Indien u in dringende pastorale omstandigheden een pastor nodig heeft, dan kunt u met onze coördinatoren bellen. Dat zijn Gré Versluijs en Jan Dekker. Zij helpen u verder of verwijzen u door. Het telefoonnummer is: 06 22152806

Voor minder dringende zaken kunt u donderdagmiddag tussen 14.00 uur en 17.00 uur op het secretariaat terecht.

Een pelgrimage vol inspirerende teksten. In Midden Westfriesland wordt er een negendaagse pelgrimstocht georganiseerd. Een tocht met elke avond om 19.00 uur een inspirerende viering van woord en gebed. In deze vieringen zullen teksten die inspireren centraal staan. De woorden van Obama, Kahlil Gibran, Dingemans, Rutger Kopland en andere teksten uitgekozen door de voorgangers worden in verband gebracht met de Geest van Pinksteren. We zullen in zang, gebed, overweging en stilte ons voorbereiden op Pinksteren. Op negen verschillende plaatsen als een Pelgrimstocht! Gaat u met ons mee?

Vrijdag 10 mei Abbekerk PKN Désirée Woudt
Zaterdag 11 mei Hoogwoud RK Anne-Marie van Straaten
Zondag 12 mei Sijbekarspel PKN Hester Smits
Maandag 13 mei Spanbroek RK Jan Verbruggen
Dinsdag 14 mei Spanbroek PKN Aad de Bruin
Woensdag 15 mei Zuidermeer RK Doris Visser-Peters
Donderdag16 mei Benningbroek PKN Ina Slot
Vrijdag 17 mei Hensbroek RK Piet van Baar
Zaterdag 18 mei De Weere Ariejan Kuin en Désirée Woudt

We kijken als parochie terug op een hele warme en geslaagde Eerste Communieviering. Met dank aan de werkgroep, die – vanwege mijn afwezigheid – dit jaar extra werk heeft moeten verzetten. Alles was goed voorbereid. Zo ook het thema. Het ging over bloemen. Daar haakte ik met mijn woordje op in. Ik vertelde over een jongeman die verliefd was op een meisje. Hij durfde het niet tegen haar te zeggen. Daarom maakte hij voor haar een gedicht:

Rozen zijn vaak rood
En violen meestal blauw
Laat mij jouw bloem zijn
Omdat ik van je hou.

Hij kreeg een kort briefje terug. ‘Het kan niets worden tussen jou en mij. Ik ben namelijk allergisch voor bloemen’.
Een allergie voor bloemen is lastig. Het is namelijk fijn om bloemen te ontvangen. Het kan je blij maken. Of juist troosten. En dan maakt het niet uit hoe groot de bos bloemen is, die je krijgt. Dat heb ik een paar weken geleden mogen ervaren. Een gezin herdacht toen het overlijden van hun man, vader en opa. Heel het gezin kwam bij elkaar. De een na de ander kwam binnen met bloemen. De ene bos nog mooier dan de ander. Even later dan de rest kwam een achter-kleindochter van 2 jaar bij oma. Met in haar hand een piepklein vaasje. En daarin een paardenbloem en een paar madeliefjes. Oma moest even slikken. Dit was het mooiste boeketje dat ze die dag had gekregen.
Een paar dagen later kreeg ik een bloemen-kaart van Roy, één van de Communicantjes. Om me te feliciteren met mijn afstuderen als officier-specialist bij de Koninklijke Marine. Hij had het helemaal begrepen: De waarde van een geschenk zit niet in de grootte er van, maar in het feit dat iemand aan je denkt.

Wat is de kerk mij waard?
Beste mensen, namens het parochie bestuur wil ik u hartelijk danken voor uw bijdrage aan de kerkbalans. Voor onze parochie is deze bijdrage een belangrijk deel van de inkomsten, nodig om de parochie draaiende te houden. Er is een bedrag van €33.000 toegezegd.
De werkgroep kerkbalans van de Sint Victor parochie heeft het dorp in 55 wijken verdeeld en alle vrijwilligers die een wijk lopen zijn wij dan ook zeer erkentelijk. Ook alle anderen die hun bijdrage geleverd hebben aan deze geslaagde actie Kerkbalans hartelijk dank.
De werkgroep bestaande uit mevr. Annie Zwart, mevr. Corrie Dekker , mevr. Anja Koning en dhr. Niek de Boer heeft alles uitstekend verzorgd.
Er zijn wel enkele opmerkingen gemaakt over de hoogte van de afdacht aan het bisdom. Graag wil ik u hier uitleggen hoe dat bedrag tot stand komt.
Van al onze inkomsten gaat 40,1 % naar de RCF, dit is de centrale financiering, waarvan alleen de pastores van onze eigen regio betaald worden. Dit geld blijft dus in onze eigen regio. Dan gaat er 3 % naar een solidariteitsfonds, dit is o.a. voor hele arme parochies en andere sociale groepen in ons bisdom. Tot slot gaat er 12 % rechtstreeks naar het bisdom om de boel in Haarlem draaiende te houden en dit komt ten goede aan het Katholieke geloof in het algemeen.
Van al onze inkomsten blijft dus feitelijk 85 % in onze eigen parochie en regio. Alle percentages zijn vastgesteld door het bisdom.

Win Bijman

Wanneer u dringend iemand van de parochie wilt spreken – in verband met de ziekenzalving of een uitvaart – bel dan met onze coordinatoren (06 83051506).

Vanaf begin februari hebben pastoor Paul en de parochie twee verschillende e-mailadressen.

Parochie: info@sintvictorparochie.nl

Pastoor Paul: pastoorpaul@sintvictorparochie.nl

Zaterdag 5 november vierde de Sint Victorparochie het 30-jarig jubileum van de tuingroep. Tot 1981 was de koster ook degene die de tuin onderhield. Toen de koster stopte werd een groep vrijwilligers bereid gevonden om de tuin te onderhouden. Het jubileum werd gevierd met een gezellig samen-zijn in de pastorie en een excusrie naar Chrysantenkwekerij ‘Rubens’ in Heerhugowaard. Met een gezamenlijk diner werd de middag afgesloten. Mannen van de tuingroep dank voor jullie jarenlange inzet!

Op zondag 9 oktober gingen we met Provider De Kaag, met 23 jongeren klimmen in “De Geus” in Broek op Langedijk. In het begin leerden we elkaars namen kennen. We deden een spelletje dat “Krantenmep” heet. Waarbij je de persoon wiens naam genoemd wordt op de knieën moet meppen, nog voor hij de kans krijgt een andere naam te noemen. En hier dronken we limonade met een zakje chips.
Daarna gingen we klimmen. We kregen eerst uitleg over hoe het tuigje aanmoest en toen konden we gaan klimmen. Iedereen probeerde het en sommige kwamen zelfs tot boven aan. Ook al hadden ze last van hoogtevrees.
Na het klimmen gingen we naar een survival baan in de lucht. De baan was heel erg moeilijk, maar gelukkig werd je wel geholpen, als je niet wist hoe je verder moest. Bij de adventure -rail, werd je gezekerd met een touw die aan je tuigje vast gemaakt zat en hing aan een kabel. Deze kabel voerde je via een rail het hele parcours rond. Je moest via een net en allerlei trappen langs boomstammen, via allerlei planken naar een balk die via een net naar het einde van de baan voerde.
Daarna gingen we boogschieten. Eerst een keer oefenen en daarna moest je proberen de ballonnen lek te schieten. Je moest zijwaarts staan, je benen een beetje uit elkaar en dan zijwaarts kijken, de pijl op de boog liggen, de boog helemaal uitrekken, elleboog hoog en de elastiek loslaten. Je mocht met drie pijlen schieten en nadat iedereen geweest was mocht je nog een keer, als je dat wilde.
Daarna sloten we de middag af met een pakje drinken en een chocolade reepje en gingen we terug naar huis.
Marijke

Zaterdag 8 oktober vierden we ‘Sint Victordag’. Victor was veteraan in het romeinse leger. Daarom hebben we gemeend er goed aan te doen Sint victordag 2011 in het teken te stellen van de veteranen. Stuk voor stuk mensen die als militair – dienstplichtig of beroepsmatig – op missie zijn geweest. Hun verhalen worden niet altijd gehoord. Terwijl ze dat wel verdienen. Het is niet niks om naar oorlogsgebieden te worden uitgezonden. Intense ervaringen kunnen je leven veranderen. Hieronder wat ervaringen van enkele Indië-gangers.

Het was toch evengoed wat voor de dienstplichtig militairen van kort na de tweede wereldoorlog. Je kwam uit een moeilijke periode van oorlog in eigen land. Je probeert een bestaan op te bouwen en dan word je voor de dienstplicht opgeroepen. Wat weet je van wat er in de wereld te koop is. Velen waren nog zo groen als gras. En dan word je uitgezonden. Met duizenden tegelijk op grote schepen die speciaal daarvoor waren gebouwd. Vier weken aan boord, zonder al te veel comfort. Er werd veel gekaart. Niet om geld, dat mocht niet. Wel om sigaretten. Die zagen er na verloop van tijd helemaal smerig uit. Ze gingen van hand tot hand. Het was handelswaar. En dan kwam je aan in Indië. En afhankelijk van je legeronderdeel moest je aan het werk aan land of op het water. De Nederlandse marine huurde bootjes van de Amerikanen. Nauwelijks zeewaardig. En met die kleine bootjes werd gepatrouilleerd langs de kust. Je leefde iedere dag met angst. Er zijn elf boten vergaan. Met bemanning en al. Je was constant alert en gespannen. Dat doet wat met je.
Van te voren werd gezegd ‘het is voor 14 maanden’. Het werden er voor sommigen zelfs 36. Dat betekent drie jaar van je leven geven voor het vaderland. Dat is niet niks. Dat bleek ook wel bij thuiskomst: de jongens werden met fanfaremuziek onthaald. Honderden mensen dromden zich samen voor het ouderlijk huis. Een warm onthaal. Dat wel. Maar daar bleef het bij. Je had geen cent te makken. En ook geen werk. De baan die je had voordat je in dienst ging was vaak aan een ander vergeven. Dus moet je noodgedwongen wat anders gaan doen. Het leven in Nederland was verder gegaan. Ouders waren soms kleiner gaan wonen. Weg was het ouderlijk huis; de plek om te wonen. En niet iedereen begreep wat jij had meegemaakt. Er deden zich verhalen de ronde dat de Nederlands maar wat raak hadden geschoten en onschuldige burgers hadden gedood. Jij wist beter: jullie schoten over het dorp heen, om de mensen niet te raken. Maar jullie wisten niet dat de mensen het dorp waren ontvlucht en in de bossen beschutting hadden gezocht. Men wilde jouw versie van het verhaal niet horen. Men wilde überhaupt niet veel horen. Er werd niet meer over gesproken. De strijd in Indie staat te boek als de vergeten oorlog. Laten wij onze veteranen niet vergeten.

We zijn het nieuwe pastoraal jaar gestart met een ‘Startzondag’. We kijken terug op een sfeervolle viering. Het aansteken van de zeven kaarsen door verschillende vertegenwoordigers vanuit de parochie maakte het thema van de viering heel tastbaar: ‘De vlam van het geloof brandend houden’. Het Parochiekoor en Jeugdkoor ‘De Victorzangertjes’ verzorgden samen de zang en muziek. Vlak voor het aandragen van de gaven van brood en wijn werden Nadine Smits en Jeroen Bijman tot acoliet aangesteld. Zij zitten nu op de middelbare school en willen hun steentje blijven bijdragen door tijdens de vieringen te helpen. Twee andere mensen, die al jaren hun inzet aan de parochie geven – Jan en José Kruijer – ontvingen beiden een Victorspeld en werden daarmee ‘vrijwilliger van het jaar’. Jose heeft 23 jaar avondwakes verzorgd. Als coördinator van de groep werd zij als eerste gebeld en regelde dan twee mensen om de wake te verzorgen. Ook zingt José al jaren bij het Parochiekoor en maakt deel uit van het bestuur van dit koor. Nu zij haar taak bij de avondwakegroep neerlegt, wilde het Parochiebestuur dit niet ongemerkt voorbij laten gaan. Ook haar man Jan kreeg een speld. Hij stopt na tien jaar als koster. Een koster is een stille werker achter de schermen. Hij is als eerste aanwezig en gaat als laatste weg. Niet alleen bij de weekendvieringen is hij aanwezig maar ook bij de door-de-weekse vieringen. Gelukkig zijn er mensen die de taken van Jan en José continueren en overnemen. Daarom zeggen we dank aan al onze vrijwilligers en parochianen. Samen zullen we de vlam van het geloof brandend houden. Daarover schreef Ans Rood-Mulder een mooi gedicht:

Deze zomer had velen donkeren dagen
De regen overspoelde ons humeur
Maar als de zon zijn warmte en licht liet schijnen
Kreeg het leven ineens weer kleur

Want licht kan ons verlichting geven
Als de duisternis ons overmand
Je pas de weg weer terug kan vinden
Als het wordt aangereikt door een helpende hand

Een lichtpuntje zijn is iedereen gegeven
Als je kunt luisteren naar elkaar
De zorgen met je medemens wilt delen
Dan is het leven mindere zwaar

Het leven kent immers zoveel momenten
Van tegenslagen, gemis , verdriet en pijn
Ook het vertrouwen in God lijkt af te zwakken
Terwijl Hij ons leert, hoe een lichtpunt te zijn

Daarom moet het vuur in ons blijven branden
Door elkaar te vinden in samen geloven
Geloven is immers opkomen voor je medemens
Samen kerk zijn – Dan zal de waakvlam nooit doven.