Samen handen en voeten geven aan je geloof
In de jaren zestig, de tijd waarin ik opgroeide, was de kerk niet streng meer. Integendeel! De regels waaraan iedereen zich tot dan toe had gehouden, werden door de meeste mensen met liefde overboord gegooid. Dat gold in elk geval voor het vasten. Dat hoefde niet meer. Geen vastentrommeltje, geen snoepjes bewaren, want dat was niet meer van deze tijd. Je hoefde je eigenlijk niets te ontzeggen. Vasten, dat kon je doen door te denken aan mensen in nood, voor hen te bidden en geld te geven aan de Vastenaktie. Ja, aktie schreef je toen met een k, want de Vastenaktie is opgericht in de jaren zestig, de tijd dat alles moest worden gemoderniseerd, ook de spelling. De Vastenactie, nu weer met een c, bestaat dit jaar vijfenzestig jaar.
Het is nog steeds de moeite waard om aan deze actie te doneren. Maar we zijn alweer in een heel andere tijd beland, een tijd waarin mensen vooral persoonlijke uitdagingen zoeken.
Veertig dagen vasten bijvoorbeeld. Jongeren die daaraan meedoen houden elkaar via social media op de hoogte van hun vorderingen. Vasten, dat doen deze jongeren dus met andere jongeren uit binnen- en buitenland die dezelfde uitdaging willen aangaan als zij, niet per se met hun kerk- of buurtgenoten. Zo zijn er dus jongeren die vasten, maar ook jongeren die in één jaar de hele Bijbel lezen en jongeren die meedoen aan een online retraite. Al met al lijkt het me toch wel een eenzaam geploeter om zoiets te doen.
Ik kan me voorstellen dat de mensen die met zulke dingen bezig zijn elkaar toch ook wel graag willen ontmoeten. Of je nu samen de Bijbel leest, samen vast, samen bidt of samen de handen uit de mouwen steekt om mensen te helpen. Volgens mij is er niets mooiers om te doen dan ‘Samen handen en voeten geven’ aan je geloof, juist in de veertigdagentijd.