Dankbaar voor zicht en inzicht
Af en toe word ik uitgenodigd om op een school te komen vertellen hoe het is om blind te zijn. Ik vind dat leuk om te doen in alle klassen, maar het allerleukste vind ik de kleuterklas. Kinderen van die leeftijd vinden het vanzelfsprekend dat iedereen kan zien. Ze hebben nog niet bedacht dat er mensen zijn die niet kunnen zien. Bij iemand die blind is, kunnen ze zich dan ook weinig voorstellen… Totdat ik binnenkom met mijn blindenstok en mijn voelboekje van Rupsje Nooitgenoeg. Met mijn hand tast ik de bladzijden af, waarop de plaatjes in reliëf voelbaar zijn. Ik vertel wat ik aan het voelen ben: rups, een eitje, een appel, een aardbei… En ineens hebben de kinderen het door! Als je niet kunt zien, dan moet je alles voelen, met je handen of met een stok. Dan gaat hun fantasie met hen op de loop en er komen wel duizend vragen… Aan het eind van de les is het tot ze doorgedrongen dat het niet vanzelfsprekend is dat je kunt zien en ze begrijpen ook dat je, als je niet kunt zien, evengoed van alles kunt doen.
Als u dit weekend naar de kerk gaat, dan hoort u in het Evangelie het verhaal van een blinde man die dankzij Jezus zijn zicht teruggekregen heeft. Maar het Evangelie gaat verder. Hij gaat ook geloven dat Jezus de Messias is. Zo komt hij tot het inzicht dat er redding is, dat zonde en dood niet het laatste woord hebben, dat er bij God vergeving en eeuwig leven is. Wie het licht in zijn ogen nog heeft, mag daarvan genieten en God danken dat hij goed kan zien. Maar het zicht is niet noodzakelijk om gelukkig te zijn. Dat kan ik uit eigen ervaring zeggen. Wie zonder angst en met vertrouwen in het leven wil staan, heeft meer aan het inzicht dat God ons daar de ruimte voor geeft. Laten we daar dan ook dankbaar voor zijn!
Met een hartelijke groet,
Pastor Bert Glorie