Berichten

Mensen van nacht en ontij herdervolk, ze houden de wacht slapen niet maar waken en raken vol van wat zij zien en ervaren Het donker ineens verlicht teder schijnsel in hun gezicht van allemachtig – dit nieuw leven als van God gegeven Mensen van nacht en ontij ook nu houden ze de wacht slapen niet maar waken en raken vol van wat zij zien en ervaren Te midden van veel licht en monitoren zijn zij de engelen aan het bed waar een ziek mens het zonder hen niet redt Mensen, zuster- en broedershoeders verplegenden met een herders hart of vriendin, vriend, vader, moeder, je kind niet wijkend van je zijde omdat je wordt bemind Wie zijn nu de herders van Betlehem en waar zijn zij gegaan, dáár waar het meest kwetsbare leven roept om heling en heiliging van het bestaan Dat je dagen met kerstmis en in het nieuwe jaar gezegend zijn met liefde * * * Namens het pastoresteam van Regio De Waterkant, Bert Glorie

U hebt ze waarschijnlijk al zien staan, de twee verlichte kerstbomen op het kerkplein. In een mum van tijd werden ze afgelopen zaterdag opgezet door Nico Appel, Piet Klaver, George Dekker en een kraanmachinist. De mannen werden hartelijk ontvangen door leden van de Parochieraad. Bij dat ritueel hoort inmiddels ook dat ik met hen naar buiten ga om de kerstbomen met mijn handen te betasten. Ik wil tenslotte ook zeker weten dat ze er weer staan! Dat de bomen zo’n acht meter hoog zijn, dat moet ik maar geloven! Deze kerstbomen worden ieder jaar weer gesponsord door een club van Obdammer ondernemers, die ik daarvoor hartelijk wil bedanken. Ook in de kerk zijn kerstbomen geplaatst, vijf in getal. Ook aan de pilaren is kerstversiering aangebracht en uiteraard staat de kerststal er weer. Hiervoor is Jan Beentjes verantwoordelijk, die vorige week donderdag met medewerking van een vast groepje mensen deze klus heeft geklaard. Ook hen wil ik hartelijk bedanken.

Ondanks dat de nachtmissen niet door mogen gaan, willen we u natuurlijk toch de gelegenheid geven om naar de kerk te komen met Kerst. Daarom zijn er twee vieringen op Eerste Kerstdag. Om 10.00 uur is er een Woord- en Communieviering met het koor Entre-Deux waarin pastor Tineke de Boer voorgaat. Deze viering stond al gepland. Voor de tweede viering op Eerste Kerstdag, een Eucharistieviering met het Parochiekoor, zochten we naar een ander geschikt tijdstip. Als mogelijkheid stelde ik voor: ’s morgens om 05.30 uur, maar dat was voor het koorbestuur net iets te gortig. Er werd gekozen voor 07.30 uur, een mooie tijd voor de Dageraadsmis. Voor beide vieringen zijn de geldende coronamaatregelen van toepassing. Daardoor is er een beperkt aantal zitplaatsen. U kunt geen plaats reserveren. Daarom raad ik u aan tijdig aanwezig te zijn, anders moeten we u misschien teleurstellen.

Op Tweede Kerstdag tussen 11.00 en 13.00 uur is er Kerst voor de allerkleinsten oftewel Kindje wiegen. De schapen en de ezel komen weer, Jozef en Maria zijn er met hun pasgeboren kindje en er klinkt kerstmuziek. Tussen 11.00 en 13.00 uur zijn vaders en moeders, opa’s en oma’s en hun (klein)kinderen van harte welkom om alles te bewonderen. Iedereen kan rustig een tijdje rondkijken of even gaan zitten. Het is zeker de moeite waard om met uw (klein)kinderen naar de kerk te komen, temeer omdat deze Kerst voor de allerkleinsten het enige evenement is dat we dit jaar organiseren voor kinderen.

In de afgelopen tijd zijn er voorbereidingen getroffen voor een viering op zondag 9 januari in Wognum, waarin pastor Álvaro en ik geïnstalleerd zouden worden tot pastoors van de parochies van de Waterkant. Deze viering kan niet doorgaan op de manier waarop wij dit graag hadden gewild. Wij wilden er een feest van maken voor alle parochianen. Onder de huidige omstandigheden is dat onmogelijk. Daarom is in overleg met de bisschop besloten deze viering af te gelasten en tot nader order uit te stellen.

Er is in iedere parochie, dus ook hier in Obdam/Hensbroek, een parochiële caritasinstelling (PCI). De PCI beheert geld dat bedoeld is om die mensen in Obdam en Hensbroek te ondersteunen die dat nodig hebben. Vragen om financiële steun worden bekeken zonder aanzien des persoons. In de afgelopen weken zijn er enkele parochianen geweest die de PCI hebben gesteund met een ruimhartige gift. Het bestuur van de PCI dankt deze mensen hartelijk voor hun bijdrage. Misschien breng ik u hiermee op een idee en wilt u onze PCI in deze donkere dagen ook steunen. Daarom vermeld ik hier nogmaals het rekeningnummer: IBAN NL58 RABO 0340 1957 62  t.n.v. PCI Obdam. Tevens wil ik u erop wijzen dat hulpvragen altijd welkom zijn. Bent u of kent u iemand die financiële steun nodig heeft en daarvoor nergens anders terecht kan, schroom dan niet om dit bij mij te melden. Het spreekt vanzelf dat uw aanvraag vertrouwelijk wordt behandeld.

Op 28 november overleed Gerard de Boer, de man van parochieraadslid Anny de Boer. Als glaszetter heeft Gerard veel glas-in-loodwerk in de kerk aangebracht en gerestaureerd. Ook was hij bereid te helpen bij andere klussen. Zo is hij enkele jaren geleden samen met Jan Beentjes naar België gereden om daar onze kerststal op te halen die Jan daar via internet had gekocht. De kerststal in de kerk zal mij daardoor altijd doen denken aan Gerard die weliswaar zelf niet veel in de kerk kwam, maar wel zijn vrouw Anny altijd heeft gesteund. We wensen Anny en de kinderen veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

Zaterdagmorgen 11 december hebben de mannen van de kerstbomenploeg weer de grote buiten kerstbomen geplaatst. Nico Appel, George Dekker, Piet Klaver en Peter Smal zijn namens de groep ondernemers, die de kerstbomen financieren, aan de slag gegaan. Quinten Vriend bediende de kraan van loonbedrijf van Diepen, waardoor de klus in ‘no time’ was geklaard.  De twee mooie grote kerstbomen aan weerszijden van het pad naar de kerk, zorgen altijd voor een sfeervolle aanblik. Maandag 13 december zijn de lichtjes door de Fa. Klaver erin geplaatst. Wij kunnen er de komende tijd weer volop van genieten.  Hulde voor deze kanjers! Dank jullie wel. Parochieraad Sint Victor

Op 17 november, heel vroeg in de nacht overleed Els van den Berg-van Kampen op 78-jarige leeftijd in het Hospice in Schagen, in het bijzijn van haar twee kinderen en schoondochter. Els is geboren in 1943 in een groot Obdams gezin. Ze ontmoette haar grote liefde Koos en trouwde met hem in 1965. Ze kregen twee kinderen, Mark en Debbie. In 1977 vertrok het gezin naar Den Helder en later naar Julianadorp omdat Koos bij de Marine werkte. Els miste haar familie in Obdam maar met haar open en vrolijke karakter kon ze snel haar draai vinden. Toch verhuisde het gezin in 1988 terug naar Obdam. Els heeft diverse baantjes gehad in de horeca, waar ze onder andere bruiloften en partijen verzorgde. Ze hield erg van feesten; carnaval, kermis, het West-Fries cabaret. Els was erbij! Een groot geluk voor haar en Koos was de komst van de twee kleinkinderen. Wat heeft ze van hen genoten. Het plotselinge overlijden van Koos, 15 jaar geleden, was een klap voor haar. Toch kon ze daar, mede door haar positieve karakter, goed mee omgaan.

De doden begraven is een van de zeven werken van barmhartigheid. De kerk zou zich er dus verantwoordelijk voor moeten voelen, zeker als het om mensen gaat van de eigen parochie. Maar zo is het al heel lang niet meer. Mensen zijn gewend zelf keuzes te maken: begraven of cremeren, wel of geen avondwake, wel of geen kerkelijke uitvaart… Steeds vaker wordt voor crematie gekozen, meestal zonder voorafgaande kerkdienst. Tot nu toe zijn we ervan uitgegaan dat een familie die niet koos voor een kerkelijke uitvaart of avondwake, ook geen behoefte had aan alles wat daar automatisch op volgde. Er werd dan geen herinneringskruisje voor de overledene gemaakt, er kwam geen In Memoriam in de Rotonde en tijdens de Allerzielenviering werd er geen foto van de overledene getoond en geen In Memoriam voorgelezen. Je zou kunnen zeggen dat we als parochie de kerkelijke uitvaart in één pakket aanboden met alles wat daarbij kwam en dat we ervan uitgingen dat mensen die de kerkelijke uitvaart niet wilden hebben, ook de rest van het pakket niet wilden. Maar dat blijkt niet te kloppen. Er zijn dit jaar enkele families geweest die door omstandigheden niet kozen voor een kerkelijke uitvaart of avondwake, maar wel graag een gedachteniskruisje hadden gehad of een persoonlijk in memoriam in de viering van Allerzielen. We hebben daarom besloten dat we voortaan altijd contact met de familie opnemen als er een parochiaan overleden is. Dat doen we natuurlijk uit medeleven, maar ook om te vragen of we als parochie nog iets kunnen betekenen. Wat we al deden en wat we blijven doen, dat is ’s middags om 15.00 uur de klok luiden als er een parochiaan overleden is en wij daarvan op de hoogte zijn. Wat we ook al deden en zullen blijven doen, dat is de naam van de overledene aflezen in elke viering gedurende de eerste zes weken na het overlijden. Wat ik persoonlijk ook al gewend was, is een kaart sturen of naar de condoleance gaan als er geen sprake is van een kerkelijke avondwake of uitvaart. Maar daar komt nu de vraag bij: is er misschien nog iets anders waar u prijs op stelt? Dit om teleurstellingen en misverstanden te voorkomen.

Wat hadden we ons erop verheugd om met een groep kinderen een koortje te vormen en dan te zingen tijdens de gezinsviering op Kerstavond. In 2019 deden we dat ook, we noemden het projectkoor Sing-Along. Het was ‘uit nood geboren’ omdat de Victorzangertjes gestopt waren met zingen in de kerk. Het was een enorm succes. We hadden ongeveer 40 kinderen die heel enthousiast zongen over de herdertjes, de dennenboom en de stille nacht.. Twee keer een uurtje gerepeteerd en hup, vol aan de bak! Geen weet nog van wat ons en de wereld in de greep zou houden in de komende jaren. Vorig jaar kon het feest niet doorgaan, maar we hadden toch allemaal wel verwacht dat we nu lekker konden zingen. Helaas… de maatregelen en het feit dat juist bij de kinderen nu veel besmettingen voorkomen, dwingen ons om ook nu weer te besluiten om geen Gezinsviering te hebben met Kerst. Het wordt wel Kerstmis, hoe dan ook, het Kind wordt weer geboren. En volgend jaar opnieuw! We hopen zo dat we volgend jaar wel kunnen doen wat we al twee jaar over hebben moeten slaan. Want wat is een mooier begin van het Kerstfeest dan samen met het gezin naar de kerk te gaan? Verder zijn we ons aan het bezinnen over het ‘Kindje wiegen’. Misschien dat we het toch, op de een of andere manier door laten gaan. Niet zoals we het altijd deden natuurlijk, maar corona-veilig. Misschien een kerk-openstelling, zodat u de kerststal kunt bewonderen, of toch een levende kerststal. We willen heel graag iets doen om u en de kinderen toch de kans te geven om met Kerst in de kerk te kunnen zijn. Zodra meer bekend is, leest u het hier op de website en in het dorpsblad Rotonde. Namens de Werkgroep Gezinsviering, Hanneke Ocheda-Stoetzer

Voor kleine kinderen blijft de Sinterklaastijd ook dit jaar een bijzondere tijd. Voor ons, volwassenen met goede herinneringen aan grote bijeenkomsten, is het door de beperkingen die ons zijn opgelegd misschien wat schraal. Wij weten hoe leuk het kan zijn om met de hele familie of met een grote vriendenkring bij elkaar te zijn. Maar laten we niet klagen! Laten we proberen er het beste van te maken. In de kerk speelt Sint Nicolaas een bescheiden rol. Hij is weliswaar patroon van de zeevarenden en er zijn legenden over hem bekend waarin we hem o.a. leren kennen als huwelijksmakelaar en gever van geschenken, maar op de kerkelijke kalender is zijn feestdag geen hoogfeest. Komende maandag, 6 december, is het zover. 5 december is de vooravond van het Sinterklaasfeest, de tijd waarop het feest kan beginnen. Ik wens u allen een gezellige Sinterklaasavond.

Als u in deze onzekere tijd niet naar de kerk durft te gaan, als u niet zo handig bent met de computer en toch graag regelmatig onze kerkdiensten wilt volgen, dan is een kerkradio iets voor u. Het is een apparaat dat eenvoudig te bedienen is. U kunt de kerkradio gratis uitproberen. Ook mensen die al gebruik maken van een kerkradio hoeven voor de komende jaren geen contributie te betalen. Op de zolder van de pastorie staan nog heel wat kerkradio’s, dus schroom niet om contact met me op te nemen als u interesse hebt.

De donkere wintertijd is van oudsher een tijd voor gezellige feesten. Bij die feesten moet er natuurlijk goed gegeten en eventueel ook gedronken worden. Gelukkig zijn er genoeg heiligen die voor een feestje aanleiding geven en door de eeuwen heen zijn de mensen wel zo creatief geweest om daar kruidige winterkost bij te verzinnen. Neem de Hubkes, de Hubertusbroodjes, broodjes met anijs erin. Ik heb ze gezegend bij  de Hubertusviering op zondag 7 november. Zeker als je er beleg op doet, zijn ze bijzonder lekker. Over het snoep dat uitgedeeld wordt tijdens Sint Maarten hoef ik u niets te vertellen. Helaas kon in de kerk de Sint Maartenviering niet doorgaan. Ik hield dus veel snoep over. Gelukkig moest het dit jaar allemaal verpakt zijn, dus het is nog lang houdbaar. Maar eigenlijk zou ik met Sint Maarten het liefst pepernoten uitdelen, in smaak vergelijkbaar met de Hubkes. En dan hebben we nog Sinterklaas met taaitaai en speculaas. 5 december valt dit jaar op een zondag. We hebben de goedheiligman uitgenodigd om naar de Waterkant te komen, maar of hij komt en voor welke kerk hij dan kiest, we moeten het afwachten. Sint Hubertus, Sint Maarten en Sint Nicolaas waren alle drie bisschop. Maar we hebben ook nog een eigen bisschop en van hem weten we zeker dat hij naar onze regio komt. Dat gaat gebeuren op zondag 9 januari, als Álvaro en ik in Wognum geïnstalleerd worden als pastoors van de Waterkant. Zo hebben we, in elk geval in onze regio, nog een winterfeest. We kunnen er geen heilige aan koppelen, maar wel een bisschop, de bisschop van Haarlem-Amsterdam, Jan Hendriks. Maar welke winterkost hoort daarbij… Voor dit feest is er geen traditie waarop we kunnen terugvallen. Deze keer moeten we dus zelf wat verzinnen.

Hoeveel mensen zullen niet, terugkijkend op hun leven, tegen elkaar gezegd hebben: vergeet de mooie dagen niet! Het is een uitnodiging voor iedereen die met zijn gedachten bij een overledene wil zijn. Denk vooral aan de mooie dagen die je met hem of haar hebt doorgebracht, de mooie momenten die jullie samen hebben beleefd. Deze woorden klonken in de Sint Victorkerk tijdens de viering waarin we onze dierbare overledenen hebben herdacht, de viering van Allerzielen. In liefde herinneren was het thema van deze viering. Van alle mensen die in het afgelopen jaar via de Sint Victorkerk zijn begraven of gecremeerd, werd een foto getoond en een in memoriam voorgelezen. Voor ieder van hen werd door familieleden een kaars aangestoken. Er was ook een kaars voor alle andere overledenen, waarbij de namen werden genoemd van andere parochianen die in de loop van het jaar gestorven zijn. Het was een sfeervolle viering, goed voorbereid door onze avondwake/uitvaartgroep. We hebben in de loop van het jaar wel gemerkt, dat er nabestaanden zijn van mensen die niet via de kerk begraven of gecremeerd zijn, die wel prijs stellen op persoonlijke aandacht voor hun overleden familielid tijdens de viering van Allerzielen. Het gaat daarbij vooral om families die onder betere omstandigheden graag een kerkelijke uitvaart hadden gewild voor hun overleden familielid, maar vanwege covid-19 een andere beslissing moesten nemen. Kennelijk is het zo dat wij bij het overlijden van parochianen minder terughoudend moeten zijn in het bekend maken van datgene wat de kerk te bieden heeft. Zelf ging ik er min of meer vanuit dat families de kerk altijd wel wisten te vinden, zeker als het om uitvaarten ging. Maar in deze coronatijd ligt dat toch anders. Ook in de toekomst zal het minder vanzelfsprekend zijn dat mensen de kerk opzoeken voor een uitvaart. Daardoor komen ze er ook niet achter dat de kerk meer te bieden heeft dan dat. Met de avondwake/uitvaartgroep wil ik bekijken hoe we ons aanbod beter bekend kunnen maken. Niet alleen om teleurstellingen en misverstanden bij families te voorkomen, maar ook om families te kunnen wijzen op mogelijkheden waaraan zij zelf misschien nog niet hadden gedacht.

Het geloof is niets waard als je het niet weet om te zetten in daden van naastenliefde. Dat geldt voor ieder van ons persoonlijk, maar het geldt ook voor ons als parochiegemeenschap. Daarom is er in iedere parochie, en dus ook bij ons, een parochiële caritasinstelling (PCI). De PCI beheert geld dat bedoeld is om die mensen in Obdam en Hensbroek te ondersteunen die dat nodig hebben. Vragen om financiële steun worden bekeken zonder aanzien des persoons. Het geld van de PCI is dus niet alleen bedoeld voor parochianen. Eéns per jaar wordt er in de kerk een collecte gehouden voor de PCI. Dat was afgelopen zaterdagavond. Maar aangezien er die avond maar weinig kerkgangers waren, wil ik het rekeningnummer van de PCI ook hier vermelden. Tevens wil ik erop wijzen dat hulpvragen altijd welkom zijn. Bent u of kent u iemand die financiële steun nodig heeft en daarvoor nergens anders terecht kan, schroom dan niet om dit bij mij te melden. Het spreekt vanzelf dat uw aanvraag vertrouwelijk wordt behandeld. U kunt de PCI van de Sint Victorkerk steunen via IBAN NL58 RABO 0340 1957 62 t.n.v. PCI Obdam.

Deze maand zouden er op de pastorie twee avonden worden gehouden voor groepen vrijwilligers. Door de aanscherping van de coronaregels werden wij genoodzaakt deze avonden af te gelasten. In de loop van het volgend jaar zullen we opnieuw proberen iets voor onze vrijwilligers te organiseren. We houden onze vrijwilligers graag in ere, maar nu staan eerst de avonden op het programma die in het kader van de veiling georganiseerd worden. Als het weer kan, vindt de bierproefavond in januari plaats en de klaverjas- en keesavonden in februari. We zijn blij dat de veiling zelf in elk geval weer gehouden kon worden. Uiteraard zijn we ook blij met het eindbedrag dat de veiling dit jaar heeft opgeleverd. Graag wil ik het veilingcomité bedanken voor de goede organisatie. Ondanks het feit dat de veiling vóór middernacht afgelopen moest zijn, is het uitstekend gegaan. Ook iedereen die heeft meegewerkt aan de voorbereiding of aan de avond zelf wil ik hartelijk bedanken. En uiteraard de gevers en de kopers, door wie de veiling ook dit jaar weer een succes is geworden, dank u wel!

Bent u niet zo handig met computers, maar wilt u wel graag thuis onze vieringen volgen, dan is een kerkradio misschien iets voor u. Het is een apparaat dat eenvoudig te bedienen is. Als het bij u thuis wordt aangesloten, dan wordt er meteen bij verteld hoe het werkt. Probeert u het gerust een jaartje uit. Het komende jaar hoeft u voor het gebruik van de kerkradio geen contributie te betalen. Dat geldt ook voor de mensen die al een kerkradio in gebruik hebben.

Twee keer per jaar doe ik mee met een retraite van de Jezuïeten. Daarvoor hoef ik niet naar een klooster. Ik bid thuis, achter mijn computer. In de Advent en de 40-dagentijd verzorgen de Nederlandse en Vlaamse Jezuïeten een digitale retraite. Zeker in deze tijd, waarin we niet met veel mensen bij elkaar mogen komen, is dit een prachtige manier om je voor te bereiden op het Kerstfeest. Elke dag even bidden en mediteren, elke dag voelen dat de geboorte van het Kerstkind dichterbij komt… Het kan! ‘Hoop bedriegt niet’, is de titel van de Adventsretraite van dit jaar. Jan Stuyt SJ, de gene die deze retraite geschreven heeft, zegt: ‘Iedereen is met het stalletje in Bethlehem in de weer, maar de lezingen in de advent beginnen met het laatste oordeel. In de geloofsbelijdenis staat dat Hij zal wederkomen om te oordelen, de levenden en de doden. Omdat we doorgaans weinig daarmee doen, heb ik er in deze retraite ruimte voor gemaakt. De meesten zullen niet verwachten dat de Heer Jezus op de wolken komt, maar die verwachting van het Koninkrijk der hemelen, daar leef ik wel mee. Dat Rijk is een stip aan de horizon. Neem zo’n klimaattop. Daar gebeurt een heleboel niet, maar wat er wel wordt afgesproken, zie ik in het licht van de komst van dat Koninkrijk. Net zoals wanneer wetenschappers mij zeggen dat het aantal gewapende conflicten afneemt en dat er minder kinderen aan malaria sterven. We zijn nog lang niet bij die stip, maar ik geloof – binnen de joods-christelijke traditie – in vooruitgang. Het is geen passief wachten, dat wil ik benadrukken. Het is een hopen op, wat een hoop is die niet bedriegt.’ Het gebedstraject volgt de traditionele adventstijd, dit jaar van zondag 28 november tot zaterdag 25 december. Deelnemers schrijven zich in door hun e-mailadres op te geven via www.ignatiaansbidden.org. Ze ontvangen gedurende de periode van advent dagelijks een gebedsmail.

Met medewerking van de Jachthoornblazersgroep ’t Wildrijk is er in onze Sint Victorkerk een prachtige eucharistieviering gehouden, met het treffende thema; ‘Geraakt door God’ . Pastor Bert ging voor. Aan het einde van de viering werden de Hubertusbroodjes, in het zuiden beter bekent als de Hubkes, gezegend. Een klein wit bolletje gevuld met anijszaadjes. Deze broodjes bieden bescherming tegen ‘ziekte en kwade invloeden’. Ook de meegebrachte dieren kregen de zegening. Sint Hubertus is de beschermheilige van de jacht, hieronder de legende: Het leven lachte Hubertus toe tot die ene gebeurtenis op de dag van Goede Vrijdag, de sterfdag van Jezus. Hij was met zijn vrienden op jacht. Hoog te paard, met de jachthoorn op zijn rug, reed hij voor hen uit. De honden waren al diep het bos ingetrokken. Zwijgend volgden de jagers hun spoor en speurden tussen de bomen naar wild dat zich daar kon verschuilen. Plotseling hoorden ze in de verte hondengeblaf. Ze gaven hun paarden de sporen en haasten zich in de richting die de honden aangaven. Daar- ver voor hun uit- zagen ze een hert wegvluchten. Ze volgden het dier lange tijd tot het op een open plek in het bos bleef staan. Met opgeheven hoofd keek het recht in de ogen van Hubertus. De jagers spanden hun bogen voor het beslissende schot. ‘Niet schieten!’ riep Hubertus naar zijn vrienden. Hij zag dat het gewei van het hert begon te stralen en hoe er middenin een lichtend kruis verscheen dat zijn ogen verblindde. Hij versteende van angst. Op dat moment klonk er een stem die zei: ‘Hubertus, hoe lang nog laat je je leiden door de hartstocht die het levensgeluk van jezelf en anderen in de weg staat? Als je je niet tot de Heer keert, zul je naar de hel gaan.’ Hubertus komt van zijn paard, knielt neer en vraagt wat hij moet doen. “Ga naar mijn dienaar Lambertus en doe wat hij u zegt,’ is het antwoord. Bij het zien van het kruis en het horen van de stem, herinnert hij zich ook dat een hert een deel van Gods schepping is, die onderhouden en bewaard moet worden. Hij keert zich af van de jacht en vervoegt zich bij Lambertus, de bisschop van Maastricht, wiens opvolger hij later zal worden.

3 November was het zover, de finale avond van de Rabo Club Support van de Rabobank. Voor vele clubs en stichtingen was een bijeenkomst georganiseerd, in hotel restaurant v.d. Valk in Hoorn. Wij vroegen u in de afgelopen maand om uw stem uit te brengen voor onze Sint Victorkerk. Via de website, de Rotonde en vanaf de preekstoel tijdens de vieringen, deden we deze oproep en… u heeft ons gesteund. De opzet om voor club of stichting geld te verdienen is geslaagd. Elke stem leverde geld op. In totaal hebben wij het mooie bedrag van €425,46 in ontvangst mogen nemen.. Hiervoor willen wij u hartelijk danken. We hopen voor het volgend jaar weer op uw stem te mogen rekenen en natuurlijk ook die van nog vele andere parochianen. Parochieraad Sint Victor

Op zaterdag 23 oktober, nog geen drie weken na zijn broer Herman, overleed Nico Neefjes op 82-jarige leeftijd. Nico, een markante, charismatische man, een Obdammer in hart en nieren. Hij heeft geen makkelijke jeugd gehad, met het verlies van zijn vader en twee zusjes op jonge leeftijd. Moeder moest alle zeilen bijzetten. Nico had interesse in het timmervak en kon aan de slag bij Mulder. Een sociale werkgever die zag hoe moeilijk het gezin van moeder Neefjes, het had. Nico kreeg dan ook het royale salaris van 25 gulden. Toen hij 18 jaar was, kreeg hij verkering met Lucia van Duin. Hun huwelijk werd gezegend met drie dochters en een zoon. Nico werkte bij verschillende aannemers totdat hij bij Heddes terecht kwam. Kees Heddes zag wel dat het timmervak niet echt zijn passie was, Nico was veel meer een man van het woord. Kees stimuleerde hem om te gaan werken voor de bond, met verschillende studies tot gevolg.

Na de viering waarin Gré Vriend de Victorspeld uitgereikt kreeg, hebben we op de pastorie een gezellige vrijwilligersavond gehouden. Hiervoor waren de gastvrouwen, de kerkwerksters en de leden van de werkgroep Kerkbalans uitgenodigd. Ook de drie dochters van Gré waren van de partij. Ellen de Boer, die eerder op de avond bij Gré de Victorspeld mocht opspelden, zorgde voor de catering, samen met Yvonne Beentjes. Er komen nog twee van dergelijke avonden, uiteraard voor andere groepen. Deze vinden plaats op de zaterdagavonden 13 en 20 november. Alle vrijwilligers van de parochie die geen koorlid of tuinkabouter zijn, hebben een uitnodiging ontvangen voor één van de drie avonden. Hopelijk worden de laatste twee avonden net zo gezellig als de eerste.

Op zaterdagavond 30 oktober is Gré Vriend onderscheiden met de erespeld van de Sint Victorparochie. Ze kreeg de speld voor haar werk als kerkwerkster en gastvrouw in de pastorie. Het kerkwerk (het schoon houden van de kerk) doet zij al zolang dat niemand meer precies weet wanneer ze daarmee begonnen is. Daarbij deed ze ook lange tijd de kerkwas, bestaande uit altaarkleden, misgewaden enz. In 2005 is zij ook gevraagd om gastvrouw te worden in de pastorie. Dat betekende samen met een collega een ochtend in de week op de pastorie aanwezig zijn om mensen van koffie te voorzien, misboekjes te vouwen en te nieten en allerlei huishoudelijke klusjes te doen. Haar man Arie was jarenlang secretaris van het Parochiekoor en Gré hielp hem daarbij. Nog steeds is Gré kerkwerkster en gastvrouw en het bijzondere is dat je zelden tevergeefs een beroep op haar doet. Als er in drukke tijden wat meer gedaan moet worden dan gebruikelijk, dan wordt er al heel gauw aan gedacht om Gré daarvoor te vragen. Zelf biedt ze ook vaak spontaan haar hulp aan. Zij heeft de erespeld van de Sint Victorparochie dan ook dik verdiend. Gré, nogmaals hartelijk dank voor al het werk dat je voor onze parochie hebt gedaan en nog steeds doet en van harte gefeliciteerd met de Victorspeld.