de bekende kerstliedjes zingen en we luisteren naar het kerstverhaal. Het is een mooi begin van Kerstmis om met elkaar, samen de geboorte van het Kerstkind te vieren in de kerk! Geeft u uw kind ook op om mee te doen met het koor?

Een paar weken geleden is een groep van 15 vormelingen begonnen aan de voorbereiding op het Sacrament van het Vormsel. Het is een heel diverse groep uit verschillende dorpen uit parochieregio ‘de Waterkant’: Hauwert, Obdam, Midwoud, Berkhout, Hensbroek, Zwaagdijk-West, Abbekerk en Opmeer. De eerste bijeenkomst hebben we het over ‘de Helper’ gehad; dat de Helper (Gods Goede Geest, ofwel de Heilige Geest) je op de goede weg wilt houden, dwars tussen alle dilemma’s en verleidingen door. De tweede bijeenkomst hebben we het over ‘contact’ gehad. Dat tegenwoordig contact zoeken met elkaar veelal gebeurt via allerlei soorten sociale media op de mobiele telefoon. Er was alom verbazing dat ‘vroeger’ contact gelegd werd door een draaischijftelefoon, brieven en ansichtkaarten schijven en door af te spreken met elkaar. Er kan ook contact gemaakt worden met God, door te bidden: vertellen wat je dwars zit, waar je blij mee bent of boos over bent en door ‘dank je wel’ te zeggen. Er is deze bijeenkomst ook een gebedsarmband gemaakt, met bijzondere bedels die elk een eigen betekenis hebben: de voetbal, vriendinnen, familie, geloof, handbal … Zaterdagavond 26 november heeft deze groep vormelingen zich voorgesteld in de Sint Victorkerk. Ze hebben allemaal een wapenschild gemaakt met daarop geschreven, geplakt, geknutseld wie ze zijn, hoe hun gezin eruitziet, welke sport ze beoefenen, wat ze later willen worden, hun lievelingseten, vakantie, huisdieren. We vierden ook Christus Koning, het laatste weekend van het kerkelijk jaar. Het thema was: ‘Terugblikken op wat we gedaan hebben voor Gods Rijk op aarde, enne… zetten we dat voort?’ Eigenlijk is er ‘oudejaarsdag’ gevierd en er is teruggekeken op het afgelopen kerkelijke jaar wanneer we omgezien hebben naar medemensen. Wanneer we de hongerigen, dorstigen, naakten, vreemden, zieken en gevangen geholpen hebben. Er zijn heel wat situaties genoemd wanneer we dat gedaan konden hebben, en met de zegen zijn we als volk op weg gezet het ‘nieuwe kerkelijke jaar in’ om dat voort te zetten. Op vrijdagavond 9 februari 2024 ontvangt deze groep vormelingen het Sacrament van het Vormsel in de SintVictorkerk, dus bij deze alvast: Weet u welkom Pastor Anne-Marie van Straaten en Margretha Mol

Het is ook hier in onze Sint Victorkerk een goede traditie om een levende kerststal te organiseren. Dat gaan we ook dit jaar weer doen. Opa’s, oma’s, vaders, moeders en kinderen zijn van harte welkom op Tweede Kerstdag tussen 11.00 en 13.00 uur. Maria en Jozef zijn er met hun pasgeboren kind en er zullen uiteraard ook dieren te bewonderen zijn. Loop met uw (klein)kinderen maar even binnen en geniet van de gezellige kerstsfeer.

Van een bevriende Franciscaan kreeg ik vorige week een doos met tweeëntwintig nieuwe prentenboekjes in mijn maag gesplitst, die ik mocht verkopen voor tien euro per stuk. Ook al kan ik zelf de platen niet zien, ik heb wel in de gaten dat het boek er mooi uitziet: zwaar papier met ongetwijfeld mooi gekleurde platen. Het boekje heet: ‘de geboorte van de kerststal’. Het is dit jaar precies achthonderd jaar geleden dat Franciscus van Assisi in een Italiaans bergdorpje de eerste kerststal organiseerde zoals wij die nu kennen: dus met een os en een ezel en een kindje in de kribbe. In het boekje wordt verteld hoe Franciscus op dit idee kwam en hoe hij dit ten uitvoer bracht. Het bevat dus niet zozeer het verhaal over de geboorte van Jezus, als wel het verhaal over het ontstaan van de kerststal. Het is dan ook bedoeld voor kinderen die het kerstverhaal zelf al kennen. Ik denk dat het vooral opa’s en oma’s zullen zijn die op deze manier veel over de kerststal aan hun kleinkinderen kunnen vertellen. Ik heb al een aantal boekjes verkocht, maar als u er snel bij bent, dan kunt u er nog eentje verkrijgen. Ze zijn te koop als de pastorie open is en na iedere viering in de kerk, zolang de voorraad strekt.

De komst van Sinterklaas doet menig hart sneller kloppen. Groot en klein zien uit naar het heerlijk avondje. Maar in de kerk leven we al toe naar Kerstmis. Niet dat we de kerststal al neerzetten voordat Sinterklaas ons land weer heeft verlaten: nee, Kerstmis is het pas op de avond van 24 december. Eigenlijk hoeft de kerststal dan pas klaar te zijn. In sommige gezinnen wordt pas na de Nachtmis het kindje in de kribbe gelegd. Maar we leven al wel naar Kerstmis toe. De vier weken voor Kerst worden wel Advent genoemd. Advent betekent aankomst. Het kindje Jezus is op komst. We kijken uit naar zijn geboorte, maar het is nog niet zover. In de kerk horen we hoe de profeten van het oude Israël de komst aankondigen van de Messias, de gezalfde van God, de koning van de vrede. Kan Hij komen? Zijn we er klaar voor? Laten we er in elk geval naar blijven verlangen. Laten we het visioen levend houden. Dan kan wat eens gebeurde in Bethlehem ook in onze wereld waar worden.

In de Sint Victorkerk heeft het Parochiekoor zaterdag 18 november tijdens de viering van Sint Cecilia twee jubilarissen gehuldigd. Vera van Schagen-Koning is sopraan, Jan Bankras zingt bij de bassen. Pastor Bert sprak beide jubilarissen toe. Het thema van de viering was; ‘gebruik je talenten!’ Een duidelijker aanwijzing voor deze twee jubilarissen was er niet denkbaar. Zij gebruiken hun talent al vele jaren door hun inzet, bij elke viering die het parochiekoor verzorgt. Vera is maar liefst 25 jaar trouw aan het parochiekoor en heeft zich zeer verdienstelijk gemaakt voor het koor en de kerk. Zij is een bescheiden vrouw die zich niet gauw op de voorgrond plaatst, maar in het koor staat zij bekend als een goede zangeres. Daarom werd zij onderscheiden met de ere medaille: het erediploma van Sint Gregorius. Jan Bankras is zelfs meer dan 40 jaar trouw koorlid. Omdat hij met korte tussen pozen er tussenuit is geweest, was zijn huldiging vandaag ook niet meer dan terecht. Jan is nog één van de weinige bassen die het koor versterken en daarom zijn wij heel blij met zijn inzet. Voorzitter van de Parochieraad, Win Bijman, spelde bij beide jubilarissen de versierselen op en overhandigde hun erediploma, met ook nog voor ieder een prachtig boeket. Als felicitatie klonk er een groot applaus vanuit de kerk. Hierna werd de viering afgesloten met het Sint Cecilialied en voor de beide jubilarissen het ‘Lang zullen ze leven’. Een prachtige afsluiting van een heel mooi moment. Parochieraad Sint Victor Obdam

‘Het leven is hard en bonkig’, het is een bekende uitspraak van Ans Groot-Huiberts. Ans is in 1934 geboren aan de Berkmeerdijk. Tot groot geluk van haar ouders, was er na zes jongens eindelijk een meisje in het gezin Huiberts. Als boerendochter had Ans het altijd druk in en om de keuken en als het huishouden af was moest zij mee met de broers; om slootje te springen, bomen te klimmen en kattenkwaad uit te halen op de dijk. Ans trouwde met Niek Groot, en ze kregen samen drie kinderen; Jacqueline, Vranck en Silvia. Ze maakte veel kleding zelf, voor de kinderen maar ook voor heel veel andere mensen in het dorp.

Zondag 29 oktober heeft het actiecomité ‘Houd de kerken open’ ruim 1500 handtekeningen voor de petitie kunnen overhandigen aan bisschop Hendrikx in de Bavo kathedraal in Haarlem.
Het was een zeer geslaagde positieve actie waarbij alle 800 zitplaatsen in de kathedraal bezet waren door bezorgde kerkgangers waaronder heel veel uit Westfriesland. 
Voorzitter Jaap Braakman hield een vlammend betoog waarin hij opriep tot meer dialoog en heel duidelijk maakte dat het de parochies zelf zijn die over hun toekomst gaan. Bisschop Hendrikx onderschreef dat het belangrijk is om samen een toekomstpad uit te zetten.
De bijeenkomst werd afgesloten met een miniconcert van gospelzangeres Berget Lewis. Waarna iedereen met de bussen weer huiswaarts ging. Dank aan iedereen die er bij was. Velen van jullie die niet mee zijn gegaan, zeiden tegen mij, ‘goede actie maar ik denk niet dat het wat uitmaakt’. En daar heeft u waarschijnlijk gelijk in. Maar niets doen kan altijd nog. Dat er kerken dicht gaan omdat er geen kerkgangers en geen vrijwilligers meer zijn is begrijpelijk. Maar als je alle kerken sluit op zondag behalve één in Wognum omdat iedereen dan daar naar toe moet ben je bezig het sluiten te versnellen. 
Er zijn geen voorgangers wordt er gezegd. Logisch als je een beleid voert van ontmoediging en tegenwerking bij lekenvoorgangers. Als vrouwen gewoon een gelijkwaardige positie krijgen zou dat veel verschil maken. Helaas hebben we voorlopig nog met een zeer orthodoxe stroming te maken die terug wil naar de kerk van de jaren ’50. Dat heeft al veel mensen de kerk doen verlaten. De paus staat aan onze kant. Ik hoop dat zijn beleid op tijd komt. Win Bijman

Op zaterdagavond 25 november stellen de vormelingen zich aan ons voor. Het gaat om vormelingen uit meerdere parochies, maar de meesten komen uit Obdam. Daarom gebeurt het hier. Het koor Sing@Victor luistert deze viering op. Ook het Vormsel zal in onze kerk plaatsvinden en wel op 9 februari. Bisschop Jan Hendriks zal de vormheer zijn. Aanvankelijk zouden deze vieringen in Wognum worden gehouden. Nu de meerderheid van de vormelingen uit Obdam bleek te komen, hebben we voor Obdam gekozen. Kijk, zo houd je dus de Godslamp brandende en de kerk open!

Drie weken geleden vond de manifestatie ‘houd de kerken open’ in Haarlem plaats. Als het actiecomité voor het afgelopen weekend had gekozen, dan was ‘houd je lamp brandende’ ook een goed thema geweest. Dat zou dan kunnen slaan op de kinderen die met hun lampionnen naar buiten gingen om Sint Maarten te zingen en ook op het evangelie van de zondag. Hierin gaf Jezus het voorbeeld van meisjes die hun lampen brandend moesten houden in afwachting van de bruidegom die op komst was. Met z’n allen Sint Maarten zingen bij de bisschop, het zou een mooie stunt geweest zijn. Maar hoe dan ook: de lampen brandende houden, dat moeten we zelf doen. We… nee, ik bedoel natuurlijk jullie, want ik zie geen licht. Als er iets is met de verlichting van de kerk, vraag het niet aan mij, want ik heb het niet gezien. Het licht van het geloof, daar mag het wel over gaan en daar gaat het natuurlijk om als Jezus ons oproept onze lamp brandend te houden. Zaterdagmiddag waren er ruim zeventig kinderen met lampionnetjes in de kerk. Tegen het einde van de viering gingen de lichten uit en de lampionnen aan… Zoveel lichtjes… Dat belooft nog heel wat voor de toekomst. ‘Houd de kerken open’ klinkt bijna hetzelfde als ‘houd je lamp brandende’, maar er is één verschil: bij ‘houd de kerken open’ gaat het vooral om de gebouwen, bij ‘houd je lamp brandende’ gaat het vooral om het licht van het geloof. Laten we dat hier met elkaar brandend proberen te houden. Dan kan de kerk open blijven met het doel waarvoor de kerk ooit gebouwd is: het doorgeven van het katholieke geloof aan de volgende generaties.

Martinus werd omstreeks 316 geboren uit heidense ouders in Pannonië (Hongarije). Als jonge Romeins soldaat bekeerde hij zich tot het christendom, werd geloofsleerling en ontving uiteindelijk het doopsel. Later stichtte hij een klooster te Ligugé bij Poitiers, waar hij onder leiding van de heilige Hilarius als monnik leefde. Na zijn priesterwijding werd hij in 372 tot bisschop van Tours gekozen en stichtte daarna nog andere kloosters.
Hij had een grote voorliefde voor de armen. 
Nadat hij in de parochie van Candes de vrede onder ruziënde geestelijken had hersteld, stierf hij onderweg naar huis op 8 november 397. Hij werd begraven op 11 november. Zijn graf ligt in de kathedraal van Tours. Het is nog steeds te bezoeken. • De mantel
 Al kort na zijn dood werd zijn levensloop op schrift gesteld. In deze levensbeschrijving horen we hoe Martinus als Romeinse cavalerist voor de poorten van Amiens een bedelaar tegenkwam, die rilde van de kou. Uit medelijden trok hij zijn zwaard uit de schede, sneed zijn rode mantel in tweeën en schonk de helft aan de bedelaar. Volgens een legende was deze bedelaar een verschijning van Christus.
Martinus’ halve mantel (in het Latijn cappa, verkleinwoord cappella) werd een reliek, die op een speciale plaats in het drukbezochte pelgrimsoord Tours werd bewaard. ‘Kapel’, afgeleid van cappella werd sindsdien het woord voor ‘devotieplaats’ of ‘bedehuisje’. Een ander Latijns woord voor mantel is pallium. Daarvan is het Nederlands woord ‘palliatief’ afgeleid. In de palliatieve zorg wordt een stervende liefderijk verzorgd. • De gedenkdag Op 11 november, de dag van Martinus’ begrafenis, viert de Kerk zijn gedachtenis. Aan deze dag, in Nederland Sint Maarten geheten, zijn talrijke volksgebruiken verbonden. Het bekendste is de lampionnentocht, waarin kinderen met lichtjes door de straten trekken. Deze optocht zou ontleend zijn aan de Germanen, die op deze manier de boze geesten verjoegen en de in kracht afnemende zon ondersteunden. Sinds de twintigste eeuw gaan kinderen met Sint Maarten langs de deuren en vragen dan in ruil voor een liedje lekkernijen. Aanvankelijk zou dit vooral een bezigheid van de armen geweest zijn. Nu doen alle kinderen dat. Ik hoop dat veel kinderen ook dit jaar weer op 11 november hun tocht langs de deuren beginnen in de Sint Victorkerk.

In het afgelopen jaar deden er 18 mensen uit Obdam mee aan de ontmoetingsdagen (het vroegere ziekentriduüm) in Wognum. Deze dagen blijken dus nog steeds in een behoefte te voorzien. Het is dan ook erg leuk om, als je al veel hebt moeten inleveren, weer eens één of twee dagen gezellig met andere mensen te praten, eten, luisteren, genieten… Er zijn veel vrijwilligers uit Wognum betrokken bij deze dagen, maar om ervoor te zorgen dat de zieken uit de omgeving naar Wognum toe kunnen komen, zijn er ook vrijwilligers nodig uit de omliggende parochies. Hier in Obdam was Agaath de Boer jarenlang de kartrekker van de werkgroep. Ze bezocht mensen met de vraag of zij belangstelling hadden voor de ontmoetingsdagen. Als dat zo was, dan schreef ze ze in en regelde ze een chauffeur. Agaath wil hiermee stoppen. Het is met name het regelwerk waar ze tegenop gaat zien. Daarom zijn we op zoek naar iemand die het regelwerk voorafgaand aan deze dagen van haar wil overnemen. Het gaat er onder meer om dat er mensen worden gevraagd om te rijden naar Wognum. maar ook dat onder de aandacht komt wanneer de dagen zijn, zodat belangstellenden zich kunnen opgeven. De Ontmoetingsdagen vinden altijd plaats op de vrijdag en zaterdag na Pasen. Beide dagen beginnen met een Eucharistieviering. Daarna is er een afwisselend programma met veel gezelligheid en amusement. De zaterdag wordt afgesloten met een Marialof. De werkgroep beschikt over een prachtig en duidelijk draaiboek, waarin de werkzaamheden beschreven staan. Als u hiervoor belangstelling hebt, kunt u zich wenden tot Agaath de Boer (0226-452454).

Joop Dekker werd in 1930 geboren als zoon van bakker Dekker. Maar hij volgde zijn vader niet op in de bakkerij. De warme bollen verruilde hij voor de kouwe bollen, zoals dochter Liesbeth vertelde in zijn uitvaartmis. Samen met een broer en twee neven begon hij een klein tuindersbedrijfje. Omdat de Dekkers goed waren in hun vak, konden hun gezinnen ervan leven. Joop zelf had in elk geval niet veel nodig. Zijn kinderen typeerden hem als: altijd vrolijk, altijd blij. Ik heb hem nooit boos gezien’, beaamde zijn vrouw Bets. Joop bracht zijn laatste jaren samen met Bets door in huize Avondlicht in Hoorn. Nu waren ze terug in Obdam, niet alleen de geboorteplaats van Joop, maar ook de woonplaats van hun drie kinderen, Gertruud, Liesbeth en Johan. Voor Joop was de cirkel rond. We hebben van deze tevreden en dankbare man afscheid genomen in de Sint Victorkerk op zaterdag 21 oktober. Zijn gezin begeleidde hem die middag naar het crematorium. Pastor Bert Glorie

In de Sint Victorparochie van Obdam gedenkt de parochie jaarlijks het patroonsfeest van de parochie. Die dag is een mooie gelegenheid om één van de vrijwilligers in het zonnetje te zetten en aan hem of haar de Victorspeld uit te reiken. Daarom is op zaterdagavond 21 oktober Tiny Vlaar-Konijn onderscheiden met de erespeld van de Sint Victorparochie in Obdam. Jaarlijks wordt iemand met deze speld onderscheiden, die zich op een bijzondere wijze heeft ingezet voor de parochie. In zijn woordje benadrukte pastor Bert het belang van de vrijwilligers. En deze keer liet hij weten, dat juist de stille werkers op de achtergrond van onschatbare waarde zijn. Daarom werd Tiny Vlaar-Konijn gehuldigd. Alle dagen is Tiny te vinden bij de Mariakapel in de pastorietuin. Zij zorgt voor het openen en sluiten van de poort bij de kapel. Vult de kaarsen bij, houdt alles netjes schoon, ruimt restanten op. En mocht er iets door vandalisme of een andere oorzaak niet in orde zijn, dan meldt ze dat meteen, zodat er naar gehandeld kan worden. Maar dat is niet het enige wat Tiny doet. Ook is zij elke donderdagmorgen gastvrouw op de pastorie. Dat betekent samen met een collega, om de mensen, die de viering in de Marcuskapel hebben bezocht, van koffie te voorzien. De gastvrouwen zorgen ook voor het vouwen en nieten van de misboekjes en allerlei huishoudelijke klusjes. Daarnaast zorgt Tiny samen met andere vrijwilligers dat de kerk er pico bello uitziet. Eens in de 5 à 6 weken wordt er gestoft, gelapt, gedweild, en gezogen. En twee keer per jaar is er een poetsdag; vlak voor Pasen en Kerst. Al het koper- en zilverwerk wordt dan opgepoetst. Soms zijn er ook voorwerpen in de kluis, die een extra opknapbeurt nodig hebben. Ook bij deze activiteit is Tiny als vrijwilliger van de partij. Daarom werd Tiny na afloop van de viering tot haar grote verrassing naar voren gevraagd en werd haar de onderscheiding opgespeld. Zij heeft de erespeld van de Sint Victorparochie dik verdiend. Tiny, van harte gefeliciteerd! Parochieraad Sint Victor Obdam

Sjaan Pancras werd geboren in 1937 in Harenkarspel en groeide op in het Waarland in een tuindersgezin met veel kinderen waar het altijd aanpakken was. Ze ontmoette Niek Jonker op een dansfeest ergens in een van de dorpen. Ze vonden elkaar direct leuk, maar om de een of andere reden kwamen ze elkaar pas een jaar later weer tegen. Vanaf toen was het “aan” tussen hen. Na een verloving van maar liefst drie jaar zijn ze in1965 getrouwd. Ze kochten een huis aan de Dorpsstraat en daar werden ze verblijd met drie kinderen: Marjo, Nico en Sandra. Op de donderdag en in de zomer werkte Sjaan vaak op het terras van Peetoom in Schagen en ook had ze wat adresjes waar ze schoonmaakte. Ze was een moeder die altijd voor de kinderen klaar stond en hielp ook veel op de basisschool. In 1980 verhuisde het gezin naar de Handelskade, naar een nieuw huis dat Sjaan en Niek zelf hadden laten bouwen. Het huis had een grote tuin, waar Sjaan veel tijd aan besteedde en die er dan ook perfect uitzag. Zingen was haar lust en haar leven. Ze zong bij de operette in Spanbroek en in Obdam zong ze bij het Parochiekoor en Brio, en tot het laatste toe bij Entre-Deux. Met de kinderen gingen Sjaan en Niek ieder jaar op vakantie naar Ponypark Slagharen. Toen de kinderen het huis uit waren, hadden ze tijd voor grotere reizen, onder andere naar Nieuw-Zeeland en naar Las Vegas. Sjaan is op latere leeftijd ook nog gaan langlaufen in Oostenrijk. Ook tenniste ze graag. Dat hield ze vol tot haar tachtigste. Vier jaar geleden overleed Marjo na een slopende ziekte. Het verdriet om haar dood legde een grauwsluier over het leven van Sjaan. Van het nieuwe appartement in Florisstate dat Sjaan en Niek betrokken, kon ze nauwelijks genieten. Pas het laatste jaar leefde ze weer wat op. Begin september werd duidelijk dat ze ongeneeslijk ziek was. Vanaf dat moment ging het met haar gezondheid snel bergafwaarts. Op 27 september werd ze naar het hospice in Hoorn gebracht, waar ze een dag later overleed. Op donderdag 5 oktober hebben we afscheid van Sjaan genomen in de Sint Victorkerk. Uiteraard zong daarbij het koor Entre-Deux. De dag daarna vond in besloten kring de crematie plaats. Moge zij rusten in vrede. Pastor Bert Glorie

Sinds begin dit jaar is er na iedere viering op zaterdagavond of zondagochtend gelegenheid om een kopje koffie of thee te drinken achterin de kerk. Maar morgenavond, zaterdag 21 oktober, doen we dat niet. Alle vrijwilligers (en dat zijn vrijwel alle kerkgangers) zijn dan uitgenodigd om naar De Brink te gaan voor een gezellig avondje. We rekenen op de vrijwilligers die zich hiervoor hebben opgegeven. Entre-Deux, onder leiding van Tiny Ursem, luistert de viering op met koorzang en liederen die meegezongen kunnen worden. En ook op de vrijwilligersavond zal er muziek ten gehore worden gebracht. Ik heb horen vertellen dat er ook meegezongen kan worden… We gaan het beleven zaterdagavond! Als lid van één of meer van onze koren of werkgroepen, bent u hopelijk van de partij.