Berichten

Een feestje! Zo omschreef Tineke de Boer de laatste viering waarin zij voorging in onze kerk. Een feestje mocht het ook wel zijn, niet omdat Tineke hier voor het laatst was als voorganger, maar omdat het Eerste Paasdag was, de meest feestelijke dag in het kerkelijk jaar. Tineke weet altijd creatief om te gaan met de elementen van een viering. Met water bijvoorbeeld. Zo ging ze niet, zoals gebruikelijk is, door de kerk heen lopen om de mensen te besprenkelen, nee, ze liet de mensen naar voren komen om hen de gelegenheid te geven hun vingers in een schaal met water te steken en zo zichzelf een kruisje te geven. ‘Gezegend ben je, alle dagen van je leven’, zei ze daarbij. Zo mag iedereen weten dat hij of zij een geliefd kind is van God. Het is een mooi gebaar dat vertrouwen mag geven. Dat sprenkelen met wijwater… Ik deed het zelf wel, samen met Dick Boots, in de Paaswake. En Anne-Marie van Straaten deed het op Witte donderdag, toen de kinderen (en een aantal moeders) van De Caegh in de kerk waren. Ook dat kan een mooi gebaar zijn, bedoeld om de zegen van de Heer letterlijk op iedereen te laten neerdalen. Maar veel mensen gaan die milde zegen blijkbaar zoveel mogelijk uit de weg… De sfeer wordt altijd een beetje lacherig als je met de wijwaterkwast rondgaat. Toch vind ik het wel bij de Paaswake horen om dat te doen, want in diezelfde viering wordt water gezegend, water dat als wijwater en doopwater gebruikt wordt. Water waarmee dus ook een kruisje op het voorhoofd gegeven kan worden. Dat kun je het hele jaar door doen, bij jezelf of bij anderen, bijvoorbeeld bij je (klein)kinderen voor het slapen gaan. Dat kon dus ook de volgende dag al, op Eerste Paasdag in de kerk. Tineke, we zullen je verfrissende creativiteit gaan missen. Hartelijk dank voor al de keren dat je, ook na je pensionering, hier bent voorgegaan.

Ga met ons mee naar die mooie warme plek in de Ardennen waar Maria, de maagd der armen, op ons wacht. De bedevaart duurt vijf dagen, van vrijdag 25 tot en met dinsdag 29 augustus. Wij halen u met de bus op bij opstapplaatsen om naar de eerste stop te gaan en daar koffie of thee te drinken. Dit is het verzamelpunt van de bussen en hier ontmoet u uw medegasten en alle vrijwilligers van Bisdom Haarlem-Amsterdam. Daarna gaat de reis richting het zuiden waar een broodmaaltijd wordt aangeboden om dan voldaan naar Banneux te vertrekken. Priesters, verpleegkundigen, een arts en verzorgenden staan voor u klaar om u (daar waar nodig) te begeleiden en u vijf prachtige dagen te laten beleven. De reis is ook geschikt voor minder validen en zieken. Rolstoelen en rollators zijn aanwezig om een wandeling of uitstapje mogelijk te maken. Een rolstoelbus is aanwezig. Bent u gezegend met een goede gezondheid dan bent u natuurlijk ook van harte welkom om de warmte van Banneux te ervaren. Op de terugweg stoppen wij wederom voor een heerlijke warme maaltijd. Dat is ook de plaats waar wij afscheid van elkaar nemen en de reis naar huis vervolgen om u veilig en wel weer bij de opstapplaats te brengen. De kosten bedragen € 295,– hierbij is alles inbegrepen Voor informatie en inschrijving kunt u contact opnemen met Ellen van der Laan, tel.: 06 30918592 of e-mail: banneux.bisdomhaarlem@outlook.com Bisdom Haarlem/Amsterdam

Toen we zaterdag bij mam om een koppie waren, vertelde ze dat ze zo’n drukke en gezellige week voor de boeg had: gastvrouw in de pastorie, keezen in de Brink, klaverjassen met vriendinnen en uit eten bij de Horstenburg. Maar die dinsdagavond 14 maart werd alles anders.. Mam is 78 jaar geleden als vierde van negen kinderen van Trien Munster en Siem Sneekes geboren aan de Obdammerdijk. Het was een echt tuindersgezin, mam vertelde altijd dat ze na school mee moest helpen op het land. In 1966 kreeg ze verkering met Arie Vriend, twee jaar later kochten ze het huis aan de Dorpstraat en trouwden ze. Wij zijn er alle drie geboren en hebben een prachtige jeugd gehad. Alles kon, alles mocht, als het maar knap ging! Vriendinnen mochten altijd blijven logeren.

Zondag 2 april was het Palmzondag. De viering begon feestelijk met tweeëntwintig kinderen die met hun Palmpasenstokken een ronde door de kerk liepen, terwijl het Parochiekoor zong. Zo’n Palmpasenstok is een hoopvol teken. Het is een kruis en het verwijst dus naar de dood van Jezus. Maar met al het moois wat eraan vastzit, verwijst het ook naar nieuw leven. Ook het kind dat de stok aan iemand geeft, brengt daar nieuw leven in huis. Het lopen met Palmpasenstokken is een Nederlandse gewoonte. Elders in de wereld wordt het niet gedaan. Maar laten wij die vrolijke gewoonte maar in ere houden. Er is al genoeg ellende op de wereld. Ook in de Palmpasenviering zelf verdwijnt de feestelijke stemming al gauw. Het begint opgetogen met de intocht van Jezus in Jeruzalem, maar daarna wordt het lange verhaal voorgelezen van zijn lijden en sterven. Het eindigt bij de graflegging van Jezus. Ook de kinderen hebben dit hele verhaal gehoord, ondersteund door beelden van de Zandtovenaar. Voor hen was er in de pastorie een kindernevendienst. Ik wil de leden van de gezinsvieringgroep en de werkgroep Eerste heilige Communie die hierbij geholpen hebben, hartelijk bedanken. Door hun inzet was het weer mogelijk deze kindernevendienst te houden en zo de kinderen te betrekken bij de kerk en bij het verhaal van Jezus. De kinderen die hun Eerste Communie gaan doen, komen zaterdag alweer in de kerk. Dan lees ik het verhaal voor van het Laatste Avondmaal en gaan we met elkaar brood breken en delen. Natuurlijk gaan we die middag ook weer samen zingen. Een week later komen we weer bij elkaar om de hele viering door te oefenen en de volgende dag is het dan zover. Op zondagmiddag 16 april gaan tien kinderen uit onze parochie hun Eerste Communie doen. De viering begint om 13.00 uur. U bent van harte welkom.

Na het dieptepunt van Goede Vrijdag, waarop we de dood van Jezus herdenken, volgt Stille Zaterdag. Het is de Sabbatdag, de Joodse rustdag. Jezus ligt in het graf. In de avond is die dag voorbij. Bij de Joden begint de nieuwe dag namelijk in de avond. En zo kunnen ook wij op zaterdagavond al de zondag vieren, zeker op deze zaterdagavond, waarop we gedenken dat Jezus werd opgewekt uit de dood. Het licht van de Paaskaars komt de kerk binnen en het nieuwe doopwater wordt gezegend. Bij de lofzang gaan de klokken, die op Goede Vrijdag stil waren, weer luiden en we horen hoe het de vrouwen rond Jezus waren die als eersten ontdekten dat het graf leeg was. Aan het eind van deze viering kunnen we elkaar een zalig Pasen toewensen, maar ik wil dat nu al doen. Ik wens u allen, mede namens onze Parochieraad van harte een zalig Pasen toe.

Voor mij is Goede Vrijdag altijd een bijzondere dag. Het is voor mij een dag van stilte, van bidden en lezen, van de Kruisweg lopen en ’s avonds een viering met kruishulde. Eén keer was Goede Vrijdag anders. Ik wandelde van Porto naar Santiago met vrienden die niet veel met de kerk hadden. Tegen 15.00 uur kwamen we aan op de plaats waar wij wilden overnachten en streken we neer op een terrasje. Vlakbij hoorde ik een kerkklok luiden…  Maar we gingen er niet heen. Voor hen hoefde het niet en alleen gaan kon ik uiteraard niet. Het treurige gevoel dat ik toen kreeg, komt weer in me op nu ik eraan terugdenk. Gelukkig kan ik dit jaar Goede Vrijdag, de dag van het lijden en sterven van Jezus, weer helemaal meebeleven. Maar juist doordat dat toen niet kon, is die Goede Vrijdag in Portugal een dag geworden die ik niet snel zal vergeten…

Vorige week vrijdag was het nationale pannenkoekendag. Misschien was het u ontgaan, maar mij ontging het niet, want in de Horstenburgh, waar ik bijna elke dag de warme maaltijd gebruik, kregen we om die reden die dag pannenkoeken. Op veel plaatsen waren er schoolkinderen die pannenkoeken bakten voor ouderen. Dat gebeurde in Obdam niet. Er zijn in de Horstenburgh nog mensen die zich herinneren dat er tot enkele jaren geleden wel schoolkinderen waren die daar pannenkoeken uitserveerden. Het bakken lieten ze over aan de kok, maar het uitserveren werd gedaan door kinderen van groep 8, die op deze manier eens de gelegenheid hadden om in de Horstenburgh een beetje achter de schermen te kijken. Alleen: dat uitserveren van pannenkoeken ging niet uit van de school, maar van de kerk. Het waren namelijk de vormelingen van onze parochie die dat deden. Een goed idee van onze werkgroep, die toen nog korte lijntjes had met één van de koks. Nationale Pannenkoekendag bestond nog niet. Bij ons heette het Sint Victordag. Het was een leuke middag met spelletjes, een speurtocht door de kerk en over het omliggende terrein, het beklimmen van de kerktoren en als uitsmijter het serveren van pannenkoeken aan de bewoners van de Horstenburgh. Soms is de kerk zijn tijd ver vooruit!

Afgelopen week is de informatieavond geweest voor de ouders van vormelingen over het Sacrament van het Vormsel. We zijn dieper op de 7 sacramenten ingegaan en hebben praktische zaken doorgenomen. Denk daarbij aan hulpouder zijn tijdens een bijeenkomst, doopkaars alvast zoeken, app-groep, wapenschild mee die de vormelingen thuis mogen invullen en waarmee ze zich gaan voorstellen. Een groep van 9 vormelingen uit Hoogwoud, Benningbroek, Obdam en Spanbroek beginnen vanaf eind maart met het vormselproject ‘In vuur en vlam’. Tijdens de bijeenkomsten zijn de thema’s: – De Helper: tijdens dillema’s is er Iemand die je helpt de juiste keuze te maken. – Contact: een gebedsarmband maken. – Missie: wat is je droom en wat is de droom van God? – Vuur: interview houden met een vrijwilliger van de kerk. – Ik geloof: uitleg over het Sacrament van het Vormsel. – Uitdragen: 7 werken van barmhartigheid vormgeven in woord en op baksteen. – Gevormd, en nu?: terugblik op traject en afsluiting met torenbezichtiging en taart. Op zaterdagavond 22 april 2023 stellen de vormelingen zich voor tijdens de viering in Spanbroek. De Vormselviering is op vrijdagavond 16 juni in Obdam. Weet u welkom om bij deze vieringen aanwezig te zijn! Groeten van pastor Anne-Marie van Straaten.

Vallen en opstaan, zo is het leven. Carlo van Diepen wist dat als geen ander. Zoals één van zijn zoons het treffend uitdrukte: hij moest klaverjassen met slechte kaarten, maar wist alles eruit te halen wat erin zat. Carlo en zijn broer Herman werden op 31 maart 1971 geboren, Herman als nummer zes, Carlo als nummer zeven in het gezin van Herman en Gré van Diepen. Net als zijn vader, was Carlo boer in hart en nieren. Op zijn beurt heeft Carlo de liefde voor het boerenleven weer overgedragen op zijn zoons. Herman en Carlo waren een hechte tweeling. Vanaf hun geboorte tot de dood van Carlo trokken ze heel veel met elkaar op. Wel hadden ze allebei een eigen gezin. Carlo bracht Marlène van Diepen mee naar de boerderij en daar kwamen nog vier van Diepentjes bij: Lisa, Sem, Nick en Daan.

Riet Potter wordt als oudste van drie kinderen geboren op 26 maart 1937 aan de Beukenlaan in Heerhugowaard. Enkele jaren later krijgt ze een broertje, Freek, en als ze 11 jaar is wordt haar zusje Gre geboren. Ze groeit op aan de Jan Glijnisweg in Heerhugowaard, waar haar vader een tuinderij had. Als kind hielp ze al mee op de bouw. Nadat haar zusje geboren was, werd ze van school gehaald om haar moeder te helpen. Hoewel ze goed kon leren, kan haar droom om verpleegster te worden daardoor niet uitkomen. Riet kreeg verkering met Niek Blank. Hij had een fiets en ze hebben, met Riet achterop de bagagedrager, tochtjes gemaakt. Ook zijn ze zo naar kermissen en cafés gegaan. Op 9 mei 1958 trouwden Niek en Riet. Ze gingen wonen in een oude boerderij aan de Dorpsweg in Hensbroek. Daar werden relatief snel achter elkaar vijf dochters geboren: Lisette, Joke, Irma, Margo en Gerda. De hectiek die dit alles met zich mee bracht heeft een zware wissel getrokken op het leven van Riet. Ze had weinig energie, maar dat verhinderde haar niet om het in huis gezellig te maken. Zodra de natuur het toeliet stond er wel een vaas op tafel met bloemen uit eigen tuin. Nadat de dochters waren uitgevlogen, werden de oude koeienstal en de deel gesloopt. De boerderij werd verkocht en ernaast lieten Niek en Riet een huis bouwen. Daar hebben ze prettig gewoond totdat ze in 2009 verhuisden naar de Veilinghof in Obdam. In die tijd gingen Niek en Riet jaarlijks samen op vakantie met een georganiseerde busreis. Riet hield van natuur en cultuur. Zowel de fjorden in Noorwegen als het Alhambra in Spanje konden haar bekoren. Ook zijn ze een keer naar Nieuw Zeeland naar de zus en broer van Niek gevlogen. Toen er kleinkinderen kwamen paste Riet regelmatig op. Ze vond het jammer dat ze, toen de kleinkinderen groter werden en ze hun eigen leven opbouwden, hen minder zag. In oktober werd Riet ziek met als gevolg een delier. Daarna is ze eigenlijk niet meer de oude geworden. Met Kerst heeft ze nog genoten van alle visite die bij haar langs kwam. Begin januari is ze gevallen waarna het voor haar niet meer veilig was om in haar eigen huisje te blijven. Ze verhuisde naar de Oude Trambaan in Alkmaar. Daar was ze op haar plek. Haar gezondheid bleef echter achteruit gaan. Op 16 februari is ze in de armen van haar dochters overleden. Een paar dagen later, op Aswoensdag, hebben we afscheid van haar genomen in de Sint Victorkerk, waarna zij in Heerhugowaard is gecremeerd. Moge zij rusten in vrede. Pastor Bert Glorie

Even een kopje koffie of thee drinken na de viering is een mooi moment om wat bij te praten met elkaar. Juist nu, in deze onzekere tijden waarin het voortbestaan van onze kerk niet meer zeker is, lijkt het mij goed om alle mogelijkheden aan te grijpen om het ‘samen kerk-zijn’, na de vieringen voort te zetten. Daarom is er voortaan, niet alleen de eerste zondag van de maand, maar na alle vieringen  gelegenheid om koffie of thee te drinken. Natuurlijk zijn er wel vrijwilligers nodig om voor de viering een en ander klaar te zetten, en na de viering de koffie en thee te schenken. Wilt u ook af en toe eens helpen? Geef u dan op bij mij, dan maak ik een schema. Hartelijk dank vast! Hanneke Ocheda hanneke@ocheda.nl – 06 47762202

Ook dit jaar heeft de landelijke Vastenactie een project geadopteerd dat uitgaat van een stichting die afkomstig is uit onze eigen regio. De afgelopen twee jaar viel die eer te beurt aan Bake for Life, nu is het een project van de stichting Uganda voortzetting werk pater Kees Spil dat opgenomen is in de lijst van landelijk goedgekeurde projecten. Na de viering van zaterdagavond 25 maart zal er een deurcollecte worden gehouden voor dit project. Vronie Spil – Konijn, een schoonzus van pater Kees Spil, zal tijdens de viering het een en ander vertellen over het werk van de stichting en over dit project. De bijdragen die wij voor dit project inzamelen, worden vermeerderd met een bijdrage uit de opbrengst van de landelijke Vastenactie. Daarom verdient dit project ons aller steun. Achterin de kerk staat een kist waarin u uw bijdrage kunt deponeren. Als u geld overmaakt naar de stichting Vastenactie, wees dan zo goed het projectnummer erbij te vermelden waarvoor het geld bestemd is. Het nummer van ‘ons’ project is 402178. Hieronder vindt u meer informatie over dit project. Stichting Uganda Werkvoortzetting pater Kees Spil mag meedoen met de Vastenactie. Vanaf 1977 tot en met zijn gewelddadige dood in 1988 was pater Kees Spil uit de Zuidermeer werkzaam als parochiepastoor in Buswale. Hij had grote plannen voor de parochie die onder zijn zorg viel. Maar vooral ging zijn aandacht uit naar scholing en de jeugd. Hij bouwde scholen en organiseerde voor de jeugd activiteiten. In Uganda krabbelt men weer op na een intensieve periode van lock-downs. Scholen zijn weer open en de leerlingen vinden de weg weer naar de schoolbanken. Buswale is een afgelegen en zeer grote parochie in de bush (80 km²) over een uitgestrekt gebied dat moeilijk te bereiken is. De mensen leven van de opbrengst van het land en van de visvangst. In droge periodes wordt er weinig tot niets verdiend. In de parochie Buswale zijn ongeveer 30 lagere scholen. De scholen zijn armlastig en er is een groot gebrek aan instructie- en werkboeken en andere leermiddelen. Om daar iets aan te doen, ondersteunt de stichting het project Bussoms (Buswale Schools Materials). Wij hebben ervaren dat dit boekenproject enorm stimulerend werkt. Niet alleen voor de leraren en leerlingen, maar ook voor de ouders. Zij zien de onderwijskwaliteit en de schoolresultaten toenemen, hetgeen hun interesse voor het wel en wee van de school vergroot en hen motiveert ook hun steentje bij te dragen aan verdere verbeteringen. Om sneller een groter aantal kinderen een kans op goed onderwijs te geven heeft de stichting het Bussomsproject ingediend bij de Vastenactie. We zijn heel blij dat het project is goedgekeurd. Hierdoor krijgen nog eens 3800 kinderen de kans op beter onderwijs. We hopen dat u met ons deze kinderen een kans wil geven door deel te nemen aan de Vastenactie! U kunt uw bijdrage overmaken op  NL21 INGB 0000 0058 50, t.n.v. Vastenactie, Den Haag. Vermeld daar dan het projectnummer bij: 402178 Hartelijk dank!

‘Telkens weer slaat wat er vroeger was Weer als ’n vlam omhoog uit de oude as’ Dat zong Willeke Alberti op woensdag 22 februari in De Brink. Ik was er niet bij, maar ik neem zonder meer aan dat ze dat lied heeft gezongen, ‘Telkens Weer’, het lied dat door de jaren heen haar lijflied is geworden. En hoe toepasselijk was het, want het was die dag Aswoensdag. Dat zal Willeke niet geweten hebben en ook de meeste bezoekers van De Brink zullen daar niet aan hebben gedacht. Maar het is mooi dat die as zo toch even ter sprake kwam… De as van het smeulende liefdesvuur… De as waarmee in de kerk het askruisje wordt uitgereikt is die fase voorbij. Het smeult niet meer. Er slaat geen vlam meer uit omhoog. Nee, op deze as mag iets groeien dat helemaal nieuw is. Wij zijn kwetsbaar en vergankelijk als as, maar zoals as een vruchtbare bodem is voor nieuw leven, zo zijn wij dat ook. De dood is niet het einde. Ook voor ons is er nieuw leven. Jezus heeft dat laten zien. Zijn weg voerde door de dood heen. Die weg liep via Jeruzalem. De mensen zwaaiden met palmtakken toen Jezus op een ezel Jeruzalem binnentrok. Op Palmzondag wordt dat verhaal verteld en worden er gewijde palmtakjes uitgedeeld. De palmtakjes die niet worden meegenomen, die worden een klein jaar later verbrand en vormen zo de as, waarmee we op Aswoensdag volgend jaar weer een nieuw begin mogen maken. In de veertigdagentijd mogen we onze opgekropte spanning, onze angst, afleggen. We mogen groeien in liefde, in vertrouwen. We krijgen nog het dieptepunt van Goede Vrijdag, als een koude winter die daarna de lente des te heftiger doet ontluiken… En dan is het Pasen. Jezus wordt opgewekt uit de dood en laat zo aan ons zien dat nieuw leven mogelijk is. Nieuw leven, dat gegroeid is op oude as.

Afgelopen woensdag was het Aswoensdag en daarmee begon de veertigdagentijd. Vasten, bidden en aalmoezen geven, dat zijn de deugden die ons voor deze tijd worden aanbevolen. Het vasten is niet meer zo erg in trek. Er is niemand van wie ik weet dat hij daaraan actief meedoet. Wel ken ik mensen die in deze tijd niet roken en/of drinken. Voor hen dus geen ‘stoptober’ of ‘dry January’, maar een rook- en alcoholvrije veertigdagentijd. Bidden, daar hebben veel mensen al een gewoonte van gemaakt, maar dat zouden er best nog wat meer mogen worden. Aalmoezen geven daarentegen, dat is een deugd die de laatste tijd weer steeds normaler wordt. Om de haverklap worden we geconfronteerd met de vraag of we geld of goederen beschikbaar willen stellen voor een goed doel: voor de voedselbank, voor de slachtoffers van de oorlog in Oekraïne, voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije en Syrië… en vaak pakken we gul de portemonnee of we geven spullen die ze goed kunnen gebruiken. We zijn ons er weer meer van bewust, dat de overheden niet alle problemen kunnen oplossen. Als we daartoe in staat zijn, waarom zouden we dan niet zelf een bijdrage leveren… Nu is het de Vastenactie die onze aandacht vraagt. We verkeren in de gelukkige omstandigheid dat de stichting Vastenactie een project heeft goedgekeurd dat uitgaat van een stichting die afkomstig is uit onze eigen regio. Het zijn dus min of meer bekende mensen die in onze kerken reclame komen maken voor dit project. Een bijkomend voordeel is dat onze bijdragen worden vermeerderd met een bijdrage uit de opbrengst van de landelijke Vastenactie. Daarom verdient dit project ons aller steun. Achterin de kerk komt een kist te staan, waarin u uw bijdrage kunt deponeren. Als u geld overmaakt naar de stichting Vastenactie, wees dan zo goed het projectnummer erbij te vermelden waarvoor het geld bestemd is. Het nummer van ‘ons’ project is 402178. Hieronder vindt u meer informatie over dit project. Stichting Uganda Werkvoortzetting pater Kees Spil mag meedoen met de Vastenactie. Vanaf 1977 tot en met zijn gewelddadige dood in 1988 was pater Kees Spil uit de Zuidermeer werkzaam als parochiepastoor in Buswale. Hij had grote plannen voor de parochie die onder zijn zorg viel. Maar vooral ging zijn aandacht uit naar scholing en de jeugd. Hij bouwde scholen en organiseerde voor de jeugd activiteiten. In Uganda krabbelt men weer op na een intensieve periode van lock-downs. Scholen zijn weer open en de leerlingen vinden de weg weer naar de schoolbanken. Buswale is een afgelegen en zeer grote parochie in de bush (80 km²) over een uitgestrekt gebied dat moeilijk te bereiken is. De mensen leven van de opbrengst van het land en van de visvangst. In droge periodes wordt er weinig tot niets verdiend. In de parochie Buswale zijn ongeveer 30 lagere scholen. De scholen zijn armlastig en er is een groot gebrek aan instructie- en werkboeken en andere leermiddelen. Om daar iets aan te doen, ondersteunt de stichting het project Bussoms (Buswale Schools Materials). Wij hebben ervaren dat dit boekenproject enorm stimulerend werkt. Niet alleen voor de leraren en leerlingen, maar ook voor de ouders. Zij zien de onderwijskwaliteit en de schoolresultaten toenemen, hetgeen hun interesse voor het wel en wee van de school vergroot en hen motiveert ook hun steentje bij te dragen aan verdere verbeteringen. Om sneller een groter aantal kinderen een kans op goed onderwijs te geven heeft de stichting het Bussomsproject ingediend bij de Vastenactie. We zijn heel blij dat het project is goedgekeurd. Hierdoor krijgen nog eens 3800 kinderen de kans op beter onderwijs.We hopen dat u met ons deze kinderen een kans wil geven door deel te nemen aan de Vastenactie! U kunt uw bijdrage overmaken op  NL21 INGB 0000 0058 50, t.n.v. Vastenactie, Den Haag. Vermeld daar dan het projectnummer bij: 402178 Hartelijk dank!

Op donderdagavond 16 februari was er in onze kerk een informatieavond waarop het beleidsplan werd gepresenteerd van regio De Waterkant. Een zestigtal mensen had de moeite genomen om deze avond bij te wonen. Peter Bakker, de vice-voorzitter van het regiobestuur, vertelde dat er van de tien kerken in onze regio binnen vijf jaar vijf gesloten moeten worden. Nog drie moeten er gesloten worden tussen vijf en tien jaar. Onze kerk behoort tot deze categorie. De twee kerken die open blijven, zijn die van Nibbixwoud en De Goorn, met de kerk van Wognum daarbij als een activiteitencentrum. Het plan is niet in beton gegoten, of zoals Peter Bakker zei: het staat niet in marmer gegrift. Er kan dus nog het een en ander worden gewijzigd. Dat geldt zeker voor de kerken die voorlopig nog niet aan de eredienst worden onttrokken. Wel is het zo, dat de kerken die op termijn dicht gaan geen grote investeringen meer mogen doen. Dat geldt dus ook voor onze kerk. Na de presentatie van het beleidsplan was het tijd voor een tweede kopje koffie. Daarna kwamen Win Bijman en Peter Wortel aan het woord, de voorzitter en penningmeester van onze Parochieraad. Uiteraard reageerden zij op de woorden van Peter Bakker, waarbij zij vooral de toestand van onze parochie in ogenschouw namen. Peter Bakker had een aantal belangrijke criteria genoemd om open te kunnen blijven. Wat de meeste daarvan betreft, zit het met onze parochie wel goed, aldus Win Bijman. De financiële situatie is op orde en door de jaren heen stabiel, ondanks een aantal grote uitgaven die we hebben moeten doen in de afgelopen tijd. Dat is voor een deel natuurlijk te danken aan de gelden die binnenkomen via de veiling. De staat van onderhoud van het gebouw is heel goed. Ook het feit dat wij nog een pastorie hebben die in gebruik is, pleit voor ons. We hebben ook voldoende parkeerruimte. Een punt waarop we wat minder goed scoren dan de parochies van Nibbixwoud en De Goorn, is het aantal kerkbezoekers en het aantal vrijwilligers. De Goorn en Nibbixwoud maken een iets vitalere indruk dan Obdam. We weten natuurlijk niet hoe zich dat in de loop der jaren zal ontwikkelen. Duidelijk is wel dat overal het kerkbezoek achteruit gaat en dat het ook steeds moeilijker wordt om voor bepaalde taken vrijwilligers te vinden. In geen enkele parochie is het kerkbezoek na de coronacrisis teruggekomen op het oude peil. Dat heeft ertoe geleid dat in sommige parochies nu serieus wordt nagedacht over sluiting van de kerk. Maar bij ons hoeft dat dus voorlopig nog niet. Een ander onderwerp dat door Win Bijman aan de orde werd gesteld, is de ontwikkeling van het ontmoetingsplein. Enkele aanwezigen stelden daarover vragen, waarop Win niet uitgebreid inging. De reden hiervoor, was dat de bisschop het plan vooralsnog heeft afgewezen. Wij zijn van mening dat dat ten onrechte is gebeurd en zullen dus opnieuw proberen het plan aanhangig te maken bij het Bisdom, maar zolang de bisschop bij zijn standpunt blijft, heeft het niet veel zin om een discussie over het plan aan te gaan. Er kwamen ook vragen over de bestemming van het terrein van de Marcuskerk in Hensbroek. Hierover viel helaas weinig nieuws te melden. Het vorige regiobestuur was tot overeenstemming gekomen met de mensen die een garagebox op dit terrein hebben staan en ook met de volkstuinders, de omwonenden en de gemeente. Het Bisdom betwist echter de rechtmatigheid van deze overeenkomsten en wil nu alles opnieuw laten taxeren en opnieuw met alle partijen onderhandelen. We zijn dus weer terug bij af, tot groot verdriet van alle betrokkenen. Tenslotte meldde Win nog dat onze kerk sinds half december regelmatig wordt verhuurd aan de Eritrees Orthodoxe geloofsgemeenschap. Als wij een viering op zaterdag hebben, dan komen de Eritreeërs op zondag en omgekeerd. Na afloop was er tijd om na te praten onder het genot van een drankje en een zoutje. Uit de reacties kon ik wel opmaken dat de aankondiging dat de kans groot is dat onze kerk op den duur aan de eredienst zal worden onttrokken, bij sommige mensen aankwam als een donderslag bij heldere hemel. Anderen hadden al wel met die mogelijkheid rekening gehouden, gezien de leeftijdsopbouw van het vrijwilligerskader en het teruglopende aantal kerkgangers. Zelf denk ik dat onze kerk in elk geval als kerk in gebruik zal blijven. De ligging bij het station en de goede faciliteiten zorgen ervoor dat onze kerk ongetwijfeld in trek zal zijn bij groepen Christenen die op zoek zijn naar een kerk. We maken dat nu mee met de Eritreeërs, maar er zijn nog veel meer groepen die een kerkgebouw nodig hebben. Of het een Rooms-Katholieke kerk blijft, dat is voor mij nog een vraag, maar dat de Sint Victorkerk als kerk gebruikt zal blijven worden staat voor mij als een paal boven water.

Riet Schutte werd in 1927 geboren in Wognum. Ze bracht haar jeugd door op de fruitkwekerij van haar ouders met haar zus Lies en haar broer Karel. Na de lagere school en de naaischool was ze thuis nodig. Het niet mogen doorleren was een groot gemis. Dat stak ze niet onder stoelen of banken. Op 25-jarige leeftijd trouwde ze met Piet Groot. Al gauw konden ze het boerenbedrijf overnemen van zijn ouders in Zandwerven. Piet was ook kolenboer en was dus vaak op pad om bij zijn klanten kolen en briketten te bezorgen. Intussen verkocht Riet petroleum aan huis. Piet en Riet kregen vier kinderen: Agaath, Kees, Hetty en Marian. Aan het drukke leven op de boerderij kwam een einde toen Piet besloot bij de plantsoenendienst van de gemeente Spanbroek te gaan werken. Ze kochten een nieuwe bungalow in Spanbroek. Riet hield van netheid, maar ook van gezelligheid, dus de collega’s van Piet, maar ook de vriendinnen en vrienden van de kinderen konden altijd bij haar terecht voor een koppie. Toen Piet met pensioen ging, kochten ze een stacaravan in Garderen, waar de kinderen met hun gezinnen vaak gingen logeren. Uiteraard werden de kleinkinderen door oma in de watten gelegd. Een grote klap voor Riet was het overlijden van haar Piet. Ze kon slecht wennen aan het alleen-zijn, maar wilde niet klagen. De laatste jaren woonde ze in de Horstenburgh, waar ik haar heb leren kennen als een opgewekte vrouw die veel belangstelling had voor iedereen in haar omgeving. Haar gezondheid ging langzaam achteruit en ze begon wat te vereenzamen, maar als er wat te doen was in de familie, dan wilde ze daar nog graag bij zijn. Een paar weken geleden werd ze ziek en verdween haar wilskracht. In alle rust is zij op 26 januari gestorven. We hebben in de Sint Victorkerk afscheid van Riet genomen op dinsdag 31 januari, waarna ze in besloten kring is gecremeerd. Riet hing aan het leven totdat ze het moest loslaten. Moge zij nu rusten in vrede. Pastor Bert Glorie

Mam is geboren en getogen Obdamse, 93 jaren lang. Ze kende zoveel mensen en zoveel mensen kenden haar. Een vrouw, een moeder die altijd klaar stond om hulp te bieden daar waar nodig. Naast haar liefdevolle zorg voor kinderen en kleinkinderen, heeft ze ook lange tijd voor haar ouders gezorgd. Mam studderde graag in huis, bakte heerlijke cake en appeltaart, had altijd de koffie klaar en was belangstellend voor iedereen. Ze was lid van het vrouwenrondje, van KVG en de gymvereniging, had een kaartclubje, hield van de kermis en carnaval, zong jarenlang in het Parochiekoor en was gastvrouw op de pastorie. Op latere leeftijd leerde ze zwemmen in het nieuwe openluchtbad en heeft daar zoveel fijne uren doorgebracht. De vierdaagse en vele marathons heeft ze gezwommen, samen met haar jongste dochter.

Op zaterdagavond 28 januari stelden de tien Eerste Communicantjes van dit jaar zich aan ons voor. De viering werd opgeluisterd met mooie zang van Sing@Victor. De werkgroep had dit jaar het thema ‘Superteam’ gekozen. Alle kinderen hadden een vlag gemaakt waarop ze iets van zichzelf mochten laten zien en dan vooral op sportgebied. Wat vinden ze mooi om te doen of om naar te kijken… Het loopt natuurlijk uiteen, maar zeker bij de jongens blijft voetbal favoriet. In de viering werd ook aandacht besteed aan Don Bosco, de priester uit Turijn die oog had voor de straatjeugd. Hij bracht de jeugd naar de kerk, maar zorgde ook voor praktische zaken als opvang, scholing en betaald werk. Het fundament was voor hem de liefde van God. Hij wilde dat de jeugd die liefde zou ervaren en zich daardoor gesterkt zou voelen. Dat hopen wij natuurlijk ook voor onze Eerste Communicantjes: dat zij een superteam mogen vormen van kinderen die wat voor elkaar over hebben en dat zij niet alleen durven vertrouwen op zichzelf, maar ook op elkaar en op God.

Beste mensen, Op dit moment zijn er veel ingrijpende veranderingen binnen de katholieke kerk. Ook onze parochie heeft hiermee te maken. Denk aan de vele kerksluitingen, te kort aan priesters en andere voorgangers. Maar ook specifieke zaken in onze eigen parochie, zoals wat gaat er gebeuren met het kerkplein, wie bezoeken onze kerk nog meer, hoe staan we er financieel voor, wat doen we aan verduurzaming etc. Graag nodigen wij u daarom uit voor een informatieavond op 16 februari om 19.30 uur, in de kerk. We ontvangen u met een kopje koffie of thee. Daarna zullen mensen van de parochieraad en Peter Bakker vanuit regio De Waterkant het één en ander toelichten. Na afloop is er gelegenheid voor een drankje en kunnen we na praten over de informatie van de avond. We hopen dat veel mensen gehoor geven aan deze uitnodiging. Tot ziens op donderdag 16 februari. De Parochieraad Sint Victor Obdam Bert Glorie Win Bijman Peter Wortel Jan Beentjes Ellen de Boer Anny de Boer Gerda Wester

‘Loslaten is de mooiste en de moeilijkste vorm van echte liefde…’ Deze zin schreef de familie op de rouwkaart van Gré Bankras – Gieling. Loslaten betekent dat je afscheid van iemand moet nemen. Maar als het je moeder of oma is, die er je hele leven voor je was, die onvoorwaardelijk van je hield, dan wil je haar eigenlijk niet loslaten. Sterker nog, je wilt haar vasthouden en koesteren.

Op maandagavond 16 januari werd Jan ten Berge uitgeroepen tot vrijwilliger van het jaar 2022 van de gemeente Koggenland. Hij zet zich voor meer dan 100 % in als vrijwilliger. Is zeer sociaal bewogen. Voor de Sint Victorkerk zit hij o.a. in de werkgroep; kerkwerkers. Hij is de man die de schrobmachine beheert en zorgt voor schone vloeren in de kerk en toiletruimte. Bij de werkgroep Kerkbalans is Jan sinds 3 jaar een onmisbare factor. Hij werkt snel en efficiënt, zorgt dat het financieel allemaal op rolletjes verloopt en verzorgt de digitale informatie. Jan heeft ook de organisatie van de Kapellentocht op zich genomen. Heeft de route naar de kapel in Heiloo uitgezet en meerdere keren met zijn vrouw Truus gefietst om er zeker van te zijn, dat alles goed zou verlopen. Maar niet alleen voor de Sint Victorparochie is Jan een geweldige vrijwilliger, ook bij De Brink is hij een onmisbare schakel in het geheel. Hij is 8 jaar vrijwilliger van De Brink en sinds november 2014 is hij tevens bestuurslid. Bijna dagelijks is hij wel in De Brink te vinden voor een klusje hier of daar. Ook vervult hij een coördinerende rol, als er door onderhoudsbedrijven werk wordt uitgevoerd. Als vrijwilliger vervult hij de rol van voorzitter en coördinator van de onderhoudscommissie. In het voorjaar van 2020 heeft Jan De Brink een enorme dienst bewezen, door ook de dagelijkse uitvoering van de beheerders op zich te nemen. Dit was een enorm stressvolle periode voor Jan, waarin hij taken moest uitvoeren die hij totaal niet kende. Zonder zijn inspanning in deze periode had De Brink ongetwijfeld haar deuren moeten sluiten. Buiten deze activiteiten is hij ook één keer per week een ochtend chauffeur op de buurtbus. En ook coördineert hij vele activiteiten bij het bridgen; de bridge avonden, houdt de telling bij, berekent de ranking, regelt wedstrijden etc. Een echte duizendpoot! Gezien al deze activiteiten voor zowel de Sint Victorparochie als dorpshuis de Brink, is het meer dan terecht dat als hij als vrijwilliger van het jaar door de gemeente Koggenland is geëerd. Namens de Sint Victorparochie en dorpshuis De Brink: Jan van harte gefeliciteerd! Gerda Wester

De Eritrees Orthodoxe kerk in Alkmaar heeft gevraagd om onze kerk te kunnen huren, voor hun diensten. Veel van deze gevluchte mensen uit Eritrea, willen hun geloof belijden, maar bezitten hier geen gebouw waar deze diensten kunnen worden gehouden. In goed overleg hebben wij besloten deze groep onderdak te bieden. Ons uitgangspunt is; wij zijn een kerk voor iedereen en de deur staat open. Daarom zult u op zaterdag of zondag veel witgeklede gelovigen in en rond ons kerkgebouw zien. De dienst begint om 8.00 en duurt tot ongeveer 12.00 uur. Na afloop van de dienst gebruiken de priesters en hun familie hun traditionele maaltijd in de pastorie. Het is een indrukwekkende dienst. De gelovigen betreden de kerk altijd gekleed in een wit gewaad. Uit eerbied voor het betreden van de heilige plek laten ze hun schoenen achter in het voorportaal. Het is een gemêleerd gezelschap; volwassenen, kinderen en baby’s. In de kerk zijn kleden op de vloer aangebracht, iconen geplaatst en is het priesterkoor afgeschermd door middel van een gordijn. Zo kunnen de priesters daarachter bepaalde rituele handelingen uitvoeren, die niet openbaar te beleven zijn. De priesters gaan voor in gebed en zang. Het gaat er heel ongedwongen aan toe in een gemoedelijke sfeer. De gelovigen komen in grote getale naar de dienst vanuit de hele regio. Wij zijn blij dat zij bij ons een plek hebben gevonden, waar ze zich een beetje thuis voelen. Parochieraad Sint Victor Obdam

Enthousiast meldden op vrijdag 13 januari 20 muzikale personen zich op de pastorie voor de popkwis avond. Bij het welkom werd ook meteen duidelijk, waar de gulle gift voor de kavel, die iedereen op de veiling had gekocht, aan wordt besteed nl. het nog meer verduurzamen van kerk en pastorie. We starten met koffie/ thee en wat lekkers. De gastvrouwen Gura, Nelly en Yvonne zorgden daarna voor de hapjes en de drankjes. De popkwis bevatte muziekfragmenten zowel uit de jaren 60 als de moderne tijd. Van Procol Harem tot Shakira. Ook was er een ronde: raad het lied met het thema fruit, herken de platenhoes, etc. Na ronde 4 werd de tussenstand bekend gemaakt, waardoor het fanatisme toenam. Eén ronde voor het eind, bleek er een gelijke stand voor twee teams, dus het was nu erop of eronder. Uiteindelijk won het team met de naam ‘The best of the rest.’ Zij deden duidelijk hun naam eer aan. Het was een gezellige muzikale avond, waar jong en oud van heeft genoten. We kunnen met een gerust hart zeggen: dit is voor herhaling vatbaar. Dus was u de vorige keer te laat met bieden, geen nood er komt opnieuw een kans op de Veiling van 3 november! Namens de parochieraad Gerda Wester [caption id="attachment_35111" align="alignnone" width="768"] bmd[/caption]

Beste parochianen, Hoe houden we de kerk open? In de kranten verschijnen alarmerende berichten over grote aantallen kerken die moeten worden afgestoten. Maar als er iets over de Sint Victorkerk in de kranten komt, dan is dat altijd positief. Onze kerk staat dan ook niet op de nominatie om gesloten te worden. Drie dingen zijn noodzakelijk om de kerk voor langere tijd open te houden: voldoende kerkgangers, voldoende vrijwilligers en voldoende financiële middelen. Voor dat laatste doe ik nu een beroep op u. We doen bijvoorbeeld ons best om, ondanks de hoge energieprijzen, de kosten laag te houden. Zo is enkele maanden geleden de zoldervloer van de pastorie geïsoleerd. En in de kerk verwarmen we tijdens de meeste vieringen alleen het voorste gedeelte. We willen uiteraard zo weinig mogelijk geld in rook op laten gaan. U zult begrijpen dat ondanks deze en andere maatregelen, de energiekosten voor onze mooie Victorkerk flink stijgen. Om als kerk voor Obdam en Hensbroek te kunnen blijven bestaan vragen we u ook dit jaar weer om een bijdrage door middel van de Actie Kerkbalans. Bij voorbaat onze hartelijke dank. Pastor Bert Glorie