Berichten

Nu de Tour de France weer volop draait, denk ik aan Jaap Neefjes. Hele middagen zat hij voor de televisie in Huize Agatha, en later op zijn kamer in De Horstenburgh, om het wielrennen te zien. Hij volgde de koers, maar zag ook graag beelden van het landschap waar de renners doorheen reden, want hij was wielerliefhebber en natuurliefhebber. Jaarlijks speelde hij met zijn familie een tourcompetitie, die bekroond werd met een echte beker. Jaap is 97 jaar oud geworden. Op 15 juni hebben we afscheid van hem genomen in de Sint Victorkerk, waarna hij herenigd is met zijn vrouw Tiny. Jaap had een gelukkige jeugd in het gezin van Gert Neefjes. In de oorlog wist hij te ontkomen aan tewerkstelling in Duitsland. Begin jaren vijftig ontmoette hij Tiny Tesselaar uit Warmenhuizen, die zijn vrouw zou worden. Het huis aan de Dorpsstraat dat ze hadden gekocht en waar ze in 1955 zouden gaan wonen, werd door de burgemeester gevorderd voor een echtpaar dat tijdelijk zonder woning zat. Daardoor moesten Jaap en Tiny hun huwelijk een jaar uitstellen. Ze kregen samen drie kinderen.

‘Het is goed zo’, stond er op de rouwkaart van Martha Leek. Deze tekst heeft zij zelf uitgekozen. Het is kort en bondig, zonder ‘toeters en bellen’, zoals zij had aangegeven. In haar leven hield Martha ook niet van poespas. Maar in mijn en misschien ook wel uw ogen was ze niet gewoon. Martha deed haar naam eer aan, zoals de Martha uit het bijbelverhaal, zorgen dat iedereen het goed had. Ze stond altijd voor de ander klaar om het hen naar de zin te maken. Martha hield van mensen. Natuurlijk kon ze soms ook uit de hoek komen op een manier dat je dacht, moet dat nou zo? Maar wat overheerst zijn haar zorg, goedheid en vriendelijkheid. Zij was belangstellend en geïnteresseerd naar de ander en de wereld om haar heen en verbonden met de mensen die haar na stonden. Martha haar leven was niet altijd makkelijk en toch wist zij steeds de moed er in te houden en positief te blijven. Totdat het niet meer ging, haar kaarsje doofde langzaam en ze moest lichamelijk steeds meer inleveren. Op 4 juni, de geboortedag van haar moeder, is Martha op 87 jarige leeftijd overleden. We bidden dat zij haar rust gevonden heeft. Het is goed zo.   Astrid Wittebrood-Schouten

Op 29 mei overleed Gré Rood-de Boer op 87-jarige leeftijd. Geboren en getogen in Obdam en al die jaren niet weggeweest. Ze trouwde met Arie Rood en kreeg samen met hem vijf kinderen. Vijf kinderen die allemaal ontzettend trots op haar zijn. Want Gré was een hardwerkende, lieve en hartelijke moeder die altijd voor iedereen klaar stond. Bij de familie Rood was niets te gek en was het altijd gezellig. De kinderen hebben een geweldige jeugd gehad in een warm gezin. Samen met Arie was ze druk met hun kruidenierswinkeltje en het gezin. Zij en Arie waren tegenpolen; hij avontuurlijk en kwajongensachtig en zij rustig en de grote kracht op de achtergrond. Na het sluiten van de winkel kreeg ze meer tijd voor zichzelf. Ze ging kleding maken, genoot van zwemmen en ging zingen in het Parochiekoor. Ruim 40 jaar heeft ze dat gedaan, met altijd veel plezier en grote inzet. Een heel groot geluk was de komst van de zes kleinkinderen, ze genoot van ze en was een hele lieve oma voor hen.

‘Vaders worden niet geboren, maar gemaakt’. Dat is een van de wijsheden uit de nieuwste encycliek van paus Franciscus, getiteld Patris Corde, oftewel met het hart van een vader. De encycliek gaat over de heilige Jozef, die het vaderschap van Jezus op zich nam. ‘Telkens wanneer een man de verantwoordelijkheid aanvaardt voor het leven van een ander, wordt hij op de een of andere manier een vader voor die persoon’, zegt de paus. Jozef deed dat voor Jezus. Hij zal een harde werker zijn geweest die zijn kind Jezus toch de ruimte gaf om zich te ontwikkelen volgens het plan van God. Jozef, de vader die zich helemaal overgeeft aan Gods voorzienigheid, zal zich desondanks zorgen hebben gemaakt over Jezus en de hachelijke situaties waarin Hij zich begaf. Waarschijnlijk is Jozef gestorven voordat Jezus werd gekruisigd. Het is goed dat hij dat niet mee hoefde te maken. Maar als hij nog geleefd had, had hij wel Maria kunnen steunen… ‘Vader zijn betekent kinderen kennis laten maken met de ervaring van het leven, om ze in staat te stellen zelf keuzes te maken, vrij te zijn en nieuwe mogelijkheden te verkennen’, zegt de paus verder in de encycliek. Als je zelf vader bent, probeer dat dan inderdaad zo te doen. Ook jouw kinderen zullen zich in hachelijke situaties begeven. Laat ze niet los en houd ze ook niet te stevig vast. Vertrouw maar een beetje op Gods voorzienigheid. Je weet immers wel dat je toch niet alles zelf in de hand kunt houden. Als je de verantwoordelijkheid in elk geval maar op je durft te nemen. Laat Jozef daarbij een voorbeeld voor je zijn. De paus schreef deze encycliek bij het afkondigen van een speciaal Jozefjaar. Het is begonnen op 8 december vorig jaar en loopt door tot 8 december dit jaar. In de kerk beleven we dus geen vaderdag, maar een heel vaderjaar. En vaders worden niet alleen maar in het zonnetje gezet, het vaderschap wordt ook serieus genomen. Zo illustreert deze pauselijke brief het oud-Hollandse spreekwoord: ‘Vader worden is een gunst, vader zijn een hele kunst!’

Bij de laatste versoepeling van de coronamaatregelen, is bepaald dat er weer meer dan dertig mensen mogen deelnemen aan een kerkdienst. Voor uitvaarten was het aantal al eerder vastgesteld op honderd, maar nu mogen er ook bij gewone kerkdiensten meer mensen aanwezig zijn. Vijftien procent van de zitplaatsen mag worden benut. Dat komt voor onze kerk neer op zestig mensen. En er mag door de kerkgangers worden gezongen op praatniveau. Voor ons, katholieken, is dat het normale niveau. Als kerkgangers zingen we meestal maar een beetje mee. Voor het betere zangwerk hebben wij immers de koren, maar die mogen nog niet op volle sterkte aantreden. Het aantal koorzangers moet beperkt blijven tot vier. Het is met name het Parochiekoor dat ondanks alles door blijft gaan, met eenvoudige liederen, vaak eenstemmig gezongen, maar er blijft muziek inzitten. Bij de gewone vieringen op de zaterdagavond en de zondagochtend en de laatste tijd ook weer bij uitvaarten. De afgelopen weken hebben leden van het Parochiekoor gezongen bij de uitvaart van twee oud-koorleden: Gré Rood en Jaap Neefjes. Ook bij de uitvaart van Martha Leek, die weliswaar geen koorlid was maar wel vrijwilliger voor de kerk, zongen leden van het Parochiekoor. Hopelijk wordt bij de volgende versoepeling het maximum aantal koorzangers verhoogd tot acht, want er zijn steeds meer koorleden die het weer aandurven om te gaan zingen. Wellicht kunnen de andere koren in september weer een nieuwe start maken. Tot het zover is, gaan we door met leden van het Parochiekoor.

Kinderen (en uiteraard ook volwassenen) die het Heilig Vormsel toegediend krijgen, worden op het voorhoofd gezalfd met chrisma. De vormheer zegt dan: ‘ontvang het zegel van de heilige Geest, de gave Gods’. Daarmee zijn ze dan volledig opgenomen in de geloofsgemeenschap. Vijf vormelingen waren er dit jaar in onze parochie. Het lijkt een klein aantal en dat is het natuurlijk ook, maar ik heb zelden zo’n mooie vormselviering meegemaakt als afgelopen vrijdag. Pastor Nico Knol was vormheer. Hij gaf ruim aandacht aan de kinderen, die ook wel serieus op zijn vragen ingingen. En dan was er de prachtige zang van Tjesse, Lotte en Jelline Hoebe, bij één lied ook nog bijgestaan door hun vader Marcel. En de medewerking van pastor Anne-Marie van Straaten die alles goed had voorbereid, samen met Margretha Mol. Het was een viering waarin we voor alles de tijd namen en die daarom ondanks het kleine aantal vormelingen vijf kwartier duurde, maar ik denk niet dat er iemand was die zich verveeld heeft. De heilige Geest was bijna letterlijk ervaarbaar…

Vorige week woensdag ben ik weer een jaartje ouder geworden. Het was voor mij een gewone werkdag maar toch met een gouden randje, want als er zoveel mensen zijn die aan je denken, dan blijft dat bijzonder. Hartelijk dank voor de vele kaarten, telefoontjes, appjes en mailtjes die ik bij deze gelegenheid mocht ontvangen.

Zaterdagavond 22 mei is Jan Beentjes in de St.Victorkerk in Obdam onderscheiden met de hoogste kerkelijke onderscheiding Pro Eclesia et pontifice: voor Kerk en Paus. Deze onderscheiding is bij het bisdom aangevraagd en als die akkoord zijn, sturen ze de vraag door naar de paus. De Heilige Stoel heeft zijn toestemming gegeven voor deze pauselijke onderscheiding. Het bijzondere is, dat deze onderscheiding alleen wordt uitgereikt na 25 jaar als vrijwilliger in de parochie, en dat je je op velerlei gebied hebt ingezet. Jan heeft de 25 jaar nog niet gehaald en is toch met deze allerhoogste kerkelijke onderscheiding gedecoreerd. En dit is niet verwonderlijk als je de waslijst aan activiteiten bekijkt waar Jan zich binnen de parochie mee bezig houdt. Jan is een onmisbare kracht binnen de Victorparochie. Vanaf 2004 zingt hij in het koor Entre Deux van de parochie, vanaf 2007 is hij de technische man binnen het bestuur van de St.Victorparochieraad, vanaf 2011 verzorgt hij het secretariaat. In het kerkbestuur doet Jan zoveel mogelijk onderhoud aan de kerk en de pastorie zelf. Dat gaat van de verlichting controleren en een lampje vervangen tot een compleet nieuw lichtplan. Van de goten uithalen tot hele nieuwe zinken goten aanbrengen of herstellen. Het inspectierapport van de monumentenwacht wordt door Jan nauwkeurig doorgenomen en alle punten waar herstel of verbetering nodig is, doet Jan zelf het herstelwerk. Omdat Jan letterlijk ieder plekje van de kerk en de pastorie kent, weet hij er ook heel veel over te vertellen. Dat doet hij graag en ieder jaar komen er schoolklassen en andere groepen die een rondleiding krijgen. Speciale projecten zoals de bouw van de toiletruimte of de installatie van een nieuw hoogaltaar, het bouwen van een urnenmuur, het is Jan die daar met zijn eigen handen het meeste werk verzette. Ook de hele aankleding er omheen met de paden en de verlichting doet Jan zelf, met hulp van de tuinonderhoudmensen. Ook toen de toren groot onderhoud nodig had, stond Jan zelf het meest op de steigers. Inmiddels zijn ook de kozijnen en de verwarming aangepakt, waarbij Jan de controle doet en hand en spandiensten verricht. Door zijn inzet voor het cultureel erfgoed op technisch en sociaal vlak, kan de gemeenschap van Obdam hun prachtige monumentale panden blijven koesteren. Het secretariaatswerk is veel omvattend. Een korte greep hieruit; bestellingen plaatsen zoals de communie, kaarsen, misboekjes, olie, stencilpapier en postpapier, koffie/thee en papierenbekers etc. Ook het maken van het rooster voor de vieringen, zodat voorgangers, lectoren, koren, misdienaars e.a. op de hoogte zijn. Het parochieblad Kerkvizier wekelijks in elkaar zetten en afdraaien. Zorgen dat de website van actueel nieuws wordt voorzien. Parochiemail beantwoorden, post verzorgen. Jan is een sociaal persoon met een warme belangstelling voor zijn medemens, hij heeft een luisterend oor. Vooral voor de mensen die het secretariaat bezoeken om misintenties door te geven, nadat hun partner is overleden. Kortom je kunt altijd een beroep op hem doen. Bij Entre Deux regelt hij diverse dingen voor het koor. Kerk openen, koffie zetten, kachel aan, lichten aan, orgel klaarzetten. Vanuit een andere taakveld zorgt hij er voor dat de leden van de tekstgroepen de liturgie toegestuurd krijgen, die nodig zijn voor het samenstellen van een viering, die Entre Deux verzorgt. Tevens krijgen de lectoren van het koor via Jan altijd de papieren voor de viering met daarin dan weer eventuele actualiteiten. Als het nodig is, verricht Jan ook kostersactiviteiten en is hij gastheer als er mensen komen voor een vergadering Pastor Bert is blind en heeft daardoor veel extra hulp nodig. Vanaf het begin heeft Jan zich daarvoor beschikbaar gesteld en allerlei klusjes stilzwijgend voor hem gedaan. En dat terwijl hij al zoveel werk had in de parochie. Elke dag is Jan op de pastorie of in de kerk te vinden. Wij zijn heel dankbaar voor alle activiteiten die Jan voor de parochie deed en doet. Hij heeft deze prachtige onderscheiding dubbel en dwars verdiend. Namens de Parochieraad St.Victor Gerda Wester secretaris

We leven al maandenlang in een vrijwel gesloten wereld. We ontmoeten veel minder mensen dan voor die tijd. Vaak voelen we ons belemmerd in onze bewegingsvrijheid. Maar er is hoop! Alle oudere mensen die dat willen, zijn al gevaccineerd. Zelf ben ik komende zaterdag aan de beurt. Daags voor Pinksteren krijg ik mijn eerste prik. Hoewel we ons allemaal nog aan de regels moeten houden, voel je je door de vaccinatie toch wat vrijer. Aan de onzekerheid, de angst en de eenzaamheid kan langzaamaan een einde komen. We mogen weer meer bij elkaar op bezoek en durven elkaar weer te knuffelen. Onze wereld gaat weer open, zoals de wereld voor de apostelen openging op die eerste Pinksterdag. Na de dood van Jezus waren ze de wanhoop nabij. Ze durfden bijna niet op straat te komen en trokken zich terug in een bovenzaal. Hoe moest het nu verder… Ze zagen Jezus nog wel een paar keer op mysterieuze wijze in hun midden verschijnen, maar dat was niet voor iedereen geloofwaardig. Op het Pinksterfeest, het Joodse oogstfeest, kregen ze een prik van de heilige Geest. Daardoor kwam er heilig vuur in hen. Ze gooiden de deuren open en begonnen op straat over Jezus te vertellen. Iedereen hoorde hen spreken in zijn eigen taal. Zo enthousiast waren ze. Laten we bidden dat ook in ons de heilige Geest mag komen; dat ook wij het heilig vuur mogen krijgen, waardoor we weer toekomst zien voor onszelf en voor anderen, in het voetspoor van Jezus. Kom heilige Geest, vervul de harten van wie in U geloven; Beziel ons met uw adem, ontsteek in ons hart het vuur van uw liefde. Dat de duisternis ons niet meer bang maakt en wij alles gaan zien in uw licht. Amen.

Wereldwijd zetten Nederlandse missionarissen en missionair werkers zich iedere dag in voor hun kwetsbare medemens. Eén keer per jaar zetten wij hen zélf in het middelpunt. Dat doen we tijdens de Pinksteractie van de Week Nederlandse Missionaris (WNM). Komende zaterdagavond wordt in de Sint Victorkerk een deurcollecte voor dit doel gehouden. Uw steun is meer dan welkom. Geïnspireerd door hun geloof zetten missionarissen en missionair werkers zich in voor anderen. Dat doen zij altijd en overal ter wereld. Missionaris Peter Daalhuizen (70) werkt bijvoorbeeld al bijna 40 jaar in Brazilië, waar hij zich, samen met zijn zus, inzet voor bejaarden en andere kwetsbare groepen. Hij heeft er zelfs drie parochies onder zijn hoede. Peter was bedrijfsleider bij kledingzaak Kreymborg toen zijn oom hem vroeg waarom hij nog niet op bezoek was geweest. ‘Ik kom volgend jaar vijf weken naar Brazilië’, zei hij toen. Peter was ook voorzitter van de parochieraad in Middelburg waar hij pastoraal werk deed. Toen kreeg hij de kans om voor twee jaar uitgezonden te worden in Brazilië. Een pastoraal werker hadden ze daar echter niet nodig en Peter besloot priester te worden. In 1985 werd hij in Belo Horizonte tot priester gewijd. Een beslissing waar hij geen dag spijt van heeft gehad. Missionair werker Susanne Beentjes werkt in Tanzania met meisjes die vaak al jong zwanger zijn geraakt en daardoor hun school niet konden afmaken. Dankzij Susanne leren de meisjes voor zichzelf en hun kind te zorgen, waarbij omgaan met geld erg belangrijk is. Ruim een jaar leeft Susanne (34) met haar achtjarige zoon Jacob in Mwanza aan het Victoriameer. De mogelijkheid om als lekenmissionaris door de Sociëteit Afrikaanse Missiën te worden uitgezonden naar Tanzania ziet Susanne als een tweede kans om ‘eindelijk iets te doen waarvoor ze naar Afrika wilde gaan’: samen met de lokale bevolking werken aan een beter leven. Mogen pater Peter, Susanne en vele anderen dit jaar weer op uw hulp rekenen en doet u mee met de WNM Pinksteractie? Hartelijk dank voor uw bijdrage! www.weeknederlandsemissionaris.nl  IBAN: NL30RABO 0171 21 1111

Het is mooi geweest. Dat schreef de familie op de rouwkaart voor Truus Homan-Leek. Zij overleed op zondag 25 april. Er kwam een eind aan haar lange leven en het was mooi geweest zo, het was goed zo. Er was de laatste jaren niet zoveel meer voor haar om van te genieten. Toch heeft ze zich nog dapper door de eerste lockdown heengeslagen, zittend op haar kamertje op het Snijdersveld, spelend op haar mondharmonica.

Piet Wester is op 24 april 2021 overleden; hij werd 91 jaar. Hij groeide op in een groot Obdams gezin en maakte de harde oorlogsjaren mee. Hij trouwde ‘op het dorp’ met Riet en ze werden verblijd met vijf kinderen. In de loop van de jaren is daar een schare klein- en achterkleinkinderen bijgekomen. Piet was een harde werker en startte uiteindelijk een betonfabriek. Riet werkte net zo hard mee. Dagelijks was het een gaan en komen van personeel en vrachtverkeer. Het plezier van het opbouwen van de fabriek, het harde werken, de vele contacten die zij daarmee opdeden en ook de armoede in de beginjaren hebben hem gemaakt tot de man die hij was: trots, eerlijk, veel humor, maar ook veeleisend en niet altijd even makkelijk in de omgang. Hij hield niet van officieel gedoe en in de belangstelling staan; gezelligheid was belangrijker. Voetbal was zijn grote hobby: met verve speelde hij jarenlang als rechtsbuiten in het veteranenteam van Victoria.

Op Hemelvaartsdag vieren we dat Jezus teruggaat naar de bron van waaruit Hij leefde. Hij komt thuis bij zijn Vader. De leerlingen die getuige zijn van zijn terugkeer naar de Vader, mogen niet naar de hemel blijven staren. Zij moeten hun blik naar voren richten, want het gaat om de toekomst. Zij worden de wereld ingezonden om het goede nieuws van Gods onvoorwaardelijke liefde te vertellen, zoals ze die zelf ervaren hebben in Jezus. God laat de vrienden en vriendinnen van zijn Zoon niet in de steek. Dat deed Hij toen niet, dat doet Hij nu nog niet. Maar ook van ons wordt gevraagd niet te veel naar de hemel te staren. Er zal ook voor ons hopelijk ooit een thuiskomst zijn bij de Vader, maar wat wij nu te doen hebben, ligt vóór ons. Ook van ons wordt gevraagd er te zijn voor de mensen om ons heen en de mensen die op ons pad komen. Ook wij mogen iets uitstralen van Gods onvoorwaardelijke liefde. Als we dat doen op Hemelvaartsdag, dan wordt dat vanzelf een stralende dag. U bent welkom bij de viering op Hemelvaartsdag die, in tegenstelling tot de ‘gewone’ vieringen op donderdagochtend, om 10.00 uur zal beginnen.

Het blijkt nog niet mogelijk te zijn om kerkdiensten te organiseren in de kapel van De Horstenburgh. De corona-regels kunnen daar onvoldoende gehandhaafd worden. Ook is het mensen van buiten De Horstenburgh nog niet toegestaan om de vieringen bij te wonen. Voorlopig wordt daarom afgezien van het organiseren van vieringen in De Horstenburgh. In september kunnen we er naar alle waarschijnlijkheid weer mee beginnen. Als u iemand in De Horstenburgh of in Huize Agatha kent die een bezoekje van mij op prijs stelt of graag de communie zou willen ontvangen, neem dan gerust contact met mij op.

In de pastorie hangt naast de trap een originele kloosterbel. Als je aan de ketting trekt die eronder hangt, maakt hij een enorm lawaai en dat is juist de bedoeling. Het gebeurde namelijk nogal eens dat er mensen bezig waren in de pastorie die mij nog even wilden spreken. Ze riepen me dan en dat hoorde ik soms niet, bijvoorbeeld omdat ik de radio aan had staan of zat te luisteren naar mijn sprekende computer. Vanaf nu kan dat dus anders. Als je in de pastorie bent en je hebt mij even nodig, dan kun je nu letterlijk en figuurlijk aan de bel trekken.

Ondanks alle maatregelen die nog van kracht zijn, komt er iets meer ruimte om met mensen van alle leeftijden samen kerk te zijn. Op zaterdag 10 april hebben de eerste communicantjes, tien in getal, zich voorgesteld. Het was een mooie viering met muziek en zang van Tjesse, Lotte en Jelline Hoebe. De kinderen hadden allemaal een puzzelstukje versierd. Deze stukjes hangen nu in de kerk boven het altaar en blijven daar hangen tot de viering van de Eerste Communie op zondag 27 juni. En op zaterdag, 24 april, waren de vormelingen aan de beurt om zich voor te stellen. Tijdens deze viering zongen Bianca en Danae Boon. Er zijn dit jaar vijf vormelingen in onze parochie. Een datum voor het Vormsel is nog niet bekend. Op zondag 25 april mochten we de tweede dopeling van dit jaar begroeten: Jorre Lammers, zoon van Rob en Minke Lammers uit Zuidoostbeemster. Zijn grote zus Afke zal dit jaar haar Eerste Communie doen. Daarom waren ook alle andere communicantjes bij deze doopviering van de partij. Het was voor hen een mooie gelegenheid om te zien hoe zij zelf eens met doopwater overgoten zijn en zo opgenomen werden in de geloofsgemeenschap. En tenslotte is er een hoopvol bericht voor de bewoners van De Horstenburgh: binnenkort zullen de wekelijkse vieringen op vrijdagavond weer van start gaan. We zijn hierover in overleg met het management van Wilgaerden. Zelf geven we er de voorkeur aan om de vieringen te houden in de kapel. Vanuit het management kwam de vraag of we het voorlopig in het restaurant willen doen. We zijn er nog niet helemaal uit. U hoort er spoedig meer van.

In september 1944 was ons land al bijna bevrijd. De geallieerden leken Arnhem al voorbij, dus hoe lang kon het nog duren… Toch moesten de mensen in het Noorden en het Westen nog meer dan een half jaar wachten voordat ook zij aan de beurt waren en het werd de ellendigste winter van de hele oorlog. Zo’n situatie hebben we nu met het coronavirus. Sommige mensen zijn al twee keer gevaccineerd, anderen zijn nog lang niet aan de beurt en kunnen nog besmet raken. We zijn er dus nog niet vanaf. In de kerk lopen we echter niet veel gevaar. We houden afstand van elkaar en de kerk is groot genoeg. Het Parochiekoor, het enige koor dat nog zingt in onze kerk, doet dat met niet meer dan vier personen. De meeste vieringen kunnen op deze manier doorgaan, maar dat geldt niet voor de dodenherdenking op 4 mei, omdat dat een viering is, waar altijd veel verschillende mensen en groepen aan deelnemen. Er zijn in heel de gemeente Koggenland dit jaar geen openbare plechtigheden rond dodenherdenking. Op 4 mei a.s. vanaf 19.00 uur komt er wel een link te staan op de webpagina van de gemeente Koggenland naar een film die voor deze gelegenheid wordt gemaakt. Laten we hopen dat we volgend jaar rond deze tijd bevrijd zijn van het coronavirus en dat we weer met elkaar kunnen stilstaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en van oorlogssituaties en vredesoperaties daarna.

Graag sta ik nog even stil bij het overlijden van Piet Hoogenboom, de zeer geliefde oud-pastoor van Spanbroek. Tot op het laatst voelden wij, zijn jongere collega’s, ons door hem gesteund. Zelf mocht ik in de afgelopen jaren een paar mooie, stimulerende brieven van hem ontvangen. Hij was een man die midden in de samenleving stond, maar ook een man van gebed. Daarom kwam wat hij zei zo krachtig en bemoedigend over. Ongetwijfeld zal hij zijn steun aan ons en aan veel andere mensen voortzetten vanuit de hemel. Vorige week overleed ook de Zwitserse theoloog Hans Küng. Hij schreef tijdens zijn lange leven een groot aantal geruchtmakende boeken over allerlei actuele kwesties rond kerk en geloof. Zonder te weten dat hij overleden was, ben ik vorige week in één van zijn boeken begonnen. ‘Is de kerk nog te redden” heet het. Hans Küng schreef het in 2011. Hij was toen al 84 jaar oud. Maar net als pastoor Hoogenboom stond hij midden in de samenleving en wist hij treffend de situatie te schetsen waarin de Katholieke kerk verzeild is geraakt. Küng schreef zijn boek nog tijdens het bewind van Paus Benedictus XVI. Inmiddels is er met Paus Franciscus een andere wind door de kerk gaan waaien. Maar de diagnose die Küng stelt en de therapie die hij voorstelt om de kerk te redden zijn nog steeds de moeite van het bestuderen waard. Küng had een slechte reputatie bij het Vaticaan. In 1979 werd hem de leerbevoegdheid ontnomen, maar zijn Priesterschap nam men hem niet af. Daarvoor was ook hij teveel een man van gebed. Pastoor Hoogenboom zal zeker veel boeken van hem gelezen hebben. Ik had er nog graag met pastoor Hoogenboom over gepraat hier op aarde. Maar misschien praat en bidt hij nu al in de hemel samen met de schrijver zelf.

Kerkdeuren Waarschijnlijk is het u opgevallen dat de toegangsdeuren en de zijdeur van onze Sint Victorkerk, zijn vervangen door spaanplaat. In de zijdeur is een nooddeur gemaakt, zodat toch iedereen voor kerkbezoek naar binnen kan. De deuren waren al lang aan een restauratie toe, maar aan alles hangt een prijskaartje. Graag hadden we de opbrengst van De Veiling hiervoor gebruikt, maar langer wachten was onverantwoord. Het hout is op verschillende plekken doorgerot, de verf bladderde af, dus alles moet kaal. En ook het smeedwerk is op verschillende plaatsen door corrosie aangetast en doorgerot. Dit allemaal vereist de nodige vakmanschap. Gelukkig zijn de vakmensen, Jim van de Gracht, Theo Munster en Siem Molenaar bereid om alles weer tot in de puntjes op te knappen. Verlichting kerkklok Maar niet alleen de deuren hadden dringend onderhoud nodig. Ook de verlichting van de kerkklok was aan één kant stuk. Meerdere keren zijn we er op gewezen, maar ook hier hangt weer een prijskaartje aan. De verlichting kan alleen aan de buitenkant gerepareerd worden. Maar wat is dit culturele monument; het boegbeeld van Obdam, zonder goede verlichting! Dus vrijdag 9 april was daar de telescoopkraan met vaste bak. Onze vrijwilliger Gerard Luken heeft als elektrotechnicus de ‘know how’ in huis om de klus te klaren. Vanaf nu kunnen dus alle Obdammers ook ’s avonds weer zien hoe laat het is. Pastorie In de pastorie is de klus bijna geklaard. Op de benedenverdieping worden de laatste deurstijlen, door Wim Butter onder handen genomen. En dan kunnen na maanden hard werken, de vele vrijwilligers met een goed gevoel dit project afsluiten. Het is mooi geworden! Kloosterbel Ook in de gang zijn de veranderingen duidelijk zichtbaar. Er hangt een prachtige kloosterbel met de tekst: ‘Qui me tangit vocem meam audit’. ‘Wie mij aanraakt, hoort mijn stem.’ Heb je pastor Bert nodig? Maak gebruik van deze kloosterbel. Zo weet hij meteen dat er beneden mensen op hem wachten. Tot slot kunnen we zeggen… we gaan gewoon door! Samen maken we er wat van. Parochieraad Sint Victor

Op paaszondag, waarin we het leven vieren, waren er bloemen voor de voorganger Piet van Baar die met zijn Gerda afgelopen week 50 jaar getrouwd was. Piet heeft een grote staat van dienst in de Marcusparochie en veel voor de regio gedaan. Het is heel fijn dat hij nu voorganger is. Maar normaal geven wij als parochie geen bloemen aan jubilarissen. Deze bloemen staan dan ook symbool voor onze dankbaarheid aan alle vrijwilligers van de Sint Victor parochie. Degenen die hier vandaag de viering mogelijk maken; de zangers, Pierre, de kosters, de misdienaars, de lector maar ook alle vrijwilligers achter de schermen, de schoonmaaksters, de tuinmensen en de leden van de avondwakegroep om er maar een paar te noemen. Het is voor ons allen een lastig jaar geweest in deze coronatijd. Maar met elkaar, met pastor Bert, vrijwilligers, de 30 mensen in de kerk, de luisteraars van de kerkradio en de kijkers van de live-stream, die ook terug te kijken is, houden we onze parochie levend. En dat is belangrijk. Om elkaar, juist nu, figuurlijk vast te houden en te blijven steunen. Ik wens u Zalig Pasen. Win Bijman Voorzitter Sint Victor parochieraad

Afgelopen zaterdagmiddag kwamen de Eerste Communicantjes bij elkaar. Eerst kregen ze een rondleiding in de kerk. Toen we in de pastorie terugkwamen, was de tafel gedekt. De werkgroep had gezorgd voor mooi versierde bordjes waarop de namen van de kinderen stonden en er was ook een groot breekbrood. Nadat we de communiekaars hadden aangestoken en gebeden, mocht ik het verhaal vertellen van het Laatste Avondmaal en het brood breken. Twee jongens konden er niet live bij zijn, omdat ze in quarantaine waren. Zij hadden eerder op de middag een stuk brood en hun bordje thuis gekregen en via videobellen konden zij nu toch met ons mee-eten. Aan het eind van de middag kregen ze allemaal een puzzelstukje dat ze mogen versieren. Komende zaterdag worden al die puzzelstukjes opgehangen in de kerk. Ieder stukje is uniek en heeft zijn eigen plaats. Zo vormen we samen een puzzel die heel mooi kan worden. Of alle puzzelstukjes er zijn, dat ontdekken we bij de viering van de Eerste Communie, op zondag 27 juni.

Op de kalender is een octaaf een periode van acht dagen. Zo beleven we momenteel het octaaf van Pasen. Het is op Paaszondag begonnen en duurt tot en met komende zondag. Dan eindigt het met ‘beloken Pasen’ oftewel: afgesloten Pasen. Onder het octaaf kunnen we elkaar nog een Zalig Pasen wensen, omdat Pasen nog niet helemaal voorbij is. Na het octaaf gaat de Paastijd in de kerk nog een aantal weken door. Het is een tijd van onzekerheid. Is het waar dat Jezus verrezen is? We kunnen het eigenlijk niet geloven. De apostel Thomas is er al helemaal klaar mee. Dat horen we dit weekend. Thomas wil er niet meer bij zijn als de andere apostelen bij elkaar komen. Maar dan verschijnt Jezus in hun midden en wenst hen vrede. De anderen vertellen het later aan Thomas en als zij de week daarop weer bij elkaar komen, komt Thomas toch ook maar weer. Hoewel de deuren gesloten zijn, komt Jezus weer binnen. Thomas mag zijn wonden aanraken en roept uit: ‘mijn Heer en mijn God!’ Ja, Jezus is echt verrezen. Maria Magdalena, de apostelen inclusief Thomas, de Emmaüsgangers en vele anderen hebben Jezus na zijn dood weer ontmoet. Zouden wij dan willen zeggen dat het niet waar is? Jezus zelf zegt hiervan: ‘Zalig zij die het niet gezien en toch geloofd hebben.’ Ik wens u allen nog een Zalig Pasen. Pastor Bert Glorie

Een boek waarover we het niet vaak hebben, maar dat onontbeerlijk is, zeker voor priesters, is het altaarmissaal. Het bevat zo’n 1200 bladzijden. Van pastor Álvaro kreeg ik toen ik priester werd de digitale versie ervan en sindsdien print ik voor mezelf in braille voor elke mis de teksten uit die ik nodig heb. Ik had verwacht dat het een dor en droog boek was, maar het tegendeel is waar. Telkens als ik achter mijn computer teksten aan het opzoeken ben, kom ik van alles tegen waarvan ik denk: prachtig! Vaak zijn er voor de gebeden diverse keuzemogelijkheden. Dan is het moeilijk kiezen. Alsof ik iedere keer een groot aantal voorjaarsbloemen aangereikt krijg, waarvan ik zelf een boeket mag samenstellen. Omdat je als priester meerdere keren per week de mis opdraagt, is het een boek dat je bijna elke dag wel opslaat en dat van seizoen tot seizoen en van jaar tot jaar met je meegaat. Het draagt je biddend door de tijd heen en houdt je scherp bij de zin van het geloof. Het verbindt je ook met de wereld en met de kerk der eeuwen. Nu zit het altaarmissaal nog opgeslagen in mijn computer, en beluister ik de teksten via een snelle, hakkerige computerstem, maar ik wil het eigenlijk ook openslaan als een echt boek, voor mij dan natuurlijk een brailleboek. Toch heb ik het nog niet in braille laten omzetten, omdat het zo’n enorme turf is, maar ook omdat er al jarenlang geruchten zijn dat er binnenkort een nieuwe vertaling van uitkomt. Daar wacht ik op. Maar dan wil ik het ook meteen in braille hebben, want het lezen en herlezen van de teksten wordt dan voor mij een stuk aangenamer, omdat ik het dan gewoon met mijn vingers kan doen in mijn eigen tempo. Zo wordt het altaarmissaal voor mij een levensboek, een boek van elke dag, meer nog dan de bijbel zelf.

Twee jaar geleden deden we het voor het laatst… Palmzondag vieren. Vorig jaar mocht het niet. Nu gelukkig weer wel. We doen het deze keer op zaterdagavond. Na de viering wordt het overschot van de gewijde palmtakken in de Lourdeskapel achter de kerk neergezet, zodat iedereen die dat wil op zondag of in de loop van de Goede Week daarvandaan nog een paar palmtakjes kan meenemen. Op Palmzondag zelf is er geen viering. Op Witte Donderdag is er om 9.00 uur een viering en van 14.00 tot 15.00 uur is er Stille Aanbidding. ’s Avonds is er geen viering. Op Goede Vrijdag is de kerk open tussen 15.00 en 16.00 uur. U kunt dan op eigen gelegenheid de Kruisweg lopen. Er liggen boekjes hiervoor klaar. ‘s Avonds is er wederom geen viering. En dan wordt het Pasen. De Paaswake begint dit jaar om 19.00 uur. Op Eerste Paasdag is er een viering om 10.00 uur en op Tweede Paasdag is er geen viering. De vieringen zijn nog wat soberder dan we zouden willen. Daar valt weinig aan te doen. Maar we mogen weer naar de kerk. We kunnen de intocht van Jezus in Jeruzalem vieren, waarbij Hij werd toegezwaaid met palmtakken. We kunnen gedenken hoe Jezus met zijn vrienden het laatste avondmaal vierde en hoe Hij daarna werd overgeleverd om ter dood veroordeeld te worden. Ook zijn opstanding kunnen we vieren, het nieuwe begin. Ik wens u een goede voorbereiding op het Paasfeest. Mocht u liever niet naar de kerk komen, wat ik me onder de huidige omstandigheden heel goed kan voorstellen, dan kunt u de vieringen in onze kerk meemaken via de livestream. Kijk daarvoor op het paarse balkje rechtsboven op deze website of op YouTube. We zijn op YouTube te bereiken via het kanaal Sint Victor Obdam.