De voorbereidingen voor het Vormsel zijn weer begonnen. Kinderen die niet op De Caegh of De Kelderswerf zitten kunnen worden aangemeld bij José Appelman (0226 453002)

Zaterdag 5 november vierde de Sint Victorparochie het 30-jarig jubileum van de tuingroep. Tot 1981 was de koster ook degene die de tuin onderhield. Toen de koster stopte werd een groep vrijwilligers bereid gevonden om de tuin te onderhouden. Het jubileum werd gevierd met een gezellig samen-zijn in de pastorie en een excusrie naar Chrysantenkwekerij ‘Rubens’ in Heerhugowaard. Met een gezamenlijk diner werd de middag afgesloten. Mannen van de tuingroep dank voor jullie jarenlange inzet!

Op zondag 9 oktober gingen we met Provider De Kaag, met 23 jongeren klimmen in “De Geus” in Broek op Langedijk. In het begin leerden we elkaars namen kennen. We deden een spelletje dat “Krantenmep” heet. Waarbij je de persoon wiens naam genoemd wordt op de knieën moet meppen, nog voor hij de kans krijgt een andere naam te noemen. En hier dronken we limonade met een zakje chips.
Daarna gingen we klimmen. We kregen eerst uitleg over hoe het tuigje aanmoest en toen konden we gaan klimmen. Iedereen probeerde het en sommige kwamen zelfs tot boven aan. Ook al hadden ze last van hoogtevrees.
Na het klimmen gingen we naar een survival baan in de lucht. De baan was heel erg moeilijk, maar gelukkig werd je wel geholpen, als je niet wist hoe je verder moest. Bij de adventure -rail, werd je gezekerd met een touw die aan je tuigje vast gemaakt zat en hing aan een kabel. Deze kabel voerde je via een rail het hele parcours rond. Je moest via een net en allerlei trappen langs boomstammen, via allerlei planken naar een balk die via een net naar het einde van de baan voerde.
Daarna gingen we boogschieten. Eerst een keer oefenen en daarna moest je proberen de ballonnen lek te schieten. Je moest zijwaarts staan, je benen een beetje uit elkaar en dan zijwaarts kijken, de pijl op de boog liggen, de boog helemaal uitrekken, elleboog hoog en de elastiek loslaten. Je mocht met drie pijlen schieten en nadat iedereen geweest was mocht je nog een keer, als je dat wilde.
Daarna sloten we de middag af met een pakje drinken en een chocolade reepje en gingen we terug naar huis.
Marijke

Zaterdag 8 oktober vierden we ‘Sint Victordag’. Victor was veteraan in het romeinse leger. Daarom hebben we gemeend er goed aan te doen Sint victordag 2011 in het teken te stellen van de veteranen. Stuk voor stuk mensen die als militair – dienstplichtig of beroepsmatig – op missie zijn geweest. Hun verhalen worden niet altijd gehoord. Terwijl ze dat wel verdienen. Het is niet niks om naar oorlogsgebieden te worden uitgezonden. Intense ervaringen kunnen je leven veranderen. Hieronder wat ervaringen van enkele Indië-gangers.

Het was toch evengoed wat voor de dienstplichtig militairen van kort na de tweede wereldoorlog. Je kwam uit een moeilijke periode van oorlog in eigen land. Je probeert een bestaan op te bouwen en dan word je voor de dienstplicht opgeroepen. Wat weet je van wat er in de wereld te koop is. Velen waren nog zo groen als gras. En dan word je uitgezonden. Met duizenden tegelijk op grote schepen die speciaal daarvoor waren gebouwd. Vier weken aan boord, zonder al te veel comfort. Er werd veel gekaart. Niet om geld, dat mocht niet. Wel om sigaretten. Die zagen er na verloop van tijd helemaal smerig uit. Ze gingen van hand tot hand. Het was handelswaar. En dan kwam je aan in Indië. En afhankelijk van je legeronderdeel moest je aan het werk aan land of op het water. De Nederlandse marine huurde bootjes van de Amerikanen. Nauwelijks zeewaardig. En met die kleine bootjes werd gepatrouilleerd langs de kust. Je leefde iedere dag met angst. Er zijn elf boten vergaan. Met bemanning en al. Je was constant alert en gespannen. Dat doet wat met je.
Van te voren werd gezegd ‘het is voor 14 maanden’. Het werden er voor sommigen zelfs 36. Dat betekent drie jaar van je leven geven voor het vaderland. Dat is niet niks. Dat bleek ook wel bij thuiskomst: de jongens werden met fanfaremuziek onthaald. Honderden mensen dromden zich samen voor het ouderlijk huis. Een warm onthaal. Dat wel. Maar daar bleef het bij. Je had geen cent te makken. En ook geen werk. De baan die je had voordat je in dienst ging was vaak aan een ander vergeven. Dus moet je noodgedwongen wat anders gaan doen. Het leven in Nederland was verder gegaan. Ouders waren soms kleiner gaan wonen. Weg was het ouderlijk huis; de plek om te wonen. En niet iedereen begreep wat jij had meegemaakt. Er deden zich verhalen de ronde dat de Nederlands maar wat raak hadden geschoten en onschuldige burgers hadden gedood. Jij wist beter: jullie schoten over het dorp heen, om de mensen niet te raken. Maar jullie wisten niet dat de mensen het dorp waren ontvlucht en in de bossen beschutting hadden gezocht. Men wilde jouw versie van het verhaal niet horen. Men wilde überhaupt niet veel horen. Er werd niet meer over gesproken. De strijd in Indie staat te boek als de vergeten oorlog. Laten wij onze veteranen niet vergeten.

We zijn het nieuwe pastoraal jaar gestart met een ‘Startzondag’. We kijken terug op een sfeervolle viering. Het aansteken van de zeven kaarsen door verschillende vertegenwoordigers vanuit de parochie maakte het thema van de viering heel tastbaar: ‘De vlam van het geloof brandend houden’. Het Parochiekoor en Jeugdkoor ‘De Victorzangertjes’ verzorgden samen de zang en muziek. Vlak voor het aandragen van de gaven van brood en wijn werden Nadine Smits en Jeroen Bijman tot acoliet aangesteld. Zij zitten nu op de middelbare school en willen hun steentje blijven bijdragen door tijdens de vieringen te helpen. Twee andere mensen, die al jaren hun inzet aan de parochie geven – Jan en José Kruijer – ontvingen beiden een Victorspeld en werden daarmee ‘vrijwilliger van het jaar’. Jose heeft 23 jaar avondwakes verzorgd. Als coördinator van de groep werd zij als eerste gebeld en regelde dan twee mensen om de wake te verzorgen. Ook zingt José al jaren bij het Parochiekoor en maakt deel uit van het bestuur van dit koor. Nu zij haar taak bij de avondwakegroep neerlegt, wilde het Parochiebestuur dit niet ongemerkt voorbij laten gaan. Ook haar man Jan kreeg een speld. Hij stopt na tien jaar als koster. Een koster is een stille werker achter de schermen. Hij is als eerste aanwezig en gaat als laatste weg. Niet alleen bij de weekendvieringen is hij aanwezig maar ook bij de door-de-weekse vieringen. Gelukkig zijn er mensen die de taken van Jan en José continueren en overnemen. Daarom zeggen we dank aan al onze vrijwilligers en parochianen. Samen zullen we de vlam van het geloof brandend houden. Daarover schreef Ans Rood-Mulder een mooi gedicht:

Deze zomer had velen donkeren dagen
De regen overspoelde ons humeur
Maar als de zon zijn warmte en licht liet schijnen
Kreeg het leven ineens weer kleur

Want licht kan ons verlichting geven
Als de duisternis ons overmand
Je pas de weg weer terug kan vinden
Als het wordt aangereikt door een helpende hand

Een lichtpuntje zijn is iedereen gegeven
Als je kunt luisteren naar elkaar
De zorgen met je medemens wilt delen
Dan is het leven mindere zwaar

Het leven kent immers zoveel momenten
Van tegenslagen, gemis , verdriet en pijn
Ook het vertrouwen in God lijkt af te zwakken
Terwijl Hij ons leert, hoe een lichtpunt te zijn

Daarom moet het vuur in ons blijven branden
Door elkaar te vinden in samen geloven
Geloven is immers opkomen voor je medemens
Samen kerk zijn – Dan zal de waakvlam nooit doven.

In aansluiting bij mijn overweging over engelen maakte ik het volgende gedichtje:

Als alles in je leven donker is
En je hebt veel tegenslag gehad
Weet dan dat er iemand bij je is
Die met je meegaat op je pad.

Als je denkt ‘ik red het niet’
En het lukt je niet om door te gaan
Vertrouw dan op die extra kracht
En op engelen die naast je staan.

Als je in ‘t leven beschadigd bent
En je voelt jezelf vleugellam
Bedenk dan – hoe onze God
ook voor jou ter wereld kwam.

Op zondag 5 december zullen we het verplaatste en opgeknapte koororgel opnieuw in gebruik gaan nemen. We zien er naar uit. We hebben de klanken van het begeleidingsorgel de afgelopen maanden gemist. Als het orgel straks weer klinkt, is dat een ‘cadeau’. Voor de ingebruikname komt een speciale gast naar onze kerk die veel verstand van ‘cadeautjes’ heeft. Na afloop van de viering drinken we gezamenlijk koffie. Ook zijn er dan boeken te koop die de restauratie van het hoofdorgel beschrijven. Het boek is destijds bij de oplevering van het gerestaureerde hoofdorgel uitgegeven. We hebben nog een aantal exemplaren over die we graag te koop aanbieden.

Te midden van de honderden kaarten en duizenden berichten die ik mocht ontvangen in de maanden van mijn schorsing, zat ook een kaart uit Volendam. Afkomstig van de ouders van Jan Smit. De kaart was gericht aan mijn ouders. Er stond: ‘We wensen jullie sterkte. We weten wat het is om een zoon te hebben die in de belangstelling staat en waar je zorgen om kan hebben’. Toch pittig, zo’n kaartje.
Het gaat nu weer goed met Jan. Maar vorig jaar was het zwaar. De relatie met Yolanthe raakte over. En heel Nederland had het er over. Jan heeft nu een nieuwe relatie en hoopt over vier weken vader te worden. En Yolanthe heeft haar Wesley. Wesley is dit voorjaar katholiek geworden. En komt daar ook voor uit. Tijdens het WK in Zuid-Afrika werd hij gefotografeerd met een rozenkrans om z’n hals. En heel veel jongeren doen hem na. Het lijkt een ware rage te worden. Ik vraag me af of al die jongeren – en zelfs Wesley – weten wat een rozenkrans is en hoe deze gebeden wordt. Ik denk het niet. Vijftig jaar geleden daarentegen was de rozenkrans in katholieke kring algemeen bekend. De meeste gezinnen baden gemeenschappelijk de rozenkrans.
Ik moet toegeven: ik bid de rozenkrans veel te weinig. Eigenlijk alleen in mei en oktober op de donderdagen voorafgaand aan de viering. Ik gun me er de rust niet voor. Nou heb ik een goed excuus: er wordt voor mij gebeden. Heel vaak kom ik mensen tegen die me toevertrouwen: ‘ik bid de rozenkrans. En er is ook een tientje voor jou bij’
Zo noemen we tien wees gegroeten: ‘een tientje’. Ik weet nog goed dat ik samen met m’n collega pastoor Mars een bedevaart naar Lourdes begeleide. Toen de devotionalia werden gezegend kwam een pelgrim met een rozenkrans naar hem toe. ‘Dat kost een tientje’, zei pastoor Mars. De man wilde zijn portemonnee al pakken. Maar m’n collega bedoelde een tientje van de rozenkrans. Dat is meer waard dan geld.
Eigenlijk hebben we – als we voor iemand bidden – heel veel te geven. En hoeven we nooit met lege handen te staan. Het doet me denken aan een verhaal over een roos die iemand cadeau kreeg. De persoon was jarig. Het was op een zondag. Plotseling stond een tante-zegger op de stoep. Hij had van zijn neef gehoord dat tante jarig was. De winkels waren dicht; dus wat deed hij. Hij ging naar de pastorie-tuin en plukte een roos. Zo stond hij voor tante. Hij wilde niet met lege handen bij haar op visite komen. Hij had – in plaats van een roos uit de pastorietuin te stelen – kunnen zeggen: tante u krijgt van mij een tientje. Een tientje van de rozenkrans. Ik zal voor u bidden.
Ik hoop dat we daar nooit mee stoppen: te bidden voor onszelf. En te bidden voor elkaar. En zo wil ik bidden voor m’n ouders. Ze verdienen het. Het is niet niks een zoon te hebben die in de belangstelling staat en waar je zorgen om kan hebben. Moeder Smit uit Volendam wist heel goed wat ze schreef op het kaartje dat ze stuurde.

Er is de afgelopen maanden zoveel gebeurd, dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Wie weet gaat het er ooit nog van komen. Als dat boek er komt zullen ook de ervaringen van de reis naar Oeganda er in worden vermeld. De Oeganda-reis van afgelopen september was mijn eerste kennismaking met Afrika. Ik werd geraakt door de mooie natuur, door de arme leefomstandigheden en de ondanks alles blije gezichten van de mensen. Wat me opviel was dat de kinderen allemaal engels spreken. Dat leren ze op school. Op een middag gingen we met motoren een eind rijden. Toen de kinderen het geluid van de motoren hoorden, renden ze naar de weg en riepen naar ons in koor: ‘How are you?’. Dat betekent: hoe gaat het met jou? In Nederland vragen we dat niet meer altijd aan elkaar. We hebben het druk met ons eigen leven. Het vragen naar het wel en wee van de ander schiet er vaak bij in.
Ik sprak er over tijdens de viering voor Barry. Ik vind hem een kanjer. Juist ook omdat hij – ondanks zijn eigen zorgen en beperkingen – aan mij had gedacht toen ik was geschorst. Op een dag stuurde hij me een mailtje met de vraag ‘hoe gaat het met u?’ How are you? Hij vroeg naar me en dat deed me goed.
Die ervaring deed me besluiten om de bisschop een mailtje te sturen. Ik wilde een afspraak maken om een keer koffie te komen drinken. Geen formeel gesprek over regeltjes maar een informeel gesprek van een half uurtje om aan de bisschop de vraag te stellen ‘hoe gaat het nu met U?’. Hij heeft door alle commotie ook twee moeilijke maanden gehad. Ik kreeg een mailtje terug. En een dezer dagen word ik op de koffie verwacht.
‘Hoe gaat het?’, ‘How are you?’. Het is een eenvoudige vraag. Maar het kan de dag van je medemens anders kleuren. Ik kan er uit ervaring over meepraten. En wat deze en andere ervaringen betreft: ik kan er een boek mee vullen. Wie weet gaat het er ooit nog van komen!

‘Het doet me goed u allemaal weer te zien!’. Met deze woorden begon ik zondag 19 september de Eucharistieviering. M’n eerste viering na een afwezigheid van acht weken. Hoe langer de schorsing duurde, des te meer begon ik u en jullie allen te missen. Het applaus aan het begin van de viering voelde als een warme deken. Het deed me goed. Zoals het me de afgelopen acht weken goed deed zoveel steunbetuigingen te ontvangen: kaarten, brieven, tekeningen, de posteractie van de middenstand, bloemen, de hyves-pagina en speciale website. Al die blijken van medeleven gaven mij de kracht om staande te blijven en vooruit te blijven kijken. Dank daarvoor. Dank ben ik ook verschuldigd aan het Parochiebestuur en alle vrijwilligers. Zij hebben er samen voor gezorgd dat het pastorale werk gewoon doorging. Hulde!

Gedicht Een nieuw begin (door Monique Alderse Baes-Obdam)

Een nieuw begin, is nu begonnen,
Je bent gelukkig weer terug.
Maar wel draag je met je mee,
Een tas vol emoties op je rug.

Een nieuw begin, is nu begonnen,
Je staat er weer met veel elan.
En wij met vreugde in ons hart,
Genieten er weer van.

Een nieuw begin, is weer begonnen,
Misschien, een iets andere pastoor.
Maar deze band, de parochianen,
Die band, werd er alleen maar sterker door.

Maar is een nieuw begin begonnen,
Of gaan we verder met wat HIJ ooit begon.
Het luisteren, het geven om een ander,
Daar gaat het in de Bijbel om.

Een nieuw begin, was al begonnen,
Al duizenden jaren terug.
En ook HIJ, beste Paul,
Droeg een zak vol emoties op zijn rug.

Wij gaan nu samen verder,
Door, met het begonnen begin,
Want blijdschap, liefde, vreugde,
Moet nu maar weer die rugtas in.